ਵਿਪ੍ਰਵੈष੍ਣਵਯੋਰ੍ਧਰ੍ਮਃ ਕਥਿਤਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਪੁਰਾਣੈਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਆਏ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਚਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਚੈਵ ਰਣੇ ਨਿਰ੍ਭਯਤਾ ਤਥਾ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਡਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਦੁਃਖਿਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਨੈਪੁਣ੍ਯਂ ਰਣੇ ਸ਼ੌਣ੍ਡੀਰ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਤਪਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਕृਤ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ ਕੁਰੁਤੇ ਮੁਦਾ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਹਾਦਰੀ, ਤਪ ਤੇ ਧਰਮਕ ਕਰਤਬ, ਇਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪਣ੍ਡਿਤਂ ਨੀਤਿਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍ । ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤੇ
ਪੰਡਤ, ਨੀਤੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰੱਖੋ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਂ ਸੇਨਾਙ੍ਗਂ ਚ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਪਾਲਯੇਦ੍ਯਤ੍ਨਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਚ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ — ਫੌਜ ਦੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਯਸ਼ ਤੇ ਪਰਤਾਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਣੇ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਨੇ ਨ ਵਿਮੁਖੋ ਭਵੇਤ੍ । ਰਣੇ ਵਾ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ
ਜੋ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਮਪਿ ਵਾਣਿਜ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਕृषਿਪਾਲਨੇ । ਵਿਪ੍ਰਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਦਾਨਂ ਤਪਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤਸੇਵਨਮ੍
ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਵਪਾਰ, ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦਾਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਰ੍ਚਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਧਰ੍ਮੋ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਤਤ੍ਕृषੀ ਤਦ੍ਧਨਗ੍ਰਾਹੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਾਲਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਖੇਤੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਧਨ ਲਵੇ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਧ੍ਰਃ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸੂਕਰਃ । ਸ਼੍ਵਾਪਦਃ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸ਼ੂਦੋ ਵਿਪ੍ਰਧਨਾਪਹਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਧਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਿੱਧ, ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਅਰ, ਅਤੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਗਾਮੀ ਮਾਤृਗਾਮੀ ਸ ਪਾਤਕੀ । ਕृਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਸ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਾਤਮ੍
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਬਲਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਤਪ੍ਰਤੈਲੇ ਭੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਪੈਰਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਮਤਾਡਨਾਤ੍
ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਬਲਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਮ ਦੇ ਮਾਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਾਲਯੋਨਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਪਾਤਕੀ । ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਸਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਜਲੌਕਾਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਾਪੀ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੱਪ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਜੂ।
ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਹਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿष੍ਠਾਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਃ । ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਨਾਂ ਯੋਨਿਕृਮਿਃ ਸ ਭਵੇਤ੍ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਦਚਲਣ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਯੋਨੀ-ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਗਰ੍ਵਾ ਵ੍ਰਣਕृਮਿਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪਾਤਕੀ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਯੋਨੌ ਯੋਨੌ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਵਂ ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਘਾਵਾਂ ਦਾ ਕੀੜਾ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕੋਖ ਤੋਂ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਚ ਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਮਨ੍ਮੁਖਾਚ੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਮਯ। ਦਣ੍ਡਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਧਰਮ ਸੁਣੋ: ਕੇਵਲ ਦੰਡ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਪਰਕਰ੍ਮਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍ । ਕੁਰੁਤੇ ਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ਮਾਂ ਚ ਹ੍ਯਾਯਾਤਿ ਮਮ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਪਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਸਦ੍ਯਃ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਯ ਯਥਾ ਵ੍ਰਜ
ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਨਿष੍ਪਾਪੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਮਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸੂਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਫਲਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਤੁਨ੍ਯਂ ਯਤੀਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍
ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਮਨੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਫਲ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਯਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਂਨ੍ਯਾਚੀ ਯਾਤਿ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋ ਗृਹਿਣਾਂ ਗृਹਮ੍ । ਸਦਨ੍ਨਂ ਵਾ ਕਦਨ੍ਨਂ ਵਾ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਨੈਵ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਭੁੱਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗ੍ਰਹਸਥ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਵੀ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨ ਯਾਚਤੇ ਚ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕੋਪਮੇਵ ਚ । ਨ ਧਨਗ੍ਰਹਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਕਵਾਸਾ ਨਿਰੀਹਤਃ
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਤਗ੍ਰੀष੍ਮਸਮਾਨਸ਼੍ਚ ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵੈਕਰਾਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਾਤਰਨ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਲਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹ ਠੰਢ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਇਕ ਰਾਤ ਇੱਕ ਥਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨਮਾਨੋਹਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗृਹਿਣੋ ਧਨਮ੍ । ਗृਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹੀ ਰਮ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਸਵਾਰੀ ਕਰੇ, ਸਮਾਨ ਲਿਜਾਏ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਸਥ ਦਾ ਧਨ ਲਵੇ, ਘਰ ਬਣਾਏ ਤੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਕੁਵृਤ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਚ ਯਃ । ਸ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਹृਤਾਚਾਰਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਵਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਕੇ ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਗਲਤ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੁਭਂ ਚ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾऽਪਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁਤੇ ਯਦਿ । ਬਹਿष੍ਕृਤਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੋ ਵਾऽਪ੍ਯੁਪਹਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੈ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਪਤਿਹੀਨਾ ਯਾ ਭਵੇਨ੍ਨਿष੍ਕਾਮਿਨੀ ਸਦਾ । ਏਕਭੁਕ੍ਤਾ ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਸਾ ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਰਤਾ ਸਦਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਧਵਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਹੀ ਖਾਏ।
ਨ ਧਤ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਗਨ੍ਧਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸੁਤੈਲਕਮ੍ । ਸ੍ਰਜਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ਙ੍ਖਸਿਨ੍ਦੂਰਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਜਾਂ ਤੇਲ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਹਾਰ, ਚੰਦਨ, ਸੰਖ, ਸਿੰਦੂਰ ਜਾਂ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਲਿਨਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਸੇਵਾਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਨ੍ਯਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਸਦਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਭਗਤਿ ਵਿਚ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਹਰ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।