ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੁਰਵੇ ਦੇਹਿ ਤਾਰਕਾਮ੍ । ਸ਼ਂਭੋਸ਼੍ਚ ਸੁਰੁਪੁਤ੍ਰਾਯ ਪੌਤ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣ ਬੇਟਾ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੌਤਰੇ ਨੂੰ ਦੇ।
ਪੂਜਿਤਾਯ ਸੁਰਾਰ੍ਣਾ ਚ ਦੇਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਸ਼ਾਪਤੇ । ਪ੍ਰਿਯਾਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਰ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਜੋ ਰਾਤ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਮਾਤृਤੁਲ੍ਯਾਂ ਤ੍ਯਜ ਸਦ੍ਵਚਨਾਦ੍ਵਿਧੋ । ਕੁਰੁ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਾਪਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਮਹਾਫਲਾ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਪ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤੀਨਾਂ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਰ੍ਨਾਂ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚ ਬਲੇਨ ਚ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਣਾਂ ਪਾਤਕਂ ਲਭਤੇ ਜਨਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਤਮ੍ । ਸਾਮ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨੇ ਤृਣਪਰ੍ਵਤਯੋਃ ਸੁਰ
ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਥਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਤੇ ਪਹਾੜ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਤ੍ਸ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕਰ੍ਮਭੋਗੋऽਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ । ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰੀਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਿਨਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਭਵੇ
ਹੇ ਬੇਟਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਜੀਵ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨਨ੍ਦਸਂo ਤਾਰਾਹਰਣੇऽਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਤਾਰਾ ਹਰਨ' ਨਾਮਕ ਅਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੰਦ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਥੈਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਯ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਆਕਾਸ਼ਮਾਰ੍ਗਾਦਾਯਾਨ੍ਤੀਂ ਰਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਹੁਣ ਅਠਵਾਂ-ਇਕਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਤਾਕਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਕੋਟਿਰ੍ਮਹਾਰਥਾਃ । ਸ਼ਤਕੋਟਿਰ੍ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਰਥਾਨਾਂ ਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਥੇ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਝੰਡੇ, ਸੌ ਕਰੋੜ ਮਹਾਨ ਰਥ, ਸੌ ਕਰੋੜ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਉਹਨਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੌਣੀ ਗੁਣਾ ਹੋਈ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਛਤਗੁਣਂ ਸਮੂਹਂ ਚ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਪਦਾਤੀਨਾਂ ਸਮੂਹਂ ਚ ਤੁਰਙ੍ਗੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ षਡ੍ਗੁਣਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਉਹਨਾਂ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਬਣ ਗਈ। ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਛੇ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸੀ।
ਦੁਂਦੂਭੀਵਾਦ੍ਯਭਾਣ੍ਡਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਪਟਹਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਡਿਣ੍ਡਿਮਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਉਥੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਦੁੰਧੂਭੀਆਂ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਪਟਾਹੇ, ਤੇ ਦੋ ਲੱਖ ਡਿੰਡੋਰੇ ਵੀ ਸੀ।
ਐਰਾਵਤੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਚ । ਕੁਬੇਰਂ ਵਰੁਣਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਪਵਨਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਮਹਿੰਦਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਧਰਮ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ ਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਪਵਨ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਮਹਿषਸ੍ਥਂ ਯਮਂ ਚੈਵ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ੍ਥਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ । ਈਸ਼ਾਨਂ ਚ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਥਮਨਨ੍ਤਂ ਨਾਗਵਾਹਮ੍
ਮਹਿਸ ਉੱਤੇ ਯਮ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ, ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਤੇ ਅਨੰਤ ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸੂਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਕਿਨ੍ਨਰਾਨ੍ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਸਮੀਹਂ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਥੇ ਆਦਿਤ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਮੁਕਤ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍ । ਸੁਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਸੈਨ੍ਯਮਾਜੁਹਾਵ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੋਹਰੀ ਫੌਜ ਬੁਲਾ ਲਈ।
ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਨਦੀਤੀਰੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧੇਸ੍ਤਟੇ
ਰਤਨਮਾਲਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਖੀਰਸਾਗਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੜੀ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸਮੀਪੇ ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ । ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇऽਕ੍ਸ਼ਯਵਟੇ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਵੇਖੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵृषਭਸ੍ਥਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸਰ੍ਵਂਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟੀਸ਼ਧਰਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰਂ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਭਾਲਾ ਫੜੇ, ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਜਃਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਮਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਸਰ੍ਦਸਂਪਤ੍ਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਹੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਸ਼ਰਣਾਗਤਦੀਨਾਰ੍ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਪਰਾਯਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਤੇਜ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਦਦੌ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ । ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਤਂ ਚ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਉੱਚਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੰਦੈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਅਥ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪੁਰਤਸ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾਰਂ ਰਤ੍ਨਸ੍ਯਨ੍ਦਨਮੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਸੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਸੁਸ੍ਮਿਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਜਗਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਾਤਾਰਂ ਤਪੋਰੂਪਂ ਤਪਸ਼੍ਵਿਨਾਮ੍ । ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕਂ ਵੇਦਪ੍ਰਸੂਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤਪੱਸੀਆਂ ਲਈ ਤਪ ਦਾ ਰੂਪ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਦਾਤਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ।
ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਤਦਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਤਯੋਸ਼੍ਚਰਣਪਙ੍ਕਜੇ । ਨੋਚਿਤਂ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਤਯੋਃ ਕਲ੍ਯਾਣਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਹਾਲਚਾਲ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛੇ, ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਵਚਨ ਹੀ ਆਖੇ।
ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਂ ਨਨ੍ਦ ਸ਼ਕਾਚਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸੁਨੀਤਿਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ ਸ਼ਂਮੁਸਂਮਤਃ
ਨੰਦ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮਨਦੇ ਹਨ, ਸੁਨੀਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰृਣੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੁਰ੍ਨੀਤਿਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਸੁਤ । ਲਜ੍ਜਾਕਾਰਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਕਰ੍ਮ ਵੇਦਬਹਿष੍ਕृਤਮ੍
ਸ਼ੁਕਰ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਾੜੀ ਕਰਤੂਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗृਹੋਨ੍ਮੁਖੀਂ ਤਾਰਾਂ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਣਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਪਾਪਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤਣ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।