ਚਰਾਚਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਦੇਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੱਗੇ ਹਨ—
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਸ੍ਵੀਡ੍ਯਂ ਵਨ੍ਦੇ ਚਾਨਨ੍ਦਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਵਨ੍ਦੇ ਚਾਨਨ੍ਦਪੂਰ੍ਵਂ ਤਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪੂਰਨ ਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਵੀ ਅਸਮਰਥ ਹਨ।
ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਵੇਦ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਰੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਕ਼ੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਇਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਕृਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਰਗਾ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕੀਤੀ ਸਤੁਤੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।
ਦੁਰ੍ਗਾ ਤਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੈਵ ਯਾਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਦੁਰਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਸੌਤਿਰੁਵਾਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਚੈਕਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵੀ ਸੁੱਚੇ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਇਕੋ ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾ ਸਰ੍ਵਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਦੇਵੀ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਰੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਮਨੋ ਮਥ੍ਨਾਤਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਞ੍ਚਬਾਣੇਨ ਕਾਮਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਂਸੋ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਤ੍ਕਾਮਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀ ਵਰਾ
ਉਸ ਪੁਰਖ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੋਂ, ਕਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਸਤਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਰਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਹੈ, ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਹਰਿਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ ਉਵਾਸ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ 1.4.
ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਮਾਰਣਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਨਂ ਚੈਵ ਜृਮ੍ਭਣਂ ਸ਼ੋषਣਂ ਤਥਾ
ਕਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ—ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਬਾਸੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਮੋ ਬਾਣਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਕਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਰਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਰੇਤਃ ਪਾਤੋ ਵਭੂਵ ਹ
ਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਬੀਜ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਕੱਪੜਾ ਸਾੜ ਕੇ, ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਦਾ ਅਗਨੀ ਦੇਵਤਾ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤਦ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸਰ੍ਜਾਪਃ ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਵਾਧਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵੌਘਂ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮਾਸ ਮੁਖਬਿਂਦੁਜਲਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤੋਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਣਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਜ੍ਜਲਾਦੇਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸ ਵਰੁਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਉੱਠਿਆ—ਉਸ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਕਨ੍ਯੈਕਾ ਤਦ੍ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੋਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਜਲੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਚੈਕਾ ਬਭੂਵ ਸਾ 1.4.
ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀ।
ਬਭੂਵ ਪਵਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਿਭੋਰ੍ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਵਾਯੁਤਃ
ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਸੋਹਣਾ ਪਵਨ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਯੋਰ੍ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਚੈਕਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸ ਹਵਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੋਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਾਮਬਾਣੇਨ ਰੇਤਃਪਾਤੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਬੀਜ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਹੋਇਆ।