ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੇਪਰਾਗੇ ਵੈ ਚਾऽऽਸ਼ੌਚੇ ਮृਤਜਾਤਯੋਃ । ਸ੍ਪृष੍ਟੇਨਾਸ਼ੁਚਿਨਾ ਸਦ੍ਯਾਃ ਪਾਕਭਾਣ़੍ਡਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲੱਗ ਜਾਂ ਮਰਨ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਧ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਪਕਵਾਨ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭृष੍ਟਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤਥਾऽਨ੍ਨਂ ਚ ਧृਤ੍ਵਾ ਧੌਤੇ ਚ ਵਾਸਸੀ । ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਙ੍ਕਤੇ ਸ੍ਥਾਨੋ ਪਰਿष੍ਕृਤੇ
ਭੁੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਾਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਧੋਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਰ੍ਭੋਜਨਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਦੋ ਵਾਰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਐਸਾ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਐਸਾ ਖਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਯੁਦ੍ਵਂ ਨਦੀਤੀਰਂ ਪੁਨਰ੍ਭੋਜਨਮੈਥੁਨੇ । ਵਰ੍ਜਂਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਦਿਵਸੇ ਹਵਿष੍ਯਾਸ਼ੀ ਚ ਸਂਯਮੀ
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਦਿਨ ਯਾਤਰਾ, ਜੰਗ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸੰਯਮੀ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਹਵਿਸ਼ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਯ ਪਾਤ੍ਰਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੁਧਾਯ ਚ । ਵृषਲੀਪਤਯੇ ਚੈਵ ਨ ਦਦ੍ਯਾਯ੍ਛੂਦ੍ਰਯਾਜਿਨੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਭਾਂਡਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ ਦੇ ਪਤੀ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਂਧ੍ਯਾਹੀਨਾਯ ਦੁष੍ਟਾਯ ਵृषਵਾਹਾਯ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਵਿਕ੍ਰਯਿਣੇ ਚੈਵ ਦੇਵਲਾਯ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮਾੜਾ ਹੈ, ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਬੀਜ ਵੇਚਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੇਵਾਲੇ ਦਾ ਨੌਕਰ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭਾਂਡਾ ਨਾ ਦੇਵੋ।
ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਪਾਤ੍ਰਮੇਤੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਨਰਕਂ ਨਯੇਤ੍ । ਪਾਤ੍ਰੇ ਭੁਕ੍ਤਵਾ ਤਦ੍ਦਿਵਸੇ ਮੈਥੁਨਾਨ੍ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤੁ
ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਾਂਡਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਸ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਖਾ ਕੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਸੰਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪਾਤਕੀ ਤਾਤ ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਕਾਰਕਃ । ਮੂਨ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਮਹਾਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਪਿਆਰੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁੜੀ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਮੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਕੁੜੀ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਹਾ-ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਨ੍ਤਂ ਵਰ੍षਂ ਚ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ । ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਤੱਕ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਉਬਲਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਸੁਪਾਤ੍ਰਾਯ ਦਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਵਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨੈਵ ਤਦ੍ਵਂਸ਼ਚਾਯ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕੁੜੀ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵੇ; ਸ਼ੂਦਰ ਵਰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਵਿਪ੍ਰਵੈष੍ਣਵਯੋਰ੍ਧਰ੍ਮਃ ਕਥਿਤਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਪੁਰਾਣੈਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਆਏ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਚਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਚੈਵ ਰਣੇ ਨਿਰ੍ਭਯਤਾ ਤਥਾ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਡਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਦੁਃਖਿਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਨੈਪੁਣ੍ਯਂ ਰਣੇ ਸ਼ੌਣ੍ਡੀਰ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਤਪਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਕृਤ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ ਕੁਰੁਤੇ ਮੁਦਾ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਹਾਦਰੀ, ਤਪ ਤੇ ਧਰਮਕ ਕਰਤਬ, ਇਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪਣ੍ਡਿਤਂ ਨੀਤਿਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍ । ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤੇ
ਪੰਡਤ, ਨੀਤੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰੱਖੋ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਂ ਸੇਨਾਙ੍ਗਂ ਚ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਪਾਲਯੇਦ੍ਯਤ੍ਨਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਚ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ — ਫੌਜ ਦੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਯਸ਼ ਤੇ ਪਰਤਾਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਣੇ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਨੇ ਨ ਵਿਮੁਖੋ ਭਵੇਤ੍ । ਰਣੇ ਵਾ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ
ਜੋ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਮਪਿ ਵਾਣਿਜ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਕृषਿਪਾਲਨੇ । ਵਿਪ੍ਰਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਦਾਨਂ ਤਪਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤਸੇਵਨਮ੍
ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਵਪਾਰ, ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦਾਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਰ੍ਚਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਧਰ੍ਮੋ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਤਤ੍ਕृषੀ ਤਦ੍ਧਨਗ੍ਰਾਹੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਾਲਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਖੇਤੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਧਨ ਲਵੇ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਧ੍ਰਃ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸੂਕਰਃ । ਸ਼੍ਵਾਪਦਃ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸ਼ੂਦੋ ਵਿਪ੍ਰਧਨਾਪਹਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਧਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਿੱਧ, ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਅਰ, ਅਤੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਗਾਮੀ ਮਾਤृਗਾਮੀ ਸ ਪਾਤਕੀ । ਕृਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਸ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਾਤਮ੍
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਬਲਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਤਪ੍ਰਤੈਲੇ ਭੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਪੈਰਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਮਤਾਡਨਾਤ੍
ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਬਲਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਮ ਦੇ ਮਾਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਾਲਯੋਨਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਪਾਤਕੀ । ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਸਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਜਲੌਕਾਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਾਪੀ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੱਪ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਜੂ।
ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਹਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿष੍ਠਾਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਃ । ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਨਾਂ ਯੋਨਿਕृਮਿਃ ਸ ਭਵੇਤ੍ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਦਚਲਣ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਯੋਨੀ-ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਗਰ੍ਵਾ ਵ੍ਰਣਕृਮਿਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪਾਤਕੀ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਯੋਨੌ ਯੋਨੌ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਵਂ ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਘਾਵਾਂ ਦਾ ਕੀੜਾ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕੋਖ ਤੋਂ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਚ ਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਮਨ੍ਮੁਖਾਚ੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਮਯ। ਦਣ੍ਡਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਧਰਮ ਸੁਣੋ: ਕੇਵਲ ਦੰਡ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਪਰਕਰ੍ਮਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍ । ਕੁਰੁਤੇ ਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ਮਾਂ ਚ ਹ੍ਯਾਯਾਤਿ ਮਮ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਪਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਸਦ੍ਯਃ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਯ ਯਥਾ ਵ੍ਰਜ
ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਨਿष੍ਪਾਪੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਮਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸੂਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਫਲਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਤੁਨ੍ਯਂ ਯਤੀਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍
ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਮਨੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਫਲ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਯਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।