ਏਕਦਾ ਜਮਦਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਰੇਣੁਕਾਸਹਿਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਾਮ ਨਰ੍ਮਦਾਤਟਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਮਦਗਨੀ, ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਰੇਣੁਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰੇ ਵਿਜਹਾਰ ਤਯਾ ਸਹ । ਨਵੋਢਯਾ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਾ ਨਵਯੌਵਨਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੁੰਨਿਆਂ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸੁਵੇषਯਾ ਸੁਸ੍ਮਿਤਯਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਯੁਕ੍ਤਯਾ । ਨਤਯਾ ਸ੍ਤਨਭਾਰੇਣ ਸ਼੍ਰੋਣੀਭਾਰੇਣ ਮਨ੍ਦਯਾ
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਕਮਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ ਸੀ।
ਸੁਨ੍ਦਰੀਣਾਮਤੁਲਯਾ ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਯਾ । ਸੁਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਨਯਾ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਯੁਤਯਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਤੇ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦੀ ਸੀ।
ਅਤੀਵਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮ੍ਬਰਯਾ ਕਾਮਬਾਣਾਰ੍ਤਯਾ ਵ੍ਰਜ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸਂਭੋਗੇਨਾਪਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਤਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਰੋਮਾਂਚ, ਤੇ ਸੁਖ-ਸੰਭੋਗ 'ਚ ਮੂਰਛਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਯੁਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸ਼ਬ੍ਦਿਤੇ ਸੁਮਧੁਵ੍ਰਤੇ । ਸੁਗਨ੍ਧਿਵਾਯੁਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪਾਨ੍ਵਿਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਧਰਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਮਹਾਰਾਸਰਸਾਢ੍ਯਂ ਤਮੁਵਾਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਮੁਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਮਹਾ ਰਸ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਆਪ ਆਖਿਆ।
ਵੇਦਕਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਜਗਤ੍ਵਤੇਃ । ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਵਿਧੇਯੇषੁ ਸੁਨਿष੍ਣਾਤਃ ਸਦਾ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਪਰਪੌਤਰ ਹੋ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹੋ; ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ।
ਵੇਦਾਙ੍ਗਕਰ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ । ਮਹਾਤਪਸ੍ਵੀ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਨੇਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯੁष੍ਮਦ੍ਵਿਧੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪਠਿਤ੍ਵਾऽਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਵੇਦਪ੍ਰਣਿਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਸ੍ਤਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੱਸਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਪੰਡਿਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਅਧਰਮ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮ ਤ੍ਯਜਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਰਤਃ ਕਥਮ੍ । ਦਿਵਾਮੈਥੁਨਦੋषਂ ਚ ਵਕ੍ਤਿ ਵੇਦੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵੇਦ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਚ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਯਾਜ ਮੈਥੁਨਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਮੈਂ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਗਵਾਹ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੋਜਾਤੀ ਨੇ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੋ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਂ ਸੂਰ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਂ ਸੁਰਮ੍ । ਉਵਾਚ ਸੂਰ੍ਯ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਃ ਕੋਪਲਜ੍ਜਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਲਾਲ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਜਮਦਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਪਣ़੍ਡਿਤਂਮਨ੍ਯੋ ਨ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਅਹਂ ਭृਗੋਰ੍ਭਗਵਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਚ
ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੰਡਿਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈ? ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਪੰਡਿਤ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਭਰਿਗੂ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ।
ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਨਿਰੂਪਣੋ । ਵੇਦਪ੍ਰਣਿਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮੇ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਸ੍ਤਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਮੈਂ ਚਾਰਾਂ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਅਧਰਮ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨੀ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਜ੍ਜਡਿਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਤੇਜੀਯਸਾਂ ਨ ਦੋषਾਯ ਵਙ੍ਨੇਃ ਸਰ੍ਵਭੁਜੋ ਯਥਾ
ਅਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੂੜ੍ਹ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਫਲਦਾਤਾ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਨਯਃ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਤੇ ਹੋਰ, ਧਰਮ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹੋ। ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਨ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਰੋ ਯੂਯਮਸ੍ਮਾਕਮੇਵ ਚ । ਨ ਵਾਸੁਦੇਵਭਕ੍ਤਾਨਾਮਸ਼ੁਭਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਸਾਡੇ ਹੀ ਹੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਹਰੇਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ । ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਹਰੀ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਯਮਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਨਾਪਿ ਦਿਵਾਕਰ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਯਥਾ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਯਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਗਾਮਿਨਃ
ਯਮ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ, ਹੇ ਸੂਰਜ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਮਂ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭृਤੀਨ੍ਸੂਰ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵਾਵਲੀਲਯਾ
ਮੈਂ ਯਮ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਮਹਿੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵਕ੍ਤਾ ਮੇ ਯਾਹਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮੇਵ ਚ । ਮਮ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਤੁ ਭਗਵਾਞ੍ਛ੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾ। ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸ਼ਾਸਕ ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਰਸਭਙ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ । ਮਮ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਪਾਪ ਦृਸ਼੍ਯੋ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਰਸ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਵਾਂਗ ਰਾਹੂ ਵਲੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸੇਂਗਾ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਯੇ ਘਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੂਰੀਭੂਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਤ੍ਵਾਮਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਯੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਹੜੇ ਘਟ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਢੱਕ ਲੈਣਗੇ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਭਵਾਨ੍ਗਰ੍ਵਾਦ੍ਧਤਤੇਜਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਮੇਘਾਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਤੇਜਾ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਵਾਨ੍ਭਵ
ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗਵਾ ਬੈਠੇਂਗਾ। ਘਟਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ, ਰਾਹੂ ਵਲੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਤਃ ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਭਾਸਕਰ ਆਪ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭਾਸ੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਅਵਧ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾਃ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ । ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਞ੍ਛਂਭੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਅਟੱਲ, ਸੁਭਾਗ, ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਨਾਰਾਇਣ, ਭਗਵਾਨ, ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ।
ਗਣੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਨਾਤਨਃ । ਸ੍ਤੁਵਾਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਗਣੇਸ਼, ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ — ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਨਾਰਦਨ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਯਮਸ੍ਮਨ੍ਮੁਖੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਮੁਖਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਰਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਂ ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮ ਸ ਸਮਾਚਰ । ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਕृਤਃ ਕੋਪੋ ਹृਦਿ ਯੇषਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਮਾਫ ਕਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ।