ਨਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਦਾਨ੍ਤਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਰਯਾਯ ਚ । ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਸਤੀਪ੍ਰਾਣਪਰਾਯ ਚ
ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦੀ ਜਿੰਦ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਯਾਯ ਚ ਪੂਜ੍ਯਾਯ ਹृਦਾਧਾਰਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਪਞ੍ਚਪ੍ਰਾਣਾਧਿਦੇਵਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਤਾਰਕਾਯ ਚ
ਜੋ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋਗ, ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜ੍ਞਾਨਾਧਾਰਾਯ ਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੇ । ਪਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਤਿਰੇਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਪਤੀ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਪਤੀ ਹੀ ਮਹੇਸ਼ ਹੈ।
ਪਤਿਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਧਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭਗਵਨ੍ ਦੋषਂ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਪਤੀ ਹੀ ਨਿਰਗੁਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਦੋਸ਼ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।
ਪਤ੍ਨੀਬਨ੍ਧੋ ਦਯਾਸਿਨ੍ਧੋ ਦਾਸੀਦੋषਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮੇ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸृष੍ਟ੍ਯਾਦੌ ਪਦ੍ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਇਹ ਮਹਾਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ ਪਦਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚ ਧਰਯਾ ਗਙ੍ਗਯਾ ਚ ਪੁਰਾ ਵ੍ਰਜ । ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਚ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਚਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਸਵਤੀ, ਧਾਰਾ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ, ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਸਦਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚ ਕृਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੈਲਾਸੇ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਚ । ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪਤ੍ਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੇਤਚ੍ਛੁਭਾਵਹਮ੍ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਯਾ ਸ਼੍ਰृਣੋਤਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਭ ਸੁਖ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਇਸ ਮਹਾਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੁਣਦੀ ਹੈ...
ਨਰੋऽਨ੍ਯੋ ਵਾऽਪਿ ਨਾਰੀ ਵਾ ਲਭਤੇ ਸਰ੍ਵਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਲਭਤੇ ਧਨਮ੍
ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੌਗੀ ਚ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗਾਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਬੀਮਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੈਦ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਪਤੀ ਵਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਫਲਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾਂ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸਾ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਜੋ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤਪ ਤੇ ਵਰਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਚੈਵ ਕਰੋਤਿ ਸਤਤਂ ਗृਹੀ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਚਰਣਂ ਚੈਵ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਣਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿੱਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਗृਹਿਣਾਮਾਸ਼ਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਅਕृਤ੍ਵਾऽਤਿਥਿਪੂਜਾਂ ਚ ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਦਾऽਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਸ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰਃ ਕਰ੍ਮਕਾਲੇ ਚਾਤਿਥਿਕਾਲੇ ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਗृਹਸ੍ਥਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਪਾਨਮਿਵ ਧੇਨਵਃ
ਕਰਮ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਆਉਣ ਵੇਲੇ ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮਾਯਾਤਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਯਾਹ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋऽਤਿਥਿਃ । ਪੂਜਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾऽऽਸ਼ਿषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਗृਹਿਣੋ ਗृਹਾਤ੍
ਸੰਝ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੂਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਘਰੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕृਤ੍ਵਾऽਤਿਥਿਪੂਜਾਂ ਚ ਗृਹੀ ਭਵਤਿ ਪਾਤਕੀ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਨਿਤਂ ਪਾਪਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ੋ ਗृਹਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਨਿਰ੍ਵਤੇ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨਯਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਿਸ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਘਰੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰਾਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗृਹਿਣੋऽਤਿਥਯੋ ਗृਹਾਤ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਧ੍ਨੈਰ੍ਗੋਘ੍ਨੈਃ ਕृਤਘ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗੈਃ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਘਰੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਓਹਨਾ ਵਰਗੇ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਅਹਿਸਾਨ ਫਰਾਮੋਸ਼ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤੁਲ੍ਯਦੋषੋ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਯੇਨਾਤਿਥਿਰਨਰ੍ਚਿਤਃ । ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪਾਤਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਦੋਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸੇਵਾਂ ਦੇਵਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਯਃ । ਪੋष੍ਯਾਣਾਂ ਭਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਗृਹੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਤਥਾ । ਅਰਣ੍ਯਂ ਤੇਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮਰਣ੍ਯਾਦ੍ਦੁਃਖਦਂ ਗृਹਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਤੇ ਇਸਤਰੀ ਚਲਤਕਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਲਈ ਘਰ ਜੰਗਲ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਹੈ।
ਪਤੀਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸਦਾ ਦੁष੍ਟਾ ਵਿषਤੁਨ੍ਯਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਦਦਾਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਨਾऽऽਹਾਰਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਾੜੀ ਇਸਤਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਣ-ਮਜਾਕ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਿਤਂ ਮੁਨਿਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਸਾ ਚ ਪਾਪੀਯਸੀ ਪਰਮ੍ । ਸਂਤਤਂ ਤृਣਵਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਕ੍ਕਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ
ਜੇਕਰ ਉਹ ਮਾੜੀ ਇਸਤਰੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਆਦਰਿਤ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਘਾਸ ਵਰਗਾ ਸਮਝ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਹੀਨ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਾਵਹ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧੋ ਮृਤਤੁਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜੀਵਤਿ । ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁष੍ਟਵਂਸ਼ਜਾਮ੍
ਕੌੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਪਤੀ ਜੀਊਂਦੇ ਜੀ ਮਰੇ ਵਰਗਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਮਿਲਣ ਤੇ।
ਗृਹਿਣੀਨਾਂ ਸਦਾਚਾਰਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁ ਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਗृਹਿਣੀ ਪਤਿਭਕ੍ਤਾ ਚ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਬੂਜਿਤਾ
ਹੁਣ ਗ੍ਰਿਹਣੀਆਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਣੀ ਪਤੀ ਵਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਤਿਂ ਸੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣੇ ਮਙ੍ਗਲਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗੋਮਯੇਨ ਜਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਪਤੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਗृਹਕृਤ੍ਯਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾऽऽਗਤ੍ਯ ਗृਹਂ ਸਤੀ । ਸੁਰਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਤਿਂ ਨਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯੇਦ੍ਗृਹਦੇਵਤਾਮ੍
ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਬੜਾ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਤਕਾਰੀ ਪਤਨੀ ਘਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਘਰ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਗृਹਕृਤ੍ਯਂ ਸੁਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਯ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਸਤੀ । ਅਤਿਥਿਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਙ੍ਕਤੇ ਸੁਖਂਸਤੀ
ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਬੜਾ ਕੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾ ਕੇ, ਸਤਕਾਰੀ ਪਤਨੀ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਸੁਖ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤਾਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤੋ ਗੁਰੁਃ । ਆਜ੍ਞਯਾ ਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਭृਤ੍ਯਵਤ੍
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਲੋਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਪ੍ਰੇਰਯੇਦ੍ਗੁਰੁਂ ਤਾਤਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਸੁ । ਪਿਤ੍ਰੇ ਚ ਗੁਰਵੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਚ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਿਤਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।