ਅਨ੍ਨਂ ਵਿष੍ਠਾ ਜਲਂ ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦਭੋਜੀ ਚ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਪਸ੍ਯਾਨਿਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਵ੍ਰਤਤੀਰ੍ਥਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਧਰ੍ਮੀ ਨਾਨਾਧ੍ਯਾਪਨਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ, ਵਰਤ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਗੁਰੁਸੇਵਨਮ੍ । ਗੁਹੀਤ੍ਵਾ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਤਿ ਸ ਗृਹੀ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਘਰਵਾਲਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਨਿਤ੍ਯਬੂਜਾਨਾਂ ਗੁਰਵੇ ਚ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਗੁਰੂਣਾਂ ਪੋषਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਤੇ ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ਣਾ ਸਦਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਨਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾਨਾਂ ਪਿਤਾ ਚੈਵ ਮਹਾਨ੍ ਗੁਰੁਃ । ਪਿਤੁਃ ਸ਼ਤਗੁਣੈਰ੍ਮਾਤਾ ਮਾਤੁਃ ਸ਼ਤਗੁਣੈਃ ਸੁਰਃ
ਸਭ ਵੰਦਨਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਮਾਂ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਦਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸृਰਾਣਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਃ । ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦੀਯਤੇ ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਰਾਯੇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਭੋਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਗੁਰੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਹੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣਾ ਗੁਰੂ ਹੀ ਸਿੱਧਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਵਿਚ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਗੁਰੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗੁਰੁਰੇਵ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਗੁਰੌ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਮੁਦਾ
ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੌ ਤੁष੍ਟੇ ਹਰਿਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟੇ ਚ ਦੇਵਤਾ । ਗੁਰੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸਮਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਸ਼ਿष੍ਯੇषੁ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਗੁਰੂ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹਰੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਗੁਰੂ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਲਭਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਨਾऽऽਸ਼ਿषਮ੍ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੇ ਗੁਰੂ ਐਸਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੋਂ ਵੰਜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਕਰਤਵੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਸੇਵੀ ਸਦਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਦਨ੍ਯੋऽਪ੍ਯਸ਼ੁਚਿਃ ਸਦਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵृषਵਾਹਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੂਪਕਾਰਕਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਦਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਛਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਰਸੋਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦੇਵਲਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਧ੍ਯਾਹੀਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਦਿਵਾਸ਼ਾਯੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵਲਾ ਵਾਂਗ ਹੈ ਪਰ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸੌਂਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹੀ ਚ ਤੇ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸਮਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਮਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨਂਵੇਦ੍ਯਸ਼ੇषਂ ਚ ਤਤ੍ਪਾਦੋਦਕਮੇਵ ਚ । ਹਰੇਃ ਪਾਦੋਦਕਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
—ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਅਣਚੜ੍ਹੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਹਰਿ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ; ਹਰਿ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਮ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਤੋਯੈਰ੍ਯੋऽਭਿषੇਕਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਗਙ੍ਗਾਜਲਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਜਲਂ ਵ੍ਰਜ
ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਪਾਣੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰੈਃ ਸਮਃ । ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਤ੍ਯਕृਤ੍ਯਂ ਚ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯਭੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਕਰਤਬ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ।
ਯਤ੍ਨੇਨ ਪੂਜਨਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪਾਜੋਦਕਮੇਵਨਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਮ ਪੂਜਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸੰਧਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਮਮ ਵੈ ਜਨ੍ਮਵਾਸਰੇ । ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਹੇ ਤਾਤ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਨਵਮੀਦਿਨੇ
ਉਹ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨ ਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਵ੍ਰਤੀ ਯੋ ਹਿ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੇ ਚ ਤਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿਤਨੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਪਾਦੋਦਕਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਵਿਪ੍ਰਪਾਦੋਦਕਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਵਿਦਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—
ਤਾਵਤ੍ਪੁष੍ਕਰਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਿਵਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਜਲਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦਭੋਜੀ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮਹੀਮ੍
—ਉਦੋਂ ਤਕ ਪਿਤਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਤ੍ਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਨਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ ਸ੍ਨਾਤੋ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਉਪਵਾਸਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਦੇ ਪਦੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਲਭਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਫਲਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਵਾਯੁਸਮਃ ਪੂਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਰੋਪਮਃ
ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ।
ਯਮਦੂਤਂ ਯਮਂ ਚੈਵ ਸ ਚ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮੋਦਤੇ ਸੋऽਪਿ ਪਾਰ੍षਦੋ ਹਰਿਣਾ ਸਹ
ਉਹ ਯਮ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਤੋ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਹਰਿਸੇਵਿਨਃ । ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਸ਼੍ਯ ਸ ਏਵ ਵੈष੍ਣਵੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ ਦਾ ਕਦੇ ਪਤਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਨ ਹਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਃ ਪੁਮਾਤ੍ । ਵੇਦੋਕ੍ਤੋ ਵਾ ਪੁਰਾਣੋਕ੍ਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਾ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦਵਾਨ—ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਜਾਂ ਤੰਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ—
ਵਿਚਾਰਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ੈਵਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਗੁਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਸ਼ਤ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਭਗਤ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤ੍ਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ—
ਤਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਮਹਾਪੂਤਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
—ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ਼ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੀਤ੍ਤਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਡਮਖਿਲਂ ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਮਾਤਾਮਹਾਦਿਕਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਰਿ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਰਵ ਦੇ ਸੱਤ ਪਿਤਰ, ਪਿੱਛਲੇ ਸੱਤ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਮਾਤਾ-ਪੱਖ ਦੇ ਪਿਤਰ—