ਤ੍ਰਿਕੂਟੇ ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਰੋਵਰੇ । ਸੁਚਾਰੁਸ਼ਤਪਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤ੍ਰੇ ਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤੇ
ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਚੰਦ੍ਰ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਸੁਚਾਰੁਚਮ੍ਪਕੋਦ੍ਯਾਨੇ ਚਮ੍ਪਕਾਨਿਲਪੂਜਿਤੇ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਕਾਞ੍ਚਨੀਭੂਮੌ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਕਾਞ੍ਚਨਪਰ੍ਵਤੇ
ਸੋਹਣੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਪਾ ਦੀ ਹਵਾ ਵੈਲਦੀ ਹੈ, ਦੁੱਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਧੋਈ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ,
ਰਤ੍ਨਸ਼ੈਲੇ ਮਣਿਮਯੇ ਮਣਿਮਨ੍ਦਿਰਸੁਨ੍ਦਰੇ । ਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਸਾਰੇਣ ਹੀਰਹਾਰੇਣ ਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਮਣੀ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਮਾਣਕਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ, ਹੀਰੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ,
ਸੁਚਾਰੁਵਸ੍ਤ੍ਰਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯੇ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਾਰਦਰ੍ਪਣੈਃ । ਭੂषਿਤੇ ਰਤ੍ਨਦੀਪੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਕ੍ਰੀਡੇ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਥਲੇ
ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਤੇ ਦਰਪਣ ਨਾਲ, ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ,
ਵਾਰੁਣੀਂ ਮਦਿਰਾਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਾਨੀਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਬਰੁਣੋ ਰਮਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਰੇਮੇ ਤਯਾ ਸਹ
ਵਾਰੁਣੀ ਮਦਰਾ ਪੀ ਕੇ, ਵਾਰੁਣਾਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਰੁਣ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਵਨੇ ਪਵਨੋਦ੍ਯਾਨੇ ਪਰਿਜਾਤਾਨਿਲੇਨ ਚ । ਸੁਗਨ੍ਧਿਮੋਹਿਤੇ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਤੀਰੇ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਰਿਜਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ, ਤੇ ਰਤਨ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਕੰਢ 'ਤੇ,
ऋਕ੍ਸ਼ਸ਼ੈਲੇ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਵਨੇ ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਪਪੌ ਚ ਕਾਮਧੇਨੂਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧੇਸ੍ਤਟੇ
ਕਸ਼ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਕਲਪ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦੁੱਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢ 'ਤੇ ਪੀਦਾ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਯੁਗਂ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਵਰੁਣੋ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਂ ਚ ਨਤ੍ਨਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਸਮੀਰਣਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ; ਵਾਰੁਣ ਨੇ ਰਤਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਮੀਰਣ ਨੇ ਰਤਨ ਦਾ ਛਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਸੁਰਗੁਰਂ ਬਲਿਗੇਹਾਤ੍ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਉਥੇ, ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਲੀ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵਚਨਂ ਨੀਤਿਯੁਕ੍ਤਿਤਃ । ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਸੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਤੀ ਭਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਨਿਰਪੱਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੁਰਵੇ ਦੇਹਿ ਤਾਰਕਾਮ੍ । ਸ਼ਂਭੋਸ਼੍ਚ ਸੁਰੁਪੁਤ੍ਰਾਯ ਪੌਤ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣ ਬੇਟਾ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੌਤਰੇ ਨੂੰ ਦੇ।
ਪੂਜਿਤਾਯ ਸੁਰਾਰ੍ਣਾ ਚ ਦੇਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਸ਼ਾਪਤੇ । ਪ੍ਰਿਯਾਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਰ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਜੋ ਰਾਤ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਮਾਤृਤੁਲ੍ਯਾਂ ਤ੍ਯਜ ਸਦ੍ਵਚਨਾਦ੍ਵਿਧੋ । ਕੁਰੁ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਾਪਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਮਹਾਫਲਾ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਪ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤੀਨਾਂ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਰ੍ਨਾਂ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚ ਬਲੇਨ ਚ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਣਾਂ ਪਾਤਕਂ ਲਭਤੇ ਜਨਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਤਮ੍ । ਸਾਮ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨੇ ਤृਣਪਰ੍ਵਤਯੋਃ ਸੁਰ
ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਥਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਤੇ ਪਹਾੜ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਤ੍ਸ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕਰ੍ਮਭੋਗੋऽਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ । ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰੀਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਿਨਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਭਵੇ
ਹੇ ਬੇਟਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਜੀਵ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨਨ੍ਦਸਂo ਤਾਰਾਹਰਣੇऽਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਤਾਰਾ ਹਰਨ' ਨਾਮਕ ਅਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੰਦ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਥੈਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਯ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਆਕਾਸ਼ਮਾਰ੍ਗਾਦਾਯਾਨ੍ਤੀਂ ਰਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਹੁਣ ਅਠਵਾਂ-ਇਕਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਤਾਕਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਕੋਟਿਰ੍ਮਹਾਰਥਾਃ । ਸ਼ਤਕੋਟਿਰ੍ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਰਥਾਨਾਂ ਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਥੇ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਝੰਡੇ, ਸੌ ਕਰੋੜ ਮਹਾਨ ਰਥ, ਸੌ ਕਰੋੜ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਉਹਨਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੌਣੀ ਗੁਣਾ ਹੋਈ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਛਤਗੁਣਂ ਸਮੂਹਂ ਚ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਪਦਾਤੀਨਾਂ ਸਮੂਹਂ ਚ ਤੁਰਙ੍ਗੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ षਡ੍ਗੁਣਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਉਹਨਾਂ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਬਣ ਗਈ। ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਛੇ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸੀ।
ਦੁਂਦੂਭੀਵਾਦ੍ਯਭਾਣ੍ਡਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਪਟਹਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਡਿਣ੍ਡਿਮਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਉਥੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਦੁੰਧੂਭੀਆਂ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਪਟਾਹੇ, ਤੇ ਦੋ ਲੱਖ ਡਿੰਡੋਰੇ ਵੀ ਸੀ।
ਐਰਾਵਤੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਚ । ਕੁਬੇਰਂ ਵਰੁਣਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਪਵਨਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਮਹਿੰਦਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਧਰਮ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ ਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਪਵਨ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਮਹਿषਸ੍ਥਂ ਯਮਂ ਚੈਵ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ੍ਥਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ । ਈਸ਼ਾਨਂ ਚ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਥਮਨਨ੍ਤਂ ਨਾਗਵਾਹਮ੍
ਮਹਿਸ ਉੱਤੇ ਯਮ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ, ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਤੇ ਅਨੰਤ ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸੂਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਕਿਨ੍ਨਰਾਨ੍ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਸਮੀਹਂ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਥੇ ਆਦਿਤ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਮੁਕਤ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍ । ਸੁਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਸੈਨ੍ਯਮਾਜੁਹਾਵ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੋਹਰੀ ਫੌਜ ਬੁਲਾ ਲਈ।
ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਨਦੀਤੀਰੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧੇਸ੍ਤਟੇ
ਰਤਨਮਾਲਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਖੀਰਸਾਗਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੜੀ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸਮੀਪੇ ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ । ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇऽਕ੍ਸ਼ਯਵਟੇ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਵੇਖੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵृषਭਸ੍ਥਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸਰ੍ਵਂਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟੀਸ਼ਧਰਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰਂ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਭਾਲਾ ਫੜੇ, ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਜਃਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਮਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਸਰ੍ਦਸਂਪਤ੍ਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਹੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਸ਼ਰਣਾਗਤਦੀਨਾਰ੍ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਪਰਾਯਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।