ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮ ਕਰ੍ਮ ਵ੍ਯਾਧਿਰੇਵ ਪ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਗੋਘ੍ਨੋ ਭਵਤਿ ਗੌਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍ष ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ, ਜਨਮ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਰੋਗ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਨ; ਗਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਉਤਨੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ।
ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਵਿਟ੍ਕृਮਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਤੋ ਭਵਤਿ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਸ਼੍ਚ ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪਾਪ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਟ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮਲੇਛ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਲੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਚ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪ੍ਯਤਿਪਾਤਕਾਤ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਘ੍ਨਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਵੇਦੇ ਸੋऽਪ੍ਯਤਿਪਾਤਕੀ
ਉਹ ਫਿਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ; ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੈਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ।
ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਮਸਮਵਰ੍षਕਮ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕृਮਿਣਾ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਵ੍ਯਥਾਯੁਤਃ
ਉਹ ਕਾਲ-ਸੂਤਰ ਅਤੇ ਲੋਮ ਝੜਦੀ ਔਰਤ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਕੀੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵਤਿ ਲੋਕੇ ਚ ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍ष ਚ ਪਾਤਕੀ । ਤਤਃ ਪਾਪੀ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਗ੍ਰਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਤਨੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਪੀ ਤੇ ਯਕਸ਼ਮਾ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਚੈਵ ਵਿਪ੍ਰਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਭੋਜਯੇਤ੍ । ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤਪਸਿ ਸਂਯਤਃ
ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਭੋਜਨ ਕਰਾਵੇ, ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਆਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੁਙਕ੍ਤੇ ਪਾਪਸ਼ੇषਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਾਨਾਚ੍ਛੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਗਰ੍ਭਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪਾਪੀ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੁਨੀਮੁਖਮ੍
ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਾਪ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਗਰਭ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸਤਕਂ ਚੈਵ ਘੋਟਕਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਚੈਵ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੀਡੀਤਃ
ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਘੋੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੁਖਮ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਾਪੀ ਭਵੇਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਯੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਕਮਂਣਾ । ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਵਰ੍षਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਾਨਾਦ੍ਭਵੇਚ੍ਛੁਚਿਃ
ਫਿਰ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹਦੇ ਕੋਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਧਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰੇ ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਕੁਲਜਾਤੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃਸ਼ੁਚਿਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾ ਵਿਨਾ ਰਣਾਤ੍
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਰ ਜਾਵੇ,
ਤਪ੍ਤਸ਼ੂਲਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਕ੍ਵਥਿਤਂ ਤਪ੍ਤਲੋਹੇਨ ਚਾऽऽਰ੍ਤਨਾਦਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਉਹ ਤਪਦੇ ਭਾਲੇ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਵਿੱਚ ਉਬਲ ਕੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਤ੍ਤਗਜੋ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਤਥਾ । ਤਤੋ ਰਕ੍ਤਵਿਕਾਰੀ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਲਹੂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਜਦਾਨੇਨ ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਤਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵੈਸ਼੍ਯਘ੍ਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵੈਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਘ੍ਨੋ ਵੈਸ਼੍ਯ ਏਵ ਚ
ਹਾਥੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਰੋਗੀ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਵੈਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਵੈਸ਼ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯਘ੍ਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਮਂ ਪਾਪਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਕृਮਿਕੁਣ੍ਡਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਤਥਾ
ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਜੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਪਾਪ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਮਿਭਿਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਦੁਃਸ਼ੀ ਕਿਰਾਤਸ਼੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ । ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਚੈਵ ਕृਮਿਵ੍ਯਾਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਕੀੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਿਰਾਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮਨ੍ਦਾਗ੍ਨਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦੈਨ੍ਯਵਾਨ੍ਵ੍ਰਜ । ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਵਰ੍षਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਬਲਸ਼੍ਚ ਕृਸ਼ੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਹ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਨਿਰੀ ਹੱਡੀ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇਚਾਸ਼੍ਵਪ੍ਰਦਾਨਤਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਘ੍ਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਮਤੋऽਕਾਮਤੋऽਪਿ ਵਾ
ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਤੇ ਘੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਚਾਹ ਕੇ ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹ ਕੇ,
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਪ੍ਯੇਨ ਤਦਰ੍ਧੇਨ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਃ ਕੁਕ੍ਕੁਰਘ੍ਨੋ ਹ੍ਯਭਿਸ਼ਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਪਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਵਾਰੀ ਜਾਪਣ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਹੜਾ ਕੁੱਤਾ ਮਾਰੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋ ਕੇ,
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰੌਰਵਂ ਨਰਃ । ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਕੁਕ੍ਕੁਲਸ਼੍ਚ ਵਰ੍षਾਣਾਮਪਿ षੋਡਸ਼
ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕੁੱਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕੁਕ੍ਕੁਰੇਣੈ ਚ । ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ੍ਯਾਪਿ ਭਵੇਚ੍ਛੁਚਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਘ੍ਨਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣੋ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਭਵੇਚ੍ਛੁਚਿਃ । ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਲਵਣਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ षਟ੍ਪਲਂ ਚ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਹੜਾ ਬਿੱਲੀ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੇ ਪਲੇ ਲੂਣ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣੋ ਮਮ ਪਾਦੇਨ ਚਿਹ੍ਨਿਤਾਨ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਚਤੁਰ੍ਥਂ ਚ ਪਾਤਕਂ ਚ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਹੜਾ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਏ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਿਪਤ੍ਰਂ ਚ ਨਰਕਂ ਵਰ੍षਾਂਣਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਤਥਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਤਨਾਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰਯਾ
ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਅਸੀਪਤ੍ਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਡੁਣ੍ਡੁਭੋ ਵਰ੍षਪਞ੍ਚਕਮ੍ । ਨਰੇਣ ਤਾਡਿਤੋ ਦੁਃਖੀ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਭਵਤਿ ਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਸਾਲ ਲਈ ਸੱਪ ਜਾਂ ਡੌਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੌਤ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਪਾਪੀ ਜ੍ਵਰਯੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚਕੇਨੈਵ ਮृਤੋ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਗਜਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਾਤਕੀ । ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚਕੇਨੈਵ ਮृਤੋ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਜੋ ਘੋੜਾ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਚਾਰ ਜਾਤਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵਤਿ ਹਸ੍ਤੀ ਚ ਘੋਟਕੋ ਵਾ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਯਾਵਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਵਰ੍षਾਣਿ ਤਤਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੀਹ ਸਾਲ ਲਈ ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂਕृਤੀ ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤੋ ਰੌਪ੍ਯਦਾਨੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤਕਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਬੀਮਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਂਦੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਜਨ੍ਤੁਵਧੇਨੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਜਨ੍ਤੁਰ੍ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਵ੍ਯਾਧਿਂ ਤਰੇਤ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਛੋਟੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਛੋਟਾ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੋ ਸਾਲ ਉਹ ਛੋਟੀ ਬੀਮਾਰੀ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।