ਦੁਂਦੂਭੀਵਾਦ੍ਯਭਾਣ੍ਡਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਪਟਹਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਡਿਣ੍ਡਿਮਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਉਥੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਦੁੰਧੂਭੀਆਂ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਪਟਾਹੇ, ਤੇ ਦੋ ਲੱਖ ਡਿੰਡੋਰੇ ਵੀ ਸੀ।
ਐਰਾਵਤੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਚ । ਕੁਬੇਰਂ ਵਰੁਣਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਪਵਨਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਮਹਿੰਦਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਧਰਮ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ ਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਪਵਨ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਮਹਿषਸ੍ਥਂ ਯਮਂ ਚੈਵ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ੍ਥਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ । ਈਸ਼ਾਨਂ ਚ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਥਮਨਨ੍ਤਂ ਨਾਗਵਾਹਮ੍
ਮਹਿਸ ਉੱਤੇ ਯਮ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ, ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਤੇ ਅਨੰਤ ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸੂਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਕਿਨ੍ਨਰਾਨ੍ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਸਮੀਹਂ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਥੇ ਆਦਿਤ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਮੁਕਤ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍ । ਸੁਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਸੈਨ੍ਯਮਾਜੁਹਾਵ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੋਹਰੀ ਫੌਜ ਬੁਲਾ ਲਈ।
ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਨਦੀਤੀਰੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧੇਸ੍ਤਟੇ
ਰਤਨਮਾਲਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਖੀਰਸਾਗਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੜੀ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸਮੀਪੇ ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ । ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇऽਕ੍ਸ਼ਯਵਟੇ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਵੇਖੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵृषਭਸ੍ਥਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸਰ੍ਵਂਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟੀਸ਼ਧਰਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰਂ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਭਾਲਾ ਫੜੇ, ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਜਃਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਮਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਸਰ੍ਦਸਂਪਤ੍ਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਹੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਸ਼ਰਣਾਗਤਦੀਨਾਰ੍ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਪਰਾਯਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਤੇਜ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਦਦੌ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ । ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਤਂ ਚ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਉੱਚਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੰਦੈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਅਥ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪੁਰਤਸ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾਰਂ ਰਤ੍ਨਸ੍ਯਨ੍ਦਨਮੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਸੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਸੁਸ੍ਮਿਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਜਗਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਾਤਾਰਂ ਤਪੋਰੂਪਂ ਤਪਸ਼੍ਵਿਨਾਮ੍ । ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕਂ ਵੇਦਪ੍ਰਸੂਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤਪੱਸੀਆਂ ਲਈ ਤਪ ਦਾ ਰੂਪ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਦਾਤਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ।
ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਤਦਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਤਯੋਸ਼੍ਚਰਣਪਙ੍ਕਜੇ । ਨੋਚਿਤਂ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਤਯੋਃ ਕਲ੍ਯਾਣਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਹਾਲਚਾਲ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛੇ, ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਵਚਨ ਹੀ ਆਖੇ।
ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਂ ਨਨ੍ਦ ਸ਼ਕਾਚਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸੁਨੀਤਿਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ ਸ਼ਂਮੁਸਂਮਤਃ
ਨੰਦ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮਨਦੇ ਹਨ, ਸੁਨੀਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰृਣੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੁਰ੍ਨੀਤਿਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਸੁਤ । ਲਜ੍ਜਾਕਾਰਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਕਰ੍ਮ ਵੇਦਬਹਿष੍ਕृਤਮ੍
ਸ਼ੁਕਰ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਾੜੀ ਕਰਤੂਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗृਹੋਨ੍ਮੁਖੀਂ ਤਾਰਾਂ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਣਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਪਾਪਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤਣ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤਂ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯ ਵਤ੍ਸ ਰਣੋਦ੍ਯਤਮ੍ । ਅਹਂ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਤਦਰ੍ਥਂ ਚ ਸਮਾਗਤੌ
ਪੁੱਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੇਖ ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇਸੀ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਨਯ ਹੇ ਵਿਪ੍ਰ ਯਦ੍ਯਾਤ੍ਮਸ਼ਿਵਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਸਂਹਰਿष੍ਯੇ ਸਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਰੇਨ ਚ ਪਾਪਿਨਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਦਾ ਸਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਸਂਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ । ਮਯਿ ਰੁष੍ਟੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਕੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਨਾਰਾਜ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ?
ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇਨੈਵ ਵਾਯ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚ ਰ੍ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸੁਰਾਣਾਂ ਰਿਪੁਵਰ੍ਗਂ ਚ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਜਾਂ ਵਾਯੁ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਸੋ ਮਦਂਸ਼ਸ੍ਯ ਗੁਰੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਿਰਾ ਸੁਨਿਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਾਚ੍ਚ ਸਂਬਨ੍ਧਾਦ੍ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੋ ਗੁਰੁਰ੍ਮਮ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਮਦੰਸ਼ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗੁਰੂ ਅੰਗਿਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਸੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵੀ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਂ ਭਸ੍ਮੀਕਰ੍ਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਨ ਚਕਾਰ ਕृਪਾਲੁਸ਼੍ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਹੇਤੁਨਾ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਖ ਬਣਾਉਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਉਤਥ੍ਯਪਤ੍ਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਪੁਰਾ ਰੇਮੇ ਸ੍ਵਕਾਮਤਃ । ਤਤ੍ਪਤੇਃ ਸ਼ਾਪਤੋऽਸ੍ਯੈਵ ਪਰਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਤੀ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਤਥਯ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਰਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਵਧੂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਤ੍ਨੀਂ ਮਦ੍ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਹਿ ਤਾਰ੍ਰਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਮਦ੍ਵੈਰਿਣਂ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਭ੍ਰਾਦृਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਮ੍
ਮੇਰੇ ਗੁਰੂਪੁੱਤ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਦੀਨਾਰ੍ਤਂ ਨ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਯਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਿਰਯੇ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦਿਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚਤੁਦਰ੍ਸ਼
ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਜੋ ਦੁਖੀ, ਲਾਚਾਰ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ ਰਹੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਅਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਚਾਰੋ ਮੇ ਪਾਪਿष੍ਠੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤੇ । ਪਾਪੀ ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਿ ਸ ਪਾਪੀ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਗੱਲ 'ਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੋਚ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਪਾਪੀ ਜੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਵੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।