ਵ੍ਰਤੇ ਤਪਸਿ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਨ ਮਨੋ ਗृਹਕਰ੍ਮਣਿ । ਨ ਗੁਰੌ ਨ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਜਾਰੇ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਚ ਚਞ੍ਚਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੱਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਤੇ ਚੰਚਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਿਤ੍ਰਿਵਿਧਾਨਾਂ ਚ ਕਥਾ ਚ ਕਥਿਤਾ ਮਯਾ । ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਨਾਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਤਿ
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਸੁਣੋ।
ਤृਣਸ਼ਯ੍ਯਾਰਤੋ ਭਕ੍ਤੋ ਮਨ੍ਨਾਮਗੁਣਕੀਰ੍ਤਿषੁ । ਮਨੋ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਸੁਖਕਾਰਣਮ੍
ਭਗਤ ਘਾਹ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਨਾਮ, ਗੁਣ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਯਤੇ ਮਤ੍ਪਦਾਬ੍ਜਂ ਚ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ । ਅਹੈਤੁਕੀਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸਂਕਲ੍ਪਰਹਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਐਸੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂਨ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤੇऽਣਿਮਾਦਿਕਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮਮਰਤ੍ਵਂ ਵਾ ਸੁਰਤ੍ਵਂ ਸੁਖਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਣੂ ਵਾਂਗ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਣ ਦੀ, ਨਾ ਅਮਰਤਾ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਦੀ।
ਦਾਸ੍ਯਂ ਵਿਨਾ ਨਹੀਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਾਲੋਕ੍ਯਾਦਿਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਨੈਵ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਸੁਧਾਪਾਨਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੇਵਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਰਗੀਆਂ ਚਾਰ ਮੁਕਤੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਨਿਰਵਾਣ ਜਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਮਦੀਯਾਮਤੁਲਾਮਪਿ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਵਿਭੇਦੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਜੀਵੇषੁ ਭਿਨ੍ਨਤਾ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਭਗਤੀ ਹੀ ਮੰਗਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਈ ਵੰਡ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ।
ਤੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵਰਾਣਾਂ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਦਿਕਂ ਨਿਦ੍ਰਾਲੋਭਮੋਹਾਦਿਕਂ ਰਿਪੁਮ੍
ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਿੱਧ ਭਗਤ ਭੁੱਖ, ਤਿੱਘ, ਨੀਂਦ, ਲਾਲਚ, ਮੋਹ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਪਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਮਾਂ ਚ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਚ ਦਿਗਮ੍ਬਰਾਃ । ਸਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋਤ੍ਤਮੋ ਨਨ੍ਦ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਧ੍ਯਮਾਦਿਕਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨੰਦ, ਹੁਣ ਮੱਧਮ ਭਗਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ।
ਨਾऽऽਸਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਸੁ ਗृਹੀ ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਕਰੋਤਿ ਸਤਤਂ ਚੈਵ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਿਛਲੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਰੋਤ੍ਯਪਰਂ ਵਤ੍ਨਾਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪਰਹਿਤਃ ਸ ਚ । ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਾਹਂ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਮੰਨ ਚਾਹ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਤਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਦਿਤਿ । ਨ੍ਯੂਨਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਨ੍ਯੂਨਃ ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕਃ ਸ਼੍ਰੁਤੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸਾ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਘੱਟ ਭਗਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਮਂ ਵਾ ਯਮਦੂਤਂ ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪਿ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵਭਕ੍ਤਃ ਸੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਜਮ ਨੂੰ, ਨਾਂ ਜਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ, ਇ en ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼ਤਂ ਮਧ੍ਯਮਸ਼੍ਚ ਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਚ ਪ੍ਰਾਕृਤਃ । ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧਸ੍ਤਾਤ ਕਥਿਤਸ਼੍ਚ ਤਵਾऽऽਜ੍ਞਯਾ
ਮੱਧਮ ਭਗਤ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਮ ਭਗਤ ਉਸ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ। ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਰਚਨਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਾਵਧਾਨਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਰਚਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਕਹਾਣਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਭਗਤ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਮਕਸਦ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਨ੍ਤਃ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਦੁਃਖਤਃ । ਜਾਨਾਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽऽਨਨ੍ਤੋ
ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ, ਉਹ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਬ੍ਰਹਮਾ।
ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ । ਕਪਿਲਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਧਰਮ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਪਿਲ, ਗਣੇਸ਼, ਦੁਰਗਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ,
ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦਮਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਰਾਧਿਕਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਏਤੇ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਰ੍ਥ ਨਾਨ੍ਯੋ ਜਾਨਾਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਰਾਧਿਕਾ ਆਪ—ਇਹੀ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭੇਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਵੈषਮ੍ਯਾਰ੍ਥ ਚ ਸੁਧਿਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾਃ । ਨਿਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ੋ ਯਥਾऽऽਤ੍ਮਾ ਚ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਸਦੀਵੀ ਹਨ।
ਯਥਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤਥੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਗੋਲਕਃ । ਗੋਲੋਕਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਵੈਕੁਣ੍ਠ ਏਵ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਗੋਲਕ ਵੀ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗੋਲੋਕ ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵੀ ਸਦੀਵੀ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਮਯਿ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਿ । ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਾ ਚ ਵਾਮਾਙ੍ਗਾਦ੍ਬਾਲਾ षੋਢਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੋਂ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਇਕ ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾ ਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਾ । ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਰਾਮਾ ਰਮਣੀਨਾਂ ਪਰਾਵਰਾ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਪਤਝੜ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾ ਕੌਮਲਾਙ੍ਗੀ ਮਨੋਹਰਾ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਾ ਰਤ੍ਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ, ਨਰਮ ਅੰਗ, ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਯਥਾ ਜਲਦਪਙ੍ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਬਲਾਕਾਭਿਰ੍ਤਿਭੂषਿਤਾ । ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੂਨਾ ਚਾਰੁਚਨ੍ਦ੍ਰਚਨ੍ਦਨਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਬਗਲੇ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਦੂਰ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੀਮਨ੍ਤਾਨ੍ਧਃਸ੍ਯਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਕਿਰਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਨਰਮੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਔਰ ਵੀ ਨਿਖਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਕਪੋਲਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ । ਖਮੇਨ੍ਦ੍ਰਚਞ੍ਚੁਵਿਜਿਤਨਾਸਾਮੌਕ੍ਤਿਕਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਕਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਗਲਾਬੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਨੱਕ, ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਗਣ़੍ਡਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਮੁਕ੍ਤਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾ । ਸ਼ੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਮੁਕ੍ਤਾਭਦਨ੍ਤਪਙ੍ਕ੍ਤਿਮਨੋਹਰਾ
ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ, ਸਿੱਪੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਵਲਿਤਾਕਲਿਤਾऽਤੀਵ ਪਕ੍ਵਬਿਮ੍ਬਾਧਰਾ ਵਰਾ । ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਨਿਨ੍ਦਾਸ੍ਯਾ ਪਦ੍ਮਨਿਨ੍ਦਿਤਲੋਚਨਾ
ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ, ਪੱਕੇ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਤੇ ਹੌਲੀ ਵੱਕਰ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਂਦਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦੀਆਂ।
ਕृष੍ਣਸਾਰਨਿਭੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਸੁਚਾਰੁਕਜ੍ਜਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਕੇਯੂਰਕਙ੍ਕਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਕਾਜਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਕੰਗਣ ਤੇ ਬਾਂਹ ਫੁੱਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਰਾਜਰਾਜੀਭਿਃ ਸ਼ਙ੍ਖਯੁਗ੍ਮਕਰੋਜ੍ਜਵਲਾ । ਰਤ੍ਨਾਙ੍ਗੁਲੀਯਕੈਰੇਭਿਰਮृਤਾਙ੍ਗੁਲਿਭੂषਿਤਾ
ਮੋਤੀ ਦੇ ਜੋੜੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਗਣਾਂ ਤੇ ਰਾਜੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।