ਸਂਨ੍ਯਾਚੀ ਯਾਤਿ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋ ਗृਹਿਣਾਂ ਗृਹਮ੍ । ਸਦਨ੍ਨਂ ਵਾ ਕਦਨ੍ਨਂ ਵਾ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਨੈਵ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਭੁੱਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗ੍ਰਹਸਥ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਵੀ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨ ਯਾਚਤੇ ਚ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕੋਪਮੇਵ ਚ । ਨ ਧਨਗ੍ਰਹਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਕਵਾਸਾ ਨਿਰੀਹਤਃ
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਤਗ੍ਰੀष੍ਮਸਮਾਨਸ਼੍ਚ ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵੈਕਰਾਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਾਤਰਨ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਲਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹ ਠੰਢ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਇਕ ਰਾਤ ਇੱਕ ਥਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨਮਾਨੋਹਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗृਹਿਣੋ ਧਨਮ੍ । ਗृਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹੀ ਰਮ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਸਵਾਰੀ ਕਰੇ, ਸਮਾਨ ਲਿਜਾਏ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਸਥ ਦਾ ਧਨ ਲਵੇ, ਘਰ ਬਣਾਏ ਤੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਕੁਵृਤ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਚ ਯਃ । ਸ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਹृਤਾਚਾਰਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਵਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਕੇ ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਗਲਤ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੁਭਂ ਚ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾऽਪਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁਤੇ ਯਦਿ । ਬਹਿष੍ਕृਤਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੋ ਵਾऽਪ੍ਯੁਪਹਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੈ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਪਤਿਹੀਨਾ ਯਾ ਭਵੇਨ੍ਨਿष੍ਕਾਮਿਨੀ ਸਦਾ । ਏਕਭੁਕ੍ਤਾ ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਸਾ ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਰਤਾ ਸਦਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਧਵਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਹੀ ਖਾਏ।
ਨ ਧਤ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਗਨ੍ਧਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸੁਤੈਲਕਮ੍ । ਸ੍ਰਜਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ਙ੍ਖਸਿਨ੍ਦੂਰਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਜਾਂ ਤੇਲ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਹਾਰ, ਚੰਦਨ, ਸੰਖ, ਸਿੰਦੂਰ ਜਾਂ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਲਿਨਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਸੇਵਾਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਨ੍ਯਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਸਦਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਭਗਤਿ ਵਿਚ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਹਰ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਨ ਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸਾ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਭਵਂ ਵ੍ਰਜ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਦਿਨੇ
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਕਾਦਸੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਉਹ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਯ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੌ ਪਵਿਤ੍ਰਯਾ । ਅਘੋਰਾਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗਯੋਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਨਵਮੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ, ਅਘੋਰਾ, ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ,
ਭृष੍ਟਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਪਰਮੇਵ ਚ । ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਵਿਧਵਾਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਯਤੀਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਨਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਭੁੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਪਵਿੱਤਰ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਾਨ ਵਿਧਵਾ, ਯਤੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ ਮਨਾਹੀ ਹੈ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਚ ਸੌਮਾਂਸਸੁਰਾਤੁਲ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਰਕ੍ਤਸ਼ਾਕਂ ਮਸੂਰਂ ਚ ਜਮ੍ਬੀਰਂ ਪਰ੍ਣਮੇਵ ਚ
ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਪਾਨ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਸ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਲਾਲ ਸਾਗ, ਮਸੂਰ, ਨਿੰਬੂ ਤੇ ਕੁਝ ਪੱਤੇ ਵੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਲਾਬੁਰ੍ਵਰ੍ਤੁਲਾਕਾਰਾ ਵਰ੍ਜਨੀਯਾ ਚ ਤੈਰਵਿ । ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਸ਼ਾਯਿਨੀ ਨਾਰੀ ਵਿਧਵਾ ਪਾਤਯੇਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਕਦੂ ਤੇ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਤੋਰੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵਿਧਵਾ ਜੋ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਸੌਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾਨਮਾਰੋਹਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਵਾ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕੇਸ਼ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਕਾਰਮੇਵ ਚ
ਜੇ ਵਿਧਵਾ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਕੇਸ਼ਵੇਣੀ ਜਟਾਰੂਪੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੌਰਂ ਤੀਰ੍ਥਕਂ ਵਿਨਾ । ਤੈਲਾਭ੍ਯਙ੍ਗਂਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਹ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਜਾਂ ਜਟਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਕੇਸ ਕੱਟਣਾ ਸਿਰਫ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੇਲ ਲਗਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਆਇਨੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਮੁਖਂ ਚ ਪਰਪੁਂਸਾਂ ਚ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍ । ਨਰ੍ਤਨਂ ਗਾਯਨਂ ਚੈਵ ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਪਰਾਏ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਨਾ ਯਾਤਰਾ, ਨੱਚ, ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ, ਨਾਟਕ, ਗੀਤ ਜਾਂ ਸੋਹਣੇ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਚ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮ ਸਾਮਵੇਦਨਿਰੂਪਿਤਮ੍ । ਪਰਮਾਰ੍ਥ ਪਰਂ ਚੈਵ ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਉਹ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਧ੍ਯਾਪਨਮਧ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍ । ਗੁਰੁਣਾਂ ਸੇਵਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਚਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਤਥਾ
ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਪੜ੍ਹਨਾ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ—
ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨੈਪੁਣ੍ਯਂ ਭਾਵਨਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਤੋषਣਮ੍ । ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚ ਗ੍ਰਨ੍ਥਾਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਚ ਸਂਤਤਮ੍
ਸਿਦਾਂਤਾਂ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਮਨਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਆਖਿਆ, ਤੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਪੜ੍ਹਾਈ—
ਪ੍ਯਵਸ੍ਥਾਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥ ਵਿਚਾਰੋ ਵੇਦਸਂਮਤਃ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾਚਰਣਂ ਚੈਵ ਕਤਧ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਚ
ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਲ ਲਈ ਵਿਚਾਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨੀ।
ਦੇਵਾਹ੍ਨਿਕੇषੁ ਨੈਪੁਣ੍ਯਂ ਵੇਦਾਚਰਣਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਵੇਦੋਕ੍ਤਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚੈਵ ਪਵਿਤ੍ਰਾਚਰਣਂ ਸਦਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ, ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣਾ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਯਂ ਧਰ੍ਮ ਤਂ ਨਿਬੋਧ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਨਿਤ੍ਯਂਤੁ ਭਰ੍ਤਰ੍ਯੌਤ੍ਸੁਕ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਪਾਦੋਦਕਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਸਮਝੋ: ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਸਤਤਂ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ । ਵ੍ਰਤਂ ਤਪਸ੍ਯਾਂ ਦੇਵਾਰ੍ਚਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਖਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਵ੍ਰਤ, ਤਪ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚਰਣਸੇਵਾਂ ਚ ਸ੍ਤਵਨਂ ਪਰਿਤੋषਣਮ੍ । ਤਦਾਜ੍ਞਾਰਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕੁਯਦ੍ਵਿਰੈਤਃ ਸਤੀ
ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਪਰਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਸਤਤਂ ਸਤੀ । ਪਰਪੁਂਸਾਂ ਮੁਖਂ ਚੈਵ ਸੁਵੇषਪੁਰੁषਂ ਪਰਮ੍
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ; ਉਹ ਹੋਰ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਯਾਤ੍ਰਾਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਨਰ੍ਤਨਂ ਗਾਯਨਂ ਵ੍ਰਜ । ਪਰਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚ ਸਤਤਂ ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਉਹ ਯਾਤਰਾ, ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ, ਨਾਚ, ਗੀਤ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਵ੍ਰਜ।
ਯਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦੇਵਮਪਿ ਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਨਹਿ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਙ੍ਗਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਜੋ ਖਾਣਾ ਪਤੀ ਲਈ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਵੀ ਹੈ; ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਸ਼੍ਯ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਨ ਕੋਪਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਵਾ ਤਾਡਿਤਾ ਚਾਪਿ ਕੋਪਤਃ
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਲਟ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ; ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।