ਸਤੀਨਾਂ ਚ ਪਤਿਃ ਸਾਧੁਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਿਃਸ਼ਂਕ ਏਵ ਚ । ਨ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਭਯਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਮਾਦਪਿ
ਜੋ ਸਤਕਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਨਿਰਭਉ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਯਮ ਤੋਂ।
ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਗੇਹੇ ਜਾਤਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਪ੍ਰਸੂਃ ਪੂਤਾ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤਾ ਤਥਾ
ਜਿਹੜੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਿਉ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਤ੍ਰਿਵਾਸਸਮ੍ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕਰੋਤਿ ਸ੍ਤਵਨਂ ਮੁਦਾ
ਜੋ ਸਤਕਾਰੀ ਔਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਰਾਤ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ ਲਾਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਗृਹਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਧੌਤੇ ਚ ਵਾਸਸੀ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪਂ ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਫੁੱਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਪੂਤੇਨ ਜਲੇਨ ਨਿਰ੍ਮਲੇਨ ਚ । ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧੌਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਪਾਦੌ ਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਨ੍ਮੁਦਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਧੋਤੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਧੋਦੀ ਹੈ।
ਆਸਨੇ ਵਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਲੇ ਚ ਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਲੇਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਂ ਗਲੇऽਪਿ ਚ
ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲੇਪ ਕਰਕੇ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭੋਗਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਸੁਧੋਪਮੈਃ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਣਮੇਨ੍ਮੁਦਾ
ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਓਂ ਨਮਃ ਕਾਨ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਰਯਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਇਤ੍ਯਨੇਨੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨਮ੍
‘ਓਂ, ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’ — ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਧ੍ਯਂ ਧੂਪਦੀਪੌ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜਲਂ ਸੁਵਾਸਿਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਕੱਪੜਾ, ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਠੇਦ੍ਯਦ੍ਯਤ੍ਕृਤਂ ਵੈ ਪਾਠ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਓਂ ਨਮਃ ਕਾਨ੍ਤਾਯ ਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਵਰੂਪਿਣੇ
ਸਭ ਕੁਝ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਜੋ ਭੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੜ੍ਹਦੀ ਹੈ: ‘ਓਂ, ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।’
ਨਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਦਾਨ੍ਤਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਰਯਾਯ ਚ । ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਸਤੀਪ੍ਰਾਣਪਰਾਯ ਚ
ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦੀ ਜਿੰਦ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਯਾਯ ਚ ਪੂਜ੍ਯਾਯ ਹृਦਾਧਾਰਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਪਞ੍ਚਪ੍ਰਾਣਾਧਿਦੇਵਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਤਾਰਕਾਯ ਚ
ਜੋ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋਗ, ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜ੍ਞਾਨਾਧਾਰਾਯ ਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੇ । ਪਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਤਿਰੇਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਪਤੀ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਪਤੀ ਹੀ ਮਹੇਸ਼ ਹੈ।
ਪਤਿਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਧਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭਗਵਨ੍ ਦੋषਂ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਪਤੀ ਹੀ ਨਿਰਗੁਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਦੋਸ਼ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।
ਪਤ੍ਨੀਬਨ੍ਧੋ ਦਯਾਸਿਨ੍ਧੋ ਦਾਸੀਦੋषਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮੇ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸृष੍ਟ੍ਯਾਦੌ ਪਦ੍ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਇਹ ਮਹਾਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ ਪਦਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚ ਧਰਯਾ ਗਙ੍ਗਯਾ ਚ ਪੁਰਾ ਵ੍ਰਜ । ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਚ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਚਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਸਵਤੀ, ਧਾਰਾ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ, ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਸਦਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚ ਕृਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੈਲਾਸੇ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਚ । ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪਤ੍ਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੇਤਚ੍ਛੁਭਾਵਹਮ੍ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਯਾ ਸ਼੍ਰृਣੋਤਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਭ ਸੁਖ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਇਸ ਮਹਾਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੁਣਦੀ ਹੈ...
ਨਰੋऽਨ੍ਯੋ ਵਾऽਪਿ ਨਾਰੀ ਵਾ ਲਭਤੇ ਸਰ੍ਵਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਲਭਤੇ ਧਨਮ੍
ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੌਗੀ ਚ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗਾਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਬੀਮਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੈਦ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਪਤੀ ਵਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਫਲਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾਂ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸਾ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਜੋ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤਪ ਤੇ ਵਰਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਚੈਵ ਕਰੋਤਿ ਸਤਤਂ ਗृਹੀ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਚਰਣਂ ਚੈਵ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਣਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿੱਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਗृਹਿਣਾਮਾਸ਼ਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਅਕृਤ੍ਵਾऽਤਿਥਿਪੂਜਾਂ ਚ ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਦਾऽਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਸ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰਃ ਕਰ੍ਮਕਾਲੇ ਚਾਤਿਥਿਕਾਲੇ ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਗृਹਸ੍ਥਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਪਾਨਮਿਵ ਧੇਨਵਃ
ਕਰਮ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਆਉਣ ਵੇਲੇ ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮਾਯਾਤਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਯਾਹ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋऽਤਿਥਿਃ । ਪੂਜਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾऽऽਸ਼ਿषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਗृਹਿਣੋ ਗृਹਾਤ੍
ਸੰਝ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੂਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਘਰੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕृਤ੍ਵਾऽਤਿਥਿਪੂਜਾਂ ਚ ਗृਹੀ ਭਵਤਿ ਪਾਤਕੀ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਨਿਤਂ ਪਾਪਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ੋ ਗृਹਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਨਿਰ੍ਵਤੇ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨਯਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਿਸ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਘਰੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰਾਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗृਹਿਣੋऽਤਿਥਯੋ ਗृਹਾਤ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਧ੍ਨੈਰ੍ਗੋਘ੍ਨੈਃ ਕृਤਘ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗੈਃ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਘਰੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਓਹਨਾ ਵਰਗੇ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਅਹਿਸਾਨ ਫਰਾਮੋਸ਼ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤੁਲ੍ਯਦੋषੋ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਯੇਨਾਤਿਥਿਰਨਰ੍ਚਿਤਃ । ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪਾਤਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਦੋਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸੇਵਾਂ ਦੇਵਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਯਃ । ਪੋष੍ਯਾਣਾਂ ਭਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।