ਤਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕੀ ਮਹੀਤਲੇ । ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਮਵਧੀਤ੍ਸਿਂਹੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਹਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਾਮਬਵਤ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਕੁਮਾਰਕ ਮਾ ਰੋਦੀਸ੍ਤਵ ਹ੍ਯੇष ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਃ । ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਤਂ ਚ ਜਲਂ ਸਾਧੁਃ ਪਿਬੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਸੁਕੁਮਾਰ, ਰੋ ਨਾ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਾਣੀ ਜਰੂਰ ਪੀ ਲਵੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖਣ੍ਡo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨਨ੍ਦਸਂo ਅष੍ਟਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮ' ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੰਦ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲਾ ਅਠਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕੋਨਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕਥਂ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾऽਪਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਨੇष੍ਟਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਥਂ ਭਾਦ੍ਰੇ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਚਾਸਿਤੇ ਸਿਤੇ
ਹੁਣ ਉਣਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨੰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਹੂ ਕਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ ਕਿਵੇਂ ਨਾਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਦ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਘਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ?
ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ । ਵੇਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੋਪ੍ਯਂ ਯਨ੍ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵਿਪਸ਼੍ਯਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਣਕ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ? ਜੋ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਅਤਥ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਚੇਦਂ ਨਿषਿਦ੍ਧਂ ਵੈਦਿਕੈਰਪਿ । ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਨਨ੍ਦ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮਨ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਾਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਨੰਦ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ।
ਬਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਤਾਤ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਂ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਵਿਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇ ਭਵਤਿ ਸਤਾਂ ਛਿਦ੍ਰਂ ਚ ਦੈਵਤਃ
ਪਿਆਰੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਗੱਲਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; ਜਦੋਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਮੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਕਥਯਸ੍ਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਨ ਭਕ੍ਤੇ ਵ़ਞ੍ਚਨਂ ਕੁਰੁ । ਅਦृਸ਼੍ਯੌ ਚਾਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ੌ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੌ ਚ ਪੁष੍ਯਦੌ
ਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾ ਦਿਓ। ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਰਾਹੂ ਵੱਲੋਂ ਪੁਸ਼ਯਾ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਨ੍ਦ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਪੁਰਾਤਨੀਮ੍ । ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਨੰਦ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਆਖ੍ਯਾਨਸ਼੍ਰਵਣੋਨੈਵ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਪਾਪ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਪਾਪ ਸਾਰੇ ਸੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਦਾ ਜਮਦਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਰੇਣੁਕਾਸਹਿਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਾਮ ਨਰ੍ਮਦਾਤਟਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਮਦਗਨੀ, ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਰੇਣੁਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰੇ ਵਿਜਹਾਰ ਤਯਾ ਸਹ । ਨਵੋਢਯਾ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਾ ਨਵਯੌਵਨਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੁੰਨਿਆਂ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸੁਵੇषਯਾ ਸੁਸ੍ਮਿਤਯਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਯੁਕ੍ਤਯਾ । ਨਤਯਾ ਸ੍ਤਨਭਾਰੇਣ ਸ਼੍ਰੋਣੀਭਾਰੇਣ ਮਨ੍ਦਯਾ
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਕਮਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ ਸੀ।
ਸੁਨ੍ਦਰੀਣਾਮਤੁਲਯਾ ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਯਾ । ਸੁਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਨਯਾ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਯੁਤਯਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਤੇ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦੀ ਸੀ।
ਅਤੀਵਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮ੍ਬਰਯਾ ਕਾਮਬਾਣਾਰ੍ਤਯਾ ਵ੍ਰਜ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸਂਭੋਗੇਨਾਪਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਤਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਰੋਮਾਂਚ, ਤੇ ਸੁਖ-ਸੰਭੋਗ 'ਚ ਮੂਰਛਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਯੁਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸ਼ਬ੍ਦਿਤੇ ਸੁਮਧੁਵ੍ਰਤੇ । ਸੁਗਨ੍ਧਿਵਾਯੁਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪਾਨ੍ਵਿਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਧਰਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਮਹਾਰਾਸਰਸਾਢ੍ਯਂ ਤਮੁਵਾਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਮੁਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਮਹਾ ਰਸ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਆਪ ਆਖਿਆ।
ਵੇਦਕਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਜਗਤ੍ਵਤੇਃ । ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਵਿਧੇਯੇषੁ ਸੁਨਿष੍ਣਾਤਃ ਸਦਾ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਪਰਪੌਤਰ ਹੋ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹੋ; ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ।
ਵੇਦਾਙ੍ਗਕਰ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ । ਮਹਾਤਪਸ੍ਵੀ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਨੇਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯੁष੍ਮਦ੍ਵਿਧੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪਠਿਤ੍ਵਾऽਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਵੇਦਪ੍ਰਣਿਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਸ੍ਤਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੱਸਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਪੰਡਿਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਅਧਰਮ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮ ਤ੍ਯਜਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਰਤਃ ਕਥਮ੍ । ਦਿਵਾਮੈਥੁਨਦੋषਂ ਚ ਵਕ੍ਤਿ ਵੇਦੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵੇਦ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਚ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਯਾਜ ਮੈਥੁਨਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਮੈਂ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਗਵਾਹ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੋਜਾਤੀ ਨੇ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੋ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਂ ਸੂਰ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਂ ਸੁਰਮ੍ । ਉਵਾਚ ਸੂਰ੍ਯ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਃ ਕੋਪਲਜ੍ਜਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਲਾਲ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਜਮਦਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਪਣ़੍ਡਿਤਂਮਨ੍ਯੋ ਨ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਅਹਂ ਭृਗੋਰ੍ਭਗਵਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਚ
ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੰਡਿਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈ? ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਪੰਡਿਤ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਭਰਿਗੂ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ।
ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਨਿਰੂਪਣੋ । ਵੇਦਪ੍ਰਣਿਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮੇ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਸ੍ਤਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਮੈਂ ਚਾਰਾਂ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਅਧਰਮ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨੀ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਜ੍ਜਡਿਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਤੇਜੀਯਸਾਂ ਨ ਦੋषਾਯ ਵਙ੍ਨੇਃ ਸਰ੍ਵਭੁਜੋ ਯਥਾ
ਅਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੂੜ੍ਹ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਫਲਦਾਤਾ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਨਯਃ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਤੇ ਹੋਰ, ਧਰਮ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹੋ। ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਨ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਰੋ ਯੂਯਮਸ੍ਮਾਕਮੇਵ ਚ । ਨ ਵਾਸੁਦੇਵਭਕ੍ਤਾਨਾਮਸ਼ੁਭਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਸਾਡੇ ਹੀ ਹੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਹਰੇਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ । ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਹਰੀ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਯਮਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਨਾਪਿ ਦਿਵਾਕਰ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਯਥਾ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਯਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਗਾਮਿਨਃ
ਯਮ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ, ਹੇ ਸੂਰਜ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ।