ਸ਼ਂਭੋਸ਼੍ਚ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਚਕਾਰ ਚ ਸਮਰ੍ਪਣਮ੍ । ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਦਤ੍ਤਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਪਾਦਰੇਣੁਂ ਨਿष੍ਪਾਪਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਦਤ੍ਤਵਾ ਤਨ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਹਸ੍ਤਂ ਕृਪਾਲੁਰਭਯਂ ਦਦੌ
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਇਆਲੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਚਕਾਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿष੍ਪਾਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ੁਚਿਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਵਾ ਕੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੋਗੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦ੍ਵਿਖਣ੍ਡਂ ਤਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਰਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਧਂ ਲਲਾਟੇ ਚ ਸੋऽਪ੍ਯਰ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਰਃ
ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੂਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤ ਏਵ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬਭੂਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ । ਮृਗਾਙ੍ਕੋ ਲਜ੍ਜਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਲਙ੍ਕੀਂ ਦੇਵਸਂਸਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ 'ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ' — ਚੰਦ ਵਾਲਾ — ਬਣ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਚੰਦ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲਿਆ।
ਲਜ੍ਜਯਾ ਚ ਸ੍ਵਯੋਗੇਨ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਰੀਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਰੋਦਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਕृਬਯਾ ਸ਼ੁਚਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧੇਸ੍ਤਟੇ । ਅਤ੍ਰੇਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਜਲਂ ਤਸ੍ਯ ਪਪਾਤ ਚ ਜਲੇ ਵ੍ਰਜ
ਅਤਰੀ ਨੇ ਦਇਆ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਭੂਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਪਾਪੋ ਦੇਵਸਂਸਦਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਞ੍ਛਂਭੁਰਭਿषੇਕਂ ਚਕਾਰ ਤਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਚੰਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਿषਯਂ ਮੁਦਾ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਪੇਨਯਕ੍ਸ਼੍ਮਗ੍ਰਸ੍ਤੋਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਰ। ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਰੋਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਸ਼ਾਪਂ ਕਰ੍ਤੁਮੀਸ਼ਸ਼੍ਚਕੋ ਭੁਵਿ । ਮਦਾਸ਼ਿषਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਰੋਗ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਦ੍ਰਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਕ੍ਸ਼ਤਿਃ ਕृਤਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇ ਵਤ੍ਸ ਪਾਪਦृਸ਼੍ਯੋ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਦੋਂ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦਿਨ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਜ਼ਰੂਰ ਆਵੇਗਾ।
ਨਾਭੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਭੋਗਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਤ੍ਯਾਗੇਨ ਹੇ ਵਤ੍ਸ ਕਰ੍ਮਭੋਗੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਙ੍ਯਸ੍ਤਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਾਬਹਰਣਾਵਤ੍ਸ ਕਲਙ੍ਕਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇ । ਮृਗਾਕृਤਿਰ੍ਵਿਲਗ੍ਨਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ
ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਚੰਦ ਦੇ ਚਕਰ 'ਤੇ ਦਾਗ ਰਹੇਗਾ; ਉੱਥੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਮਿਹਾऽऽਗਚ੍ਛ ਤਾਰਕੇ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ । ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭਂਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਭਵ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਤੇ ਇੱਥੇ ਆ, ਤਾਰਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਸੱਚ ਦੱਸ—ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਪਿਆਰੀ?
ਅਕਾਮਤੋ ਬਲਾਤ੍ਸਾਧ੍ਵੀ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਜਾਰੇਣ ਦੁष੍ਯਤਿ । ਕਾਮਤੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜਬਰ ਨਾਲ, ਦੂਜੇ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰੇ ਤਾਂ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਤਾਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਗਰ੍ਭਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍ । ਜਹਸੁਰ੍ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਸਂਘਕਾਃ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਪੁੱਤ ਚੰਦ ਦਾ ਹੈ।' ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹੱਸ ਪਏ।
ਦਦੌ ਤਾਰਾਂ ਚ ਗੁਰਵੇ ਲਜ੍ਜਿਤਾਯ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਯਯੌ ਗੇਹਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੱਜਤ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਯਾ ਪ੍ਰਸੂਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾਪ੍ਰਯਯੌ ਚਨ੍ਦੌਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਧਿਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੋਹਣਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਪੁੱਤ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੌ ਦੈਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤੌ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸੀਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਸ਼ੁਕਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਨਨ੍ਦ ਹ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁ ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿष੍ਪਾਪੋ ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕੀ ਨਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਨੰਦ ਜੀ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੇ ਦਾਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਸ਼ੋਕਾਪਨੋਦਨਂ ਹਰ੍षਕਰਂ ਮਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਭਾਗ, ਇਜ਼ਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੰਗਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਸਦਾ ਨਨ੍ਦ ਗृਹਂ ਵ੍ਰਜ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਂ ਗੋਪਿਕਾਗਣਮ੍
ਨੰਦ ਜੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡੋ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਓ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਯਸ਼ੋਦਾ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।
ਬੋਧਯਿष੍ਯਸਿ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਿਂ ਸ਼ੋਕਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਸਦੀਯਜ੍ਞਾਨਦਤ੍ਤੇਨ ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਭਵ
ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰੋਗੇ; ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਤਾਰਾਹਰਣਂ ਨਾਮੈਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹੀ 'ਤਾਰਾ ਹਰਨ' ਨਾਮ ਦੀ ਇਕੱਤੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ।
ਅਥ ਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਕਥਯ ਪ੍ਰਭੋ । ਉਵਾਚ ਤਂ ਵੈ ਭਗਵਾਞ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਮਿਤਿ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਹੁਣ ਬਿਆਸੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਲਿਆ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ।' ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।'
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਹਸਤਿ ਯੋ ਹਰ੍षਾਦ੍ਵਿਵਾਹਂ ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਨਰ੍ਤਨਂ ਗੀਤਮਿष੍ਟਂ ਚ ਵਿਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਚਣਾ, ਗਾਉਣਾ ਜਾਂ ਮਨਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਮਾੜੀ ਘੜੀ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਦਨ੍ਤਾ ਯਸ੍ਯ ਵਿਬੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਚਰਨ੍ਤਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਧਨਹਾਨਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੀਡਾ ਚਾਪਿ ਸ਼ਰੀਰਜਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਪੀੜਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਮ੍ਯਙ੍ਗਿਤਸ੍ਤੁ ਤੈਲੇਨ ਯੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਖਰੋष੍ਟ੍ਰਮਹਿषਾਰੂਢੋ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਧਾ, ਊਠ ਜਾਂ ਭੈਂਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪਨੇ ਕਰ੍ਣੇ ਜਪਾਪੁष੍ਪਮਸ਼ੋਕਂ ਕਰਵੀਰਕਮ੍ । ਵਿਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੈਲਂ ਚ ਲਵਣਂ ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਜਪਾ ਫੁੱਲ, ਅਸ਼ੋਕ ਜਾਂ ਕਰਵੀਰ ਫੁੱਲ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਤੇਲ ਜਾਂ ਲੂਣ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਘੜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।