ਦੇਹਿ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪਾਪਿਨਂ ਮਾਤृਗਾਮਿਨਮ੍ । ਬਹਿष੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਚ੍ਚ ਤਾਰਾਸਾਧ੍ਵੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਵਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਸਾਧਵੀ ਸਮੇਤ ਹਵਾਲੇ ਕਰ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਗਤਾਮਪਿ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਭਗਵਾਨ੍ਕੋ ਵਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਸੁਰੇऽਸੁਰੇ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ। ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵ ਜਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਸਿ । ਸਂਹਰ੍ਤੁਃ ਸਰ੍ਵਜਗਤਾਂ ਦੈਤ੍ਯੌਧੇ ਕਿਂ ਚ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇਂਗਾ? ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਂ ਜਯੋਤਿਃ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਗੁਣਭੇਦਾਨ੍ਮੂਰ੍ਤਿਭੇਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈਂ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਆਪ ਹੀ। ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਹੈਂ।
ਬਲਿਦ੍ਵਾਰੇ ਗਦਾਪਾਣਿਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼੍ਰੀਰਪਿ ਲੀਲਯਾ
ਬਲੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਆਏ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭਗਞ੍ਛਂਭੋ ਹਰ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਸਂਹਰ । ਕਿਂ ਪੌਰੁषਂ ਚ ਭਵਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਿ ਹਿਂਸਯਾ
ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਬਹਾਦਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਅਹਂ ਜੀਵਞ੍ਛਰੀਰੇਣ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍ । ਸ਼ਰਣਾਗਤਦੀਨਾਰ੍ਤਂ ਲਜ੍ਜਿਰ੍ਵਂ ਪਾਪਸਂਯੁਤਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਿੰਦਾਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬਚਾਵਾਂ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੁੱਖੀ ਹੈ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਹਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜੇ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਕਰ । ਯਥੋਚਿਤਂ ਕੁਰੁ ਵਿਭੋ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸਮਝੇਂ, ਤਿਵੇਂ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵਃ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨਿਸ਼ਾਨਾਥਂ ਸਮਾਨਯ ਸ਼ੁਭਂ ਭਵੇਤ੍
ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਉਹਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਘੜੀ ਹੋਵੇ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਕਵਿਂ ਵਿਭੁਃ । ਸਮਾਨੀਯ ਨਿਸ਼ਾਨਾਥਂ ਤਾਰਕਾਸਹਿਤਂ ਵ੍ਰਜ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਚੰਦ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ ਲਿਆ ਆਏ।
ਸ਼ਂਭੋਸ਼੍ਚ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਚਕਾਰ ਚ ਸਮਰ੍ਪਣਮ੍ । ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਦਤ੍ਤਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਪਾਦਰੇਣੁਂ ਨਿष੍ਪਾਪਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਦਤ੍ਤਵਾ ਤਨ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਹਸ੍ਤਂ ਕृਪਾਲੁਰਭਯਂ ਦਦੌ
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਇਆਲੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਚਕਾਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿष੍ਪਾਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ੁਚਿਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਵਾ ਕੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੋਗੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦ੍ਵਿਖਣ੍ਡਂ ਤਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਰਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਧਂ ਲਲਾਟੇ ਚ ਸੋऽਪ੍ਯਰ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਰਃ
ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੂਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤ ਏਵ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬਭੂਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ । ਮृਗਾਙ੍ਕੋ ਲਜ੍ਜਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਲਙ੍ਕੀਂ ਦੇਵਸਂਸਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ 'ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ' — ਚੰਦ ਵਾਲਾ — ਬਣ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਚੰਦ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲਿਆ।
ਲਜ੍ਜਯਾ ਚ ਸ੍ਵਯੋਗੇਨ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਰੀਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਰੋਦਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਕृਬਯਾ ਸ਼ੁਚਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧੇਸ੍ਤਟੇ । ਅਤ੍ਰੇਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਜਲਂ ਤਸ੍ਯ ਪਪਾਤ ਚ ਜਲੇ ਵ੍ਰਜ
ਅਤਰੀ ਨੇ ਦਇਆ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਭੂਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਪਾਪੋ ਦੇਵਸਂਸਦਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਞ੍ਛਂਭੁਰਭਿषੇਕਂ ਚਕਾਰ ਤਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਚੰਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਿषਯਂ ਮੁਦਾ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਪੇਨਯਕ੍ਸ਼੍ਮਗ੍ਰਸ੍ਤੋਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਰ। ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਰੋਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਸ਼ਾਪਂ ਕਰ੍ਤੁਮੀਸ਼ਸ਼੍ਚਕੋ ਭੁਵਿ । ਮਦਾਸ਼ਿषਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਰੋਗ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਦ੍ਰਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਕ੍ਸ਼ਤਿਃ ਕृਤਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇ ਵਤ੍ਸ ਪਾਪਦृਸ਼੍ਯੋ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਦੋਂ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦਿਨ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਜ਼ਰੂਰ ਆਵੇਗਾ।
ਨਾਭੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਭੋਗਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਤ੍ਯਾਗੇਨ ਹੇ ਵਤ੍ਸ ਕਰ੍ਮਭੋਗੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਙ੍ਯਸ੍ਤਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਾਬਹਰਣਾਵਤ੍ਸ ਕਲਙ੍ਕਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇ । ਮृਗਾਕृਤਿਰ੍ਵਿਲਗ੍ਨਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ
ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਚੰਦ ਦੇ ਚਕਰ 'ਤੇ ਦਾਗ ਰਹੇਗਾ; ਉੱਥੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਮਿਹਾऽऽਗਚ੍ਛ ਤਾਰਕੇ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ । ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭਂਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਭਵ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਤੇ ਇੱਥੇ ਆ, ਤਾਰਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਸੱਚ ਦੱਸ—ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਪਿਆਰੀ?
ਅਕਾਮਤੋ ਬਲਾਤ੍ਸਾਧ੍ਵੀ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਜਾਰੇਣ ਦੁष੍ਯਤਿ । ਕਾਮਤੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜਬਰ ਨਾਲ, ਦੂਜੇ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰੇ ਤਾਂ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਤਾਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਗਰ੍ਭਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍ । ਜਹਸੁਰ੍ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਸਂਘਕਾਃ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਪੁੱਤ ਚੰਦ ਦਾ ਹੈ।' ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹੱਸ ਪਏ।
ਦਦੌ ਤਾਰਾਂ ਚ ਗੁਰਵੇ ਲਜ੍ਜਿਤਾਯ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਯਯੌ ਗੇਹਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੱਜਤ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਯਾ ਪ੍ਰਸੂਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾਪ੍ਰਯਯੌ ਚਨ੍ਦੌਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਧਿਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੋਹਣਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਪੁੱਤ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੌ ਦੈਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤੌ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸੀਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਸ਼ੁਕਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।