ਪੁਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਸਰ੍ਵ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਹਿ ਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੋਨ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮਕ ਕਦੇ ਘਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਜਗਤੀਂ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤੇ ਯਸ਼ਸੋ ਬੀਜਂ ਭਦਿष੍ਯਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਕੀ ਵਾਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦਾ ਬੀਜ ਬਣੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਯਯੌ ਗੇਹਂ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਜਮਦਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਜਮਦਗਨੀ ਤੇ ਭਾਸਕਰ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਤਾਤ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਕਮ੍ । ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਾਸ੍ਕਰਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਦृਸ਼੍ਯੋ ਯੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਾਸਕਰ ਰਾਹੂ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾਸਿਤੇ । ਅਦृਸ਼੍ਯੋ ਨष੍ਟਰੂਪਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯੇਨ ਹੇਤੁਰਾ
ਚੌਥੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜਦੇ ਤੇ ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ।
ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕਲਙ੍ਕੀ ਵਾ ਪੁਰਾਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਪਿਤਃ । ਸਰ੍ਵ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਪੁਰਾਤਨੀਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਹ ਦਾਗੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨਨ੍ਦਸਂo
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੰਦ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ।
ਅਥਾਸ਼ੋਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਪੁਰਾ ਤਾਰਾ ਗੁਰੋਃ ਪਤ੍ਨੀ ਨਵਯੌਵਨਸਂਯੁਤਾ । ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਾਢ੍ਯਾ ਵਰਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮ੍ਬਰਾ ਸਤੀ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਰਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਰਮ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸੁਮਨੋਹਰਾ । ਅਤੀਵ ਕਬਰੀਰਮ੍ਯਾ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਭੂषਿਤਾ
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਮਰ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਾਨ, ਮਨਮੋਹਣ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਬਹੁਤ ਸੁਹਣੇ, ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਮਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਨਾ ਸਾਕਂ ਚਾਰੁਚਂਦਨਬਿਨ੍ਦੁਭਿ। । ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਨਾऽਧਸ਼੍ਚ ਭਾਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿਕਾ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਕਸਤੂਰੀ ਦਾ ਟਿਕਾ ਸੀ, ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਾ । ਸੁਵਕ੍ਰਲੋਚਨਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸੁਚਾਰੁਕਜ੍ਜਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਵਕਰੀਆਂ, ਰੰਗਤ ਸਿਆਹ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਾਜਲ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਸੁਚਾਰੁਸਾਰਮੁਕ੍ਤਾਭਦਨ੍ਤਪਙ੍ਕ੍ਤਿਮਨੋਹਰਾ । ਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਚਾਰੁਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਮਿਨੀष੍ਵਤੁਲਾ ਬਾਲਾ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮਨ੍ਦਗਾਮਿਨੀ । ਸੁਕੋਮਲਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖੀ ਕਾਮਾਧਾਰਾ ਚ ਕਾਮੁਕੀ
ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਧੀਮੇ ਚਾਲ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਨਰਮ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਮੂਰਤ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਤੀਰੇ ਸ੍ਨਾਤਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਮ੍ਬਰਾ ਵਰਾ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀ ਗੁਰੁਪਾਦਂ ਸਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਮਨੋਨ੍ਮੁਖੀ
ਸਵਰਗ ਦੀ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਮਨਙ੍ਗਬਾਣਪੀਡਿਤਃ । ਭਾਦ੍ਰੇ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਹਾਰ ਚੇਤਨਾਂ ਵ੍ਰਜ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਚੌਥੀ ਤਿਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ, ਚੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗਵਾ ਲਈ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਥਸ੍ਥੋ ਰਮਿਕੋ ਬਲੀ । ਰਥਮਾਰੋਹਯਾਮਾਸ ਕਰੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਰਕਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸੁਹਣਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਕਾਮੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕਾਮਿਨੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਚ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਮੁਵਾਚ ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਾ
ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਚੁੰਮਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਇਆ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤਾਰਕੋਵਾਚ ਤ੍ਯਜ ਮਾਂ ਤ੍ਯਜ ਮਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਰੇषੁ ਕੁਲਪਾਂਸਨ । ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਚ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਤਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ, ਚੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਮ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਔਰਤ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ।"
ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਸਂਗਮਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀ ਵਿਪ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਯਦਿ ਸਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣਾ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਗਮਨੇ ਲਭੇਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਵ ਮਾਤਾऽਹਂ ਧੈਰ੍ਯ ਕੁਰੁ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਾਰ
ਐਸੇ ਸੰਬੰਧ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ—ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗੁਰੁਰ੍ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਪੁਤ੍ਰਾਧਿਕਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯੋ ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਭਵਾਨ੍
ਜੇ ਗੁਰੂ ਇਹ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਲਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ ਪਾਪਿष੍ਠ ਮਾਮੇਵਂ ਮਾਤਰਂ ਤ੍ਯਜ । ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਤੁਮ੍ਯਂ ਯਦਿਮਾਂ ਸਂਗ੍ਰਹੀष੍ਯਸਿ
ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਇੰਝ ਛੱਡ ਦੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲਵੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਔਰਤ-ਕਤਲ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਵਿਲਙ੍ਧ੍ਯ ਤਾਰਾਵਚਨਂ ਤਾਂ ਚ ਸਂਭੋਕ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਾਰਾ ਕੋਪੇਨ ਨਿष੍ਕਾਮਾ ਸਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਤਾਰਾ ਦੇ ਬਚਨ ਅਣਸੁਣੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿਚ, ਤਾਰਾ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਘਨਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪਾਪਦृਸ਼੍ਯੋ ਭਵਾਨ੍ਭਵ । ਕਲਙ੍ਕੀ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਰਾਹੂ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਦਿਸੇਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲੱਗੇਗਾ, ਤੂੰ ਯਕਸਮਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇਂਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਤੂਰ੍ਣ ਕਾਮਦੇਵਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸਾ । ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਾ ਕੇਨਚਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਚੰਦ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਫ਼ੌਰਨ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਕਿਸੇ ਤੇਜਸਵੀ ਵੱਲੋਂ ਤੂੰ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।"
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਰਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕृਤ੍ਵਾऽਪਿ ਰਮਣਂ ਵ੍ਰਜ । ਕ੍ਰੋਡੇਨਿਧਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰੁਦਤੀਂ ਤਾ ਸ਼ੁਚਾऽਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਚੰਦ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਰੋਦੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸ਼ੈਲੇ ਸ਼ੈਲੇ ਮਨੋਹਰੇ । ਸਰੋਨਦਨਦੀਨਾਂ ਚ ਤੀਰੇ ਤੀਰੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਸੁਣਸਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਥਾਵਾਂ 'ਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਥਾਵਾਂ 'ਚ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ,
ਮਧੁਵ੍ਰਤਪਿਕੋਕ੍ਤੇ ਚ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੇ । ਰਮ੍ਯਾਯਾਂ ਪੁष੍ਪਸ਼ਥ੍ਯਾਯਾਂ ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਹ
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ 'ਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਸੀ।
ਚਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਮਧੁਪਾਨਰਤਃ ਸੁਰਃ । ਸੁਖਸਂਭੋਗਸਂਸਕ੍ਤੋ ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਧੁਰ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਦੇਵਤਾ ਸੁਖ-ਸੰਭੋਗ ਵਿਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੀ।
ਮਲਯੇ ਮਲਯਾਰਣ੍ਯੇ ਮਲਯਾਨਿਲਸਂਯੁਤੇ । ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਚਨ੍ਦਨਵਨੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮੋਦਧਿਸਂਨਿਧੌ
ਮਲਯ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਮਲਯ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ, ਮਲਯ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਬਾਗਾਂ 'ਚ, ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ,