ਵਿਪ੍ਰਪਾਦੋਦਕਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਵਿਪ੍ਰਪਾਦੋਦਕਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਵਿਦਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—
ਤਾਵਤ੍ਪੁष੍ਕਰਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਿਵਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਜਲਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦਭੋਜੀ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮਹੀਮ੍
—ਉਦੋਂ ਤਕ ਪਿਤਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਤ੍ਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਨਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ ਸ੍ਨਾਤੋ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਉਪਵਾਸਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਦੇ ਪਦੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਲਭਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਫਲਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਵਾਯੁਸਮਃ ਪੂਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਰੋਪਮਃ
ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ।
ਯਮਦੂਤਂ ਯਮਂ ਚੈਵ ਸ ਚ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮੋਦਤੇ ਸੋऽਪਿ ਪਾਰ੍षਦੋ ਹਰਿਣਾ ਸਹ
ਉਹ ਯਮ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਤੋ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਹਰਿਸੇਵਿਨਃ । ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਸ਼੍ਯ ਸ ਏਵ ਵੈष੍ਣਵੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ ਦਾ ਕਦੇ ਪਤਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਨ ਹਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਃ ਪੁਮਾਤ੍ । ਵੇਦੋਕ੍ਤੋ ਵਾ ਪੁਰਾਣੋਕ੍ਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਾ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦਵਾਨ—ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਜਾਂ ਤੰਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ—
ਵਿਚਾਰਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ੈਵਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਗੁਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਸ਼ਤ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਭਗਤ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤ੍ਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ—
ਤਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਮਹਾਪੂਤਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
—ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ਼ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੀਤ੍ਤਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਡਮਖਿਲਂ ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਮਾਤਾਮਹਾਦਿਕਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਰਿ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਰਵ ਦੇ ਸੱਤ ਪਿਤਰ, ਪਿੱਛਲੇ ਸੱਤ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਮਾਤਾ-ਪੱਖ ਦੇ ਪਿਤਰ—
ਸੋਦਰਾਨृਦ੍ਧਰੇਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੂਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੂਂ ਤਥਾ । ਜਪੇਨ੍ਨਾਰਾਯਣਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਚ, ਪੂਰਾ ਪੂਰਵਕਰਮ ਕਰਕੇ ਜਪ ਕਰੇ।
ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਲੀਲਯਾऽ।ਤ੍ਮਾਨਮੁਦ੍ਵਰੇਤ੍ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਫਲਮੇਤਦ੍ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਿਰਫ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਆਪ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਐਕਾਨ੍ਤਿਕੋ ਵੈष੍ਣਵਸ਼੍ਚਪੁਂਸਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਪੂਰਵਕਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਕ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਲੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਯਸ੍ਯ ਸਂਕਲ੍ਪਾਸ਼੍ਚ ਬਹਿਃਕृਤਾ । ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸੁਰਾ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਭਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਪਰਃ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਰਮ ਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਲਈ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਜੋ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਿਯਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਨ ਮੇ ਭਕ੍ਤਾਤ੍ਪਰਃ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਤੇਜੀਯਾਂਸਂ ਗੁਰੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ।
ਕਨੋਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਵਯੋਹੀਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨਾਤ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਮੰਤ੍ਰ ਸਦਾ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਮਰ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਕਮzor ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ।
ਅਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥ ਕ੍ਸ਼ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਗੁਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ਕਦਾਚਨ । ਮੂਰ੍ਖਾਦਾਸ਼੍ਰਮਹੀਨਾਚ੍ਚ ਪਿਤੁਃ ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੁਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੂਰਖ, ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੋਂ ਵੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਰੋਗਿਣੋ ਵਂਸ਼ਹੀਨਾਚ੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨਾਤ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਤ੍ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਰੋਗੀ, ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿ ਵਿਹੀਨਤਃ । ਨ ਚ ਸ਼ੈਵਾਨ੍ਨ ਸ਼ਾਕ੍ਤਾਚ੍ਚ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਵੈष੍ਣਵਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ-ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਭਗਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੋਂ ਹੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਯੋਹੀਨਾਤ੍ਤਥਾऽਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਾਦਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨਾਦ੍ਭਵੇਨ੍ਮੂਢੋ ਜਾਤਿਹੀਨਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਮਰ ਤੋਂ ਕਮzor, ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਗਿਆਨੀ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਭਟਕਾਵਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੋਂ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਖਾਨ੍ਮੂਰ੍ਖੋ ਭਵੇਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਦੁਃਖੀ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਹੀਨਤਃ । ਯਸ਼ੋਹਾਨਿਃ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਮੂਰਖ ਤੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਮੂਰਖਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੋਂ ਲੈਣ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਲੈਣ ਨਾਲ ਯਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੋਂ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰੋਗਿਣੋ ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਂਸ਼ੋ ਵਂਸ਼ਹੀਨਤਃ । ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨੋऽਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਹੀਨਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਦ੍ਗੁਰੋ ਸਮਃ
ਰੋਗੀ ਤੋਂ ਲੈਣ ਨਾਲ ਰੋਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੋਂ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੋਂ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੰਤ੍ਰ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾਚ੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਸ਼ੈਵਾਚ੍ਛਾਕ੍ਤਾਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਭਗਤ ਤੋਂ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਵਧਦੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਦਾਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਹਰਯੇ ਦਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਸ਼੍ਚੇਤਰੋ ਜਨਃ
ਸ਼ੁੱਧ ਵੈਸ਼ਨਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਓਂਕਾਰੋਚ੍ਚਾਰਣਾਦ੍ਧੋਮਾਚ੍ਛਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਾਤ੍ । ਮਹ੍ਯਂ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਦਾਨਾਚ੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਦਨ੍ਯੋ ਵ੍ਰਜੇਦਧਃ
ਓਂਕਾਰ ਉਚਾਰਣ, ਹੋਮ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦਾਸੀਨਾਦ੍ਦੂਰਾਚਾਰਾਨ੍ਨ ਗृਙ੍ਣੀਯਾਨ੍ਮਨੁਂ ਸੁਧੀਃ । ਦੈਵਾਦ੍ਯਦਿ ਚ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਧਨਹੀਨੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਸੁਝਾਣ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਦਾਸੀਨ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਹਵਿष੍ਯਂ ਚ ਨਿਰਾਮਿषਮ੍ । ਆਮਿषਸ੍ਯ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਂਵਤ੍ਤੇਜਸਾ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹਵਿਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮਾਸ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੂਤਨਭਾਣ੍ਡੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪਾਕ ਏਵ ਚ । ਅਥਵਾ ਪਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਤਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਮਨੀਥਿਭਿ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਭਾਂਡਿਆਂ 'ਚ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਫਿਰ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਭਾਂਡੇ ਛੱਡ ਦੇਣ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਕਂ ਨਿਰ੍ਵृ ਤ੍ਯ ਪੂਜਕਃ । ਸ੍ਥਾਨੇ ਪਰਿष੍ਕृਤੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹ੍ਯਂ ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਪਕਵਾਨ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਪੂਜਕ ਉਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਾਦਰਮ੍ । ਅਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਰਾਪੀਤਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਨਿਵੇਦਨ ਨਾ ਕਰਕੇ ਖਾਂ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।