ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਗਾਮੀ ਮਾਤृਗਾਮੀ ਸ ਪਾਤਕੀ । ਕृਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਸ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਾਤਮ੍
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਬਲਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਤਪ੍ਰਤੈਲੇ ਭੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਪੈਰਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਮਤਾਡਨਾਤ੍
ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਬਲਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਮ ਦੇ ਮਾਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਾਲਯੋਨਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਪਾਤਕੀ । ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਸਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਜਲੌਕਾਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਾਪੀ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੱਪ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਜੂ।
ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਹਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿष੍ਠਾਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਃ । ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਨਾਂ ਯੋਨਿਕृਮਿਃ ਸ ਭਵੇਤ੍ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਦਚਲਣ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਯੋਨੀ-ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਗਰ੍ਵਾ ਵ੍ਰਣਕृਮਿਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪਾਤਕੀ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਯੋਨੌ ਯੋਨੌ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਵਂ ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਘਾਵਾਂ ਦਾ ਕੀੜਾ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕੋਖ ਤੋਂ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਚ ਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਮਨ੍ਮੁਖਾਚ੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਮਯ। ਦਣ੍ਡਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਧਰਮ ਸੁਣੋ: ਕੇਵਲ ਦੰਡ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਪਰਕਰ੍ਮਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍ । ਕੁਰੁਤੇ ਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ਮਾਂ ਚ ਹ੍ਯਾਯਾਤਿ ਮਮ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਪਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਸਦ੍ਯਃ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਯ ਯਥਾ ਵ੍ਰਜ
ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਨਿष੍ਪਾਪੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਮਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸੂਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਫਲਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਤੁਨ੍ਯਂ ਯਤੀਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍
ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਮਨੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਫਲ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਯਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਂਨ੍ਯਾਚੀ ਯਾਤਿ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋ ਗृਹਿਣਾਂ ਗृਹਮ੍ । ਸਦਨ੍ਨਂ ਵਾ ਕਦਨ੍ਨਂ ਵਾ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਨੈਵ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਭੁੱਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗ੍ਰਹਸਥ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਵੀ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨ ਯਾਚਤੇ ਚ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕੋਪਮੇਵ ਚ । ਨ ਧਨਗ੍ਰਹਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਕਵਾਸਾ ਨਿਰੀਹਤਃ
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਤਗ੍ਰੀष੍ਮਸਮਾਨਸ਼੍ਚ ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵੈਕਰਾਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਾਤਰਨ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਲਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹ ਠੰਢ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਇਕ ਰਾਤ ਇੱਕ ਥਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨਮਾਨੋਹਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗृਹਿਣੋ ਧਨਮ੍ । ਗृਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹੀ ਰਮ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਸਵਾਰੀ ਕਰੇ, ਸਮਾਨ ਲਿਜਾਏ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਸਥ ਦਾ ਧਨ ਲਵੇ, ਘਰ ਬਣਾਏ ਤੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਕੁਵृਤ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਚ ਯਃ । ਸ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਹृਤਾਚਾਰਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਵਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਕੇ ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਗਲਤ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੁਭਂ ਚ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾऽਪਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁਤੇ ਯਦਿ । ਬਹਿष੍ਕृਤਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੋ ਵਾऽਪ੍ਯੁਪਹਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੈ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਪਤਿਹੀਨਾ ਯਾ ਭਵੇਨ੍ਨਿष੍ਕਾਮਿਨੀ ਸਦਾ । ਏਕਭੁਕ੍ਤਾ ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਸਾ ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਰਤਾ ਸਦਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਧਵਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਹੀ ਖਾਏ।
ਨ ਧਤ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਗਨ੍ਧਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸੁਤੈਲਕਮ੍ । ਸ੍ਰਜਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ਙ੍ਖਸਿਨ੍ਦੂਰਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਜਾਂ ਤੇਲ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਹਾਰ, ਚੰਦਨ, ਸੰਖ, ਸਿੰਦੂਰ ਜਾਂ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਲਿਨਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਸੇਵਾਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਨ੍ਯਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਸਦਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਭਗਤਿ ਵਿਚ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਹਰ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਨ ਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸਾ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਭਵਂ ਵ੍ਰਜ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਦਿਨੇ
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਕਾਦਸੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਉਹ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਯ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੌ ਪਵਿਤ੍ਰਯਾ । ਅਘੋਰਾਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗਯੋਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਨਵਮੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ, ਅਘੋਰਾ, ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ,
ਭृष੍ਟਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਪਰਮੇਵ ਚ । ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਵਿਧਵਾਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਯਤੀਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਨਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਭੁੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਪਵਿੱਤਰ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਾਨ ਵਿਧਵਾ, ਯਤੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ ਮਨਾਹੀ ਹੈ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਚ ਸੌਮਾਂਸਸੁਰਾਤੁਲ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਰਕ੍ਤਸ਼ਾਕਂ ਮਸੂਰਂ ਚ ਜਮ੍ਬੀਰਂ ਪਰ੍ਣਮੇਵ ਚ
ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਪਾਨ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਸ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਲਾਲ ਸਾਗ, ਮਸੂਰ, ਨਿੰਬੂ ਤੇ ਕੁਝ ਪੱਤੇ ਵੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਲਾਬੁਰ੍ਵਰ੍ਤੁਲਾਕਾਰਾ ਵਰ੍ਜਨੀਯਾ ਚ ਤੈਰਵਿ । ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਸ਼ਾਯਿਨੀ ਨਾਰੀ ਵਿਧਵਾ ਪਾਤਯੇਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਕਦੂ ਤੇ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਤੋਰੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵਿਧਵਾ ਜੋ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਸੌਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾਨਮਾਰੋਹਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਵਾ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕੇਸ਼ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਕਾਰਮੇਵ ਚ
ਜੇ ਵਿਧਵਾ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਕੇਸ਼ਵੇਣੀ ਜਟਾਰੂਪੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੌਰਂ ਤੀਰ੍ਥਕਂ ਵਿਨਾ । ਤੈਲਾਭ੍ਯਙ੍ਗਂਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਹ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਜਾਂ ਜਟਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਕੇਸ ਕੱਟਣਾ ਸਿਰਫ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੇਲ ਲਗਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਆਇਨੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਮੁਖਂ ਚ ਪਰਪੁਂਸਾਂ ਚ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍ । ਨਰ੍ਤਨਂ ਗਾਯਨਂ ਚੈਵ ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਪਰਾਏ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਨਾ ਯਾਤਰਾ, ਨੱਚ, ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ, ਨਾਟਕ, ਗੀਤ ਜਾਂ ਸੋਹਣੇ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਚ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮ ਸਾਮਵੇਦਨਿਰੂਪਿਤਮ੍ । ਪਰਮਾਰ੍ਥ ਪਰਂ ਚੈਵ ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਉਹ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਧ੍ਯਾਪਨਮਧ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍ । ਗੁਰੁਣਾਂ ਸੇਵਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਚਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਤਥਾ
ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਪੜ੍ਹਨਾ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ—