ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਰਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚ ਗੁਰੌ ਪਿਤਰਿ ਸਂਤਤਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਨਰਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਧਿਕਾਂ ਤਥਾ । ਮਾਤੁਃ ਪਰਂ ਗੁਰੁਂ ਚੈਵ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਯੋਗਤਃ
ਮਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਗੁਰੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਦਾऽਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਅਨਾਥਾ ਭਗਿਨੀ ਕਨ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੋष੍ਯਾ ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਾ
ਪਿਤਾ, ਮਾਂ, ਗੁਰੂ, ਪਤਨੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਨਾਥ, ਭੈਣ ਤੇ ਕੁੜੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚ ਕਥਿਤਂ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਿਰ੍ਵਾਸ੍ਤਪੀਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਸਭ ਦਾ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਤਕਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾ ਜਾਤਿਰੇਕਵਿਧਾ ਚਾऽऽਦੌ ਸृष੍ਟਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ । ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਰਂਸ਼ਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਃ ਪਣ੍ਡਿਤਾਧਿਕਾਃ
ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਕੇਦਾਰਕਨ੍ਯਾਸ਼ਾਪੇਨ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਃ । ਤਦਾ ਕੋਪੇਨ ਧਾਤ੍ਰਾ ਚ ਕृਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਧਾਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਕृਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਜਾਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਪੁਰਾ । ਉਤ੍ਤਮਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਸਾ ਚ ਮਧ੍ਯਮਾ ਚਾਧਮਾ ਵ੍ਰਜ
ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ: ਉੱਚੀ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਨੀਵੀਂ।
ਉਤ੍ਤਮਾ ਪਤਿਭਕ੍ਤਾ ਸਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤੇऽਪਿ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਤਂ ਜਾਰਮਯਸ਼ਕਰਮ੍
ਉੱਚੀ ਔਰਤ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕੁਝ ਧਰਮ ਵਾਲੀ। ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਕਦੇ ਜਾਰ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ਸਾ ਯਥਾ ਕਾਨ੍ਤਂ ਤਥਾ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤਿਥੀਨ੍ । ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚੋਪਵਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਸਰ੍ਵਪੂਜਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਣਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਯਤ੍ਨਾਜ੍ਜਾਰਂ ਚ ਨ ਭਜੇਦ੍ਭਯਾਤ੍ । ਸ ਕृਤ੍ਰਿਮਾ ਮਧ੍ਯਮਾ ਚ ਯਥਾਕਿਂਚਿਤ੍ਪਤਿਂ ਭਜੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਸੰਭਾਲੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੱਧਮ ਔਰਤ ਬਣਾਵਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤਾ ਨਰਃ । ਤੇਨ ਹੇ ਨਨ੍ਦ ਤਾਸਾਂ ਚ ਸਤੀਤ੍ਵਮੁਪਜਾਯਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ, ਕੋਈ ਸਮਾਂ, ਕੋਈ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਜੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਤੀਤਵ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਧਮਾ ਪਰਮਾ ਦੁष੍ਟਾऽਤ੍ਯਨ੍ਤਾਸਦ੍ਵਂਸ਼ਜਾ ਤਥਾ । ਅਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾ ਦੁਃਸ਼ੀਲਾ ਦੁਰ੍ਮੁਖਾ ਕਲਹਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਨੀਵੀਂ ਔਰਤ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਅਧਰਮੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਅਧਰਮੀ, ਮਾੜੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ, ਮਾੜੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਝਗੜਾਲੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਤਿਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਾਰਂ ਚ ਸੇਵਤੇ ਸਦਾ । ਦੁਃਸ਼ਂ ਦਦਾਤਿ ਕਾਨ੍ਤਾਯ ਵਿषਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦੀ ਹੈ।
ਜਾਰਦ੍ਵਾਰਮੁਪਾਯੇਨ ਹਨ੍ਤਿ ਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਚ ਵਰਿष੍ਠਂ ਚ ਗਰਿष੍ਠਂ ਚ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਜਾਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਧਰਮੀ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ।
ਕਾਮਦੇਵਸਮਂ ਚਾਪਿ ਜਾਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਮਤਃ । ਸ਼ੁਭਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸ਼ਰਵਤ੍ਪਾਪੀਯਸੀ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੱਲ ਇੰਝ ਤੱਕਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਹੋਵੇ, ਚਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਚੋਟ ਖਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਦ੍ਰष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਵਾਨਂ ਰਤਿਸ਼ੂਕਰਮ੍ । ਯੋਨਿਃ ਕ੍ਲਿਦ੍ਯਤਿ ਨਾਰੀਣਾਂ ਕਾਮਿਨੀਨਾਂ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਦਾਤਿ ਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਾऽऽਹਾਰਂ ਵਿषੋਕ੍ਤਿਂ ਵਕ੍ਤਿ ਸਂਤਤਮ੍ । ਅਧਰ੍ਮਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਚ੍ਛਸ਼੍ਵਜ੍ਜਾਰਂ ਚ ਪਰਮਂ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਸਦਾ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਭਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਸਾ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਚ ਸ਼ਤੇਨ ਚ । ਤਥਾऽਪਿ ਜਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਪਿ ਸਾਧ੍ਯਾ ਨृਪੇਰਪਿ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਡਾਂਟ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸੌ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਵਸ਼ੇਨ ਚ । ਗਾਵਸ੍ਤृਣਮਿਵਾਰਣ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੀ ਨਵਂ ਨਵਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਘਾਹ ਲੱਭਦੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯੁਦਾਭਾ ਜਲੇ ਰੇਖਾ ਤਸ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਅਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾ ਸਤਤਂ ਕਪਟਂ ਵਕ੍ਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਬਤ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਛਿਨ ਭੰਗੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਦਾ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੱਕਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤੇ ਤਪਸਿ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਨ ਮਨੋ ਗृਹਕਰ੍ਮਣਿ । ਨ ਗੁਰੌ ਨ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਜਾਰੇ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਚ ਚਞ੍ਚਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੱਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਤੇ ਚੰਚਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਿਤ੍ਰਿਵਿਧਾਨਾਂ ਚ ਕਥਾ ਚ ਕਥਿਤਾ ਮਯਾ । ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਨਾਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਤਿ
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਸੁਣੋ।
ਤृਣਸ਼ਯ੍ਯਾਰਤੋ ਭਕ੍ਤੋ ਮਨ੍ਨਾਮਗੁਣਕੀਰ੍ਤਿषੁ । ਮਨੋ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਸੁਖਕਾਰਣਮ੍
ਭਗਤ ਘਾਹ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਨਾਮ, ਗੁਣ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਯਤੇ ਮਤ੍ਪਦਾਬ੍ਜਂ ਚ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ । ਅਹੈਤੁਕੀਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸਂਕਲ੍ਪਰਹਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਐਸੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂਨ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤੇऽਣਿਮਾਦਿਕਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮਮਰਤ੍ਵਂ ਵਾ ਸੁਰਤ੍ਵਂ ਸੁਖਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਣੂ ਵਾਂਗ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਣ ਦੀ, ਨਾ ਅਮਰਤਾ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਦੀ।
ਦਾਸ੍ਯਂ ਵਿਨਾ ਨਹੀਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਾਲੋਕ੍ਯਾਦਿਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਨੈਵ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਸੁਧਾਪਾਨਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੇਵਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਰਗੀਆਂ ਚਾਰ ਮੁਕਤੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਨਿਰਵਾਣ ਜਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਮਦੀਯਾਮਤੁਲਾਮਪਿ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਵਿਭੇਦੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਜੀਵੇषੁ ਭਿਨ੍ਨਤਾ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਭਗਤੀ ਹੀ ਮੰਗਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਈ ਵੰਡ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ।
ਤੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵਰਾਣਾਂ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਦਿਕਂ ਨਿਦ੍ਰਾਲੋਭਮੋਹਾਦਿਕਂ ਰਿਪੁਮ੍
ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਿੱਧ ਭਗਤ ਭੁੱਖ, ਤਿੱਘ, ਨੀਂਦ, ਲਾਲਚ, ਮੋਹ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਪਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਮਾਂ ਚ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਚ ਦਿਗਮ੍ਬਰਾਃ । ਸਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋਤ੍ਤਮੋ ਨਨ੍ਦ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਧ੍ਯਮਾਦਿਕਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨੰਦ, ਹੁਣ ਮੱਧਮ ਭਗਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ।
ਨਾऽऽਸਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਸੁ ਗृਹੀ ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਕਰੋਤਿ ਸਤਤਂ ਚੈਵ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਿਛਲੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।