ਧਰ੍ਮ ਤ੍ਯਜਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਰਤਃ ਕਥਮ੍ । ਦਿਵਾਮੈਥੁਨਦੋषਂ ਚ ਵਕ੍ਤਿ ਵੇਦੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵੇਦ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਚ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਯਾਜ ਮੈਥੁਨਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਮੈਂ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਗਵਾਹ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੋਜਾਤੀ ਨੇ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੋ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਂ ਸੂਰ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਂ ਸੁਰਮ੍ । ਉਵਾਚ ਸੂਰ੍ਯ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਃ ਕੋਪਲਜ੍ਜਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਲਾਲ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਜਮਦਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਪਣ़੍ਡਿਤਂਮਨ੍ਯੋ ਨ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਅਹਂ ਭृਗੋਰ੍ਭਗਵਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਚ
ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੰਡਿਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈ? ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਪੰਡਿਤ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਭਰਿਗੂ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ।
ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਨਿਰੂਪਣੋ । ਵੇਦਪ੍ਰਣਿਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮੇ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਸ੍ਤਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਮੈਂ ਚਾਰਾਂ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਅਧਰਮ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨੀ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਜ੍ਜਡਿਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਤੇਜੀਯਸਾਂ ਨ ਦੋषਾਯ ਵਙ੍ਨੇਃ ਸਰ੍ਵਭੁਜੋ ਯਥਾ
ਅਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੂੜ੍ਹ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਫਲਦਾਤਾ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਨਯਃ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਤੇ ਹੋਰ, ਧਰਮ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹੋ। ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਨ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਰੋ ਯੂਯਮਸ੍ਮਾਕਮੇਵ ਚ । ਨ ਵਾਸੁਦੇਵਭਕ੍ਤਾਨਾਮਸ਼ੁਭਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਸਾਡੇ ਹੀ ਹੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਹਰੇਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ । ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਹਰੀ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਯਮਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਨਾਪਿ ਦਿਵਾਕਰ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਯਥਾ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਯਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਗਾਮਿਨਃ
ਯਮ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ, ਹੇ ਸੂਰਜ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਮਂ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭृਤੀਨ੍ਸੂਰ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵਾਵਲੀਲਯਾ
ਮੈਂ ਯਮ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਮਹਿੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵਕ੍ਤਾ ਮੇ ਯਾਹਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮੇਵ ਚ । ਮਮ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਤੁ ਭਗਵਾਞ੍ਛ੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾ। ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸ਼ਾਸਕ ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਰਸਭਙ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ । ਮਮ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਪਾਪ ਦृਸ਼੍ਯੋ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਰਸ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਵਾਂਗ ਰਾਹੂ ਵਲੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸੇਂਗਾ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਯੇ ਘਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੂਰੀਭੂਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਤ੍ਵਾਮਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਯੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਹੜੇ ਘਟ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਢੱਕ ਲੈਣਗੇ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਭਵਾਨ੍ਗਰ੍ਵਾਦ੍ਧਤਤੇਜਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਮੇਘਾਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਤੇਜਾ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਵਾਨ੍ਭਵ
ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗਵਾ ਬੈਠੇਂਗਾ। ਘਟਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ, ਰਾਹੂ ਵਲੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਤਃ ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਭਾਸਕਰ ਆਪ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭਾਸ੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਅਵਧ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾਃ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ । ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਞ੍ਛਂਭੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਅਟੱਲ, ਸੁਭਾਗ, ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਨਾਰਾਇਣ, ਭਗਵਾਨ, ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ।
ਗਣੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਨਾਤਨਃ । ਸ੍ਤੁਵਾਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਗਣੇਸ਼, ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ — ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਨਾਰਦਨ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਯਮਸ੍ਮਨ੍ਮੁਖੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਮੁਖਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਰਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਂ ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮ ਸ ਸਮਾਚਰ । ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਕृਤਃ ਕੋਪੋ ਹृਦਿ ਯੇषਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਮਾਫ ਕਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪੂਜਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੁषਮਾਭਿਃ ਪੂਜਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸ੍ਨੇਹਪਾਤ੍ਰਂ ਚੇਦਮਾਚਰਣਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ; ਇਹ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸਹੀ ਚਲਣ ਹੈ।
ਅਹਮੇਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਭਵਾਨ੍ਭਵ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਮਾਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਸੂਰ੍ਯ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸਂ ਜਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਮੈਂ, ਸੂਰਜ, ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੰਜਾ ਹਾਂ।
ਪਰਾਭੂਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਦ੍ਵਿਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਮਰਣਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਵਤਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਲੋਂ ਹਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪੁਨਃ । ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਤਿਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਃ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੜ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਵਲੋਂ ਹਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਉਭਯੋਃ ਕਲਹਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਸਹ ਵ੍ਰਜ । ਆਜਗਾਮ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ
ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਆਗਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਨਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਆ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਭਾਸਕਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਖੁਦ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭਾਸ੍ਕਰ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵਾਨ੍ । ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਪਰਿਪਾਲ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਧ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਦਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਭਾਸਕਰ, ਤੂੰ ਸੱਚਮੁਚ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈਂ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਕਰੋਮਿ ਭਵਤੋ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤਮੁਲ੍ਬਣਮ੍ । ਅਤ੍ਰਾਹਮਾਗਤਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭृਗੁਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਫੁਟੋऽਹਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਰੀਚਿਨਾ । ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਭਵ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ੇष੍ਠ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਮੈਂ ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਮਰੀਚੀ ਵਲੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾ ਅਤੇ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਗਵਾਹ ਬਣ।
ਕੁਤ੍ਰਚਿਦ੍ਦਿਵਸੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਘਨਾਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਫੌਰਨ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।