ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਾ । ਸੁਵਕ੍ਰਲੋਚਨਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸੁਚਾਰੁਕਜ੍ਜਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਵਕਰੀਆਂ, ਰੰਗਤ ਸਿਆਹ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਾਜਲ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਸੁਚਾਰੁਸਾਰਮੁਕ੍ਤਾਭਦਨ੍ਤਪਙ੍ਕ੍ਤਿਮਨੋਹਰਾ । ਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਚਾਰੁਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਮਿਨੀष੍ਵਤੁਲਾ ਬਾਲਾ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮਨ੍ਦਗਾਮਿਨੀ । ਸੁਕੋਮਲਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖੀ ਕਾਮਾਧਾਰਾ ਚ ਕਾਮੁਕੀ
ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਧੀਮੇ ਚਾਲ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਨਰਮ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਮੂਰਤ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਤੀਰੇ ਸ੍ਨਾਤਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਮ੍ਬਰਾ ਵਰਾ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀ ਗੁਰੁਪਾਦਂ ਸਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਮਨੋਨ੍ਮੁਖੀ
ਸਵਰਗ ਦੀ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਮਨਙ੍ਗਬਾਣਪੀਡਿਤਃ । ਭਾਦ੍ਰੇ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਹਾਰ ਚੇਤਨਾਂ ਵ੍ਰਜ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਚੌਥੀ ਤਿਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ, ਚੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗਵਾ ਲਈ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਥਸ੍ਥੋ ਰਮਿਕੋ ਬਲੀ । ਰਥਮਾਰੋਹਯਾਮਾਸ ਕਰੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਰਕਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸੁਹਣਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਕਾਮੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕਾਮਿਨੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਚ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਮੁਵਾਚ ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਾ
ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਚੁੰਮਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਇਆ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤਾਰਕੋਵਾਚ ਤ੍ਯਜ ਮਾਂ ਤ੍ਯਜ ਮਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਰੇषੁ ਕੁਲਪਾਂਸਨ । ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਚ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਤਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ, ਚੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਮ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਔਰਤ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ।"
ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਸਂਗਮਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀ ਵਿਪ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਯਦਿ ਸਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣਾ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਗਮਨੇ ਲਭੇਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਵ ਮਾਤਾऽਹਂ ਧੈਰ੍ਯ ਕੁਰੁ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਾਰ
ਐਸੇ ਸੰਬੰਧ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ—ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗੁਰੁਰ੍ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਪੁਤ੍ਰਾਧਿਕਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯੋ ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਭਵਾਨ੍
ਜੇ ਗੁਰੂ ਇਹ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਲਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ ਪਾਪਿष੍ਠ ਮਾਮੇਵਂ ਮਾਤਰਂ ਤ੍ਯਜ । ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਤੁਮ੍ਯਂ ਯਦਿਮਾਂ ਸਂਗ੍ਰਹੀष੍ਯਸਿ
ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਇੰਝ ਛੱਡ ਦੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲਵੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਔਰਤ-ਕਤਲ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਵਿਲਙ੍ਧ੍ਯ ਤਾਰਾਵਚਨਂ ਤਾਂ ਚ ਸਂਭੋਕ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਾਰਾ ਕੋਪੇਨ ਨਿष੍ਕਾਮਾ ਸਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਤਾਰਾ ਦੇ ਬਚਨ ਅਣਸੁਣੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿਚ, ਤਾਰਾ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਘਨਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪਾਪਦृਸ਼੍ਯੋ ਭਵਾਨ੍ਭਵ । ਕਲਙ੍ਕੀ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਰਾਹੂ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਦਿਸੇਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲੱਗੇਗਾ, ਤੂੰ ਯਕਸਮਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇਂਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਤੂਰ੍ਣ ਕਾਮਦੇਵਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸਾ । ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਾ ਕੇਨਚਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਚੰਦ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਫ਼ੌਰਨ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਕਿਸੇ ਤੇਜਸਵੀ ਵੱਲੋਂ ਤੂੰ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।"
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਰਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕृਤ੍ਵਾऽਪਿ ਰਮਣਂ ਵ੍ਰਜ । ਕ੍ਰੋਡੇਨਿਧਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰੁਦਤੀਂ ਤਾ ਸ਼ੁਚਾऽਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਚੰਦ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਰੋਦੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸ਼ੈਲੇ ਸ਼ੈਲੇ ਮਨੋਹਰੇ । ਸਰੋਨਦਨਦੀਨਾਂ ਚ ਤੀਰੇ ਤੀਰੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਸੁਣਸਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਥਾਵਾਂ 'ਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਥਾਵਾਂ 'ਚ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ,
ਮਧੁਵ੍ਰਤਪਿਕੋਕ੍ਤੇ ਚ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੇ । ਰਮ੍ਯਾਯਾਂ ਪੁष੍ਪਸ਼ਥ੍ਯਾਯਾਂ ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਹ
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ 'ਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਸੀ।
ਚਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਮਧੁਪਾਨਰਤਃ ਸੁਰਃ । ਸੁਖਸਂਭੋਗਸਂਸਕ੍ਤੋ ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਧੁਰ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਦੇਵਤਾ ਸੁਖ-ਸੰਭੋਗ ਵਿਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੀ।
ਮਲਯੇ ਮਲਯਾਰਣ੍ਯੇ ਮਲਯਾਨਿਲਸਂਯੁਤੇ । ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਚਨ੍ਦਨਵਨੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮੋਦਧਿਸਂਨਿਧੌ
ਮਲਯ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਮਲਯ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ, ਮਲਯ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਬਾਗਾਂ 'ਚ, ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ,
ਤ੍ਰਿਕੂਟੇ ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਰੋਵਰੇ । ਸੁਚਾਰੁਸ਼ਤਪਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤ੍ਰੇ ਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤੇ
ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਚੰਦ੍ਰ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਸੁਚਾਰੁਚਮ੍ਪਕੋਦ੍ਯਾਨੇ ਚਮ੍ਪਕਾਨਿਲਪੂਜਿਤੇ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਕਾਞ੍ਚਨੀਭੂਮੌ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਕਾਞ੍ਚਨਪਰ੍ਵਤੇ
ਸੋਹਣੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਪਾ ਦੀ ਹਵਾ ਵੈਲਦੀ ਹੈ, ਦੁੱਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਧੋਈ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ,
ਰਤ੍ਨਸ਼ੈਲੇ ਮਣਿਮਯੇ ਮਣਿਮਨ੍ਦਿਰਸੁਨ੍ਦਰੇ । ਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਸਾਰੇਣ ਹੀਰਹਾਰੇਣ ਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਮਣੀ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਮਾਣਕਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ, ਹੀਰੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ,
ਸੁਚਾਰੁਵਸ੍ਤ੍ਰਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯੇ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਾਰਦਰ੍ਪਣੈਃ । ਭੂषਿਤੇ ਰਤ੍ਨਦੀਪੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਕ੍ਰੀਡੇ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਥਲੇ
ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਤੇ ਦਰਪਣ ਨਾਲ, ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ,
ਵਾਰੁਣੀਂ ਮਦਿਰਾਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਾਨੀਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਬਰੁਣੋ ਰਮਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਰੇਮੇ ਤਯਾ ਸਹ
ਵਾਰੁਣੀ ਮਦਰਾ ਪੀ ਕੇ, ਵਾਰੁਣਾਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਰੁਣ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਵਨੇ ਪਵਨੋਦ੍ਯਾਨੇ ਪਰਿਜਾਤਾਨਿਲੇਨ ਚ । ਸੁਗਨ੍ਧਿਮੋਹਿਤੇ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਤੀਰੇ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਰਿਜਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ, ਤੇ ਰਤਨ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਕੰਢ 'ਤੇ,
ऋਕ੍ਸ਼ਸ਼ੈਲੇ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਵਨੇ ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਪਪੌ ਚ ਕਾਮਧੇਨੂਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧੇਸ੍ਤਟੇ
ਕਸ਼ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਕਲਪ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦੁੱਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢ 'ਤੇ ਪੀਦਾ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਯੁਗਂ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਵਰੁਣੋ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਂ ਚ ਨਤ੍ਨਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਸਮੀਰਣਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ; ਵਾਰੁਣ ਨੇ ਰਤਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਮੀਰਣ ਨੇ ਰਤਨ ਦਾ ਛਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਸੁਰਗੁਰਂ ਬਲਿਗੇਹਾਤ੍ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਉਥੇ, ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਲੀ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵਚਨਂ ਨੀਤਿਯੁਕ੍ਤਿਤਃ । ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਸੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਤੀ ਭਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਨਿਰਪੱਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।