ਜ੍ਞਾਨਂ ਚਾਤ੍ਰ ਮृਤੇ ਲੋਕੇ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ । ਵ੍ਰਤਂ ਵਿਨਾऽਪਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਵਰਤ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਰਜਂ ਕੁਰੁ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਵ੍ਰਜਨਾਥ ਵ੍ਰਜਂ ਵ੍ਰਜ । ਪਾਪਂ ਯਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਤਾਤ ਕਥਯਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾ, ਵ੍ਰਜਨਾਥ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾ। ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣ, ਇਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਪਾਪਬੌਜਂ ਚ ਕੇਵਲਂ ਵਿਘ੍ਨਕਾਰਣਮ੍ । ਗੋਘ੍ਨਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਘ੍ਨਂ ਵਾ ਕृਤਘ੍ਨਂ ਕृਟਿਲਂ ਤਥਾ
ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਪਾਪ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ, ਤੇ ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ; ਗਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਅਤੇ ਧੋਖਾ ਵੀ।
ਦੇਵਘ੍ਨਂ ਪਿਤृਮਾਤृਘ੍ਨਂ ਪਾਪਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਸਘਾਤਿਨਮ੍ । ਮਿਥ੍ਯਾਸਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਯਂ ਚਾऽऽਤਿਥ੍ਯਵਿਵਞ੍ਚਨਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਪਾਪ, ਸਭ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹੱਤਿਆ; ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣਾ।
ਗ੍ਰਾਮਯਾਜਿਨਮੇਵੇਤਿ ਦੇਵਵਿਪ੍ਰਸ੍ਵਹਾਰਿਣਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਘਾਤਿਨਂ ਦੁष੍ਟਂ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੁਵਿਨਿਨ੍ਦਕਮ੍
ਸਿਰਫ ਪਿੰਡ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਮੰਦ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮਨਾਚਾਰਂ ਸਂਧ੍ਯਾਹੀਨਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਤਥਾ । ਦੇਵਲਂ ਵृषਵਾਹਂ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੂਪਕਾਰਕਮ੍
ਜੋ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵਿਦੀਕ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਦੇਵਾਲੇ ਦਾ ਨੌਕਰ, ਬਲਦ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਵਦਾਹਂ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜਿਨਮ੍ । ਅਵੀਰਾਂ ਛਿਨ੍ਨਨਾਸਾਂ ਚ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਨਿਨ੍ਦਕਾਮ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਮੁਰਦੇ ਸਾੜਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ; ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਔਰਤ, ਕੱਟੀ ਨੱਕ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਪਦਿਭਕ੍ਤਿਵਿਙੀਨਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਕਾਮ੍ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਧਵਾਂ ਚੈਵ ਚਾਣ੍ਡਾਲੀਂ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਸ਼ੂਦਰ ਵਿਧਵਾ, ਚੰਡਾਲਣ, ਅਤੇ ਪਰ-ਮਰਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕੋਪਯੁਤਂ ਦੁष੍ਟਮृਣਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਚ ਜਾਰਜਮ੍ । ਚੌਰਂ ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਦਿਨਂ ਚ ਸ਼ਰਣਾਗਤਯਾਯਿਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਮੰਦ, ਕਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਜਾਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਚੋਰ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਸਰੇ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਮਾਂਸਾਪਹਾਰਿਣਂ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਂ ਵृषਲੀਪਤਿਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਗਾਮਿਰਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਂ ਵਾਧੁਰ੍षਿਕਂ ਤਥਾ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਹੋ ਕੇ ਕਸਾਈ ਬਣੇ।
ਅਗਮ੍ਯਾਮਾਮਿਨਂ ਦੁष੍ਟਂ ਚਤੁਰ੍ਵਣਂ ਨਰਾਧਮਮ੍ । ਮਾਤਾ ਸਪਤ੍ਨੀਮਾਤਾ ਚ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਭਗਿਨੀ ਸੁਤਾ
ਜੋ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ, ਮੰਦ, ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ; ਮਾਂ, ਸੌਤੇਲੀ ਮਾਂ, ਸੱਸ, ਭੈਣ ਅਤੇ ਧੀ।
ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀ ਪੁਤ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਸੋਦਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਤੀ । ਮਾਤृष੍ਵਸਾ ਪਿਤृष੍ਵਸਾ ਭਾਮਿਨੇਯਪ੍ਰਿਯਾ ਤਥਾ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਭਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਤੀਆ; ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਪਿਓ ਦੀ ਭੈਣ, ਅਤੇ ਭਤੀਜੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ।
ਮਾਤੁਲਾਨੀ ਨਵੋਢਾ ਯ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀ ਰਜਸ੍ਵਲਾ । ਪਿਤृਮਾਤृਪ੍ਰਸੂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਾਗਮ੍ਯਾष੍ਟਾਦਸ਼ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਮਾਂਮਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜੋ ਰਜਸਵਲਾ ਹੋਵੇ; ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ — ਇਹ ਅਠਾਰਾਂ ਮਨਾਹੀ ਹਨ।
ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਸਾਮਵੇਦੇ ਚ ਪਰਿਪਾਲ੍ਯਾਃ ਸਤਾਂ ਵ੍ਰਜ । ਏਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ
ਇਹ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੈਵੇਨ ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਕਾਮਤੋ ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨ੍ਤੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਪਭੀਤਾ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਰਵਿਂ ਸੋਭਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੈਦਕ ਲੋਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਰਾਹੂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਜਨ੍ਮਾष੍ਟਸਪ੍ਤਰਿਃ ਫਾਙ੍ਕਦਸ਼ਮਸ੍ਥੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਜਨ੍ਮਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਧਨੇ ਚਾਪਿ ਚਤੁਰ੍ਥੇऽਪਿ ਕਲਾਨਿਧੌ
ਜਨਮ ਦੇ ਅਠਵੇ, ਸਤਵੇ ਜਾਂ ਦਸਵੇ ਦਿਨ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਜਨਮ ਨक्षਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਮੌਤ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ।
ਸਰ੍ਵੈਰਂਸ਼ੈਰ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਮ੍ਪਿਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਨੇष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਸ਼੍ਯ ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾਸਿਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਕੰਪਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਚਾਹੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਲਾ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ।
ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਨੀषਿਮਿਃ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਰਾਪਹਰਣਂ ਕਲਙ੍ਗਮਤਿਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਗਣ 'ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਗ੍ਰਹਣ ਅਤੇ ਦਾਗ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਦਾਤਿ ਹੇ ਨਨ੍ਦ ਕਾਮਤੋ ਦਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਅਕਾਮਤੋ ਨਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਜਲਂ ਪਿਬੇਤ੍
ਹੇ ਨੰਦ, ਜੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਲ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕੀ ਮਹੀਤਲੇ । ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਮਵਧੀਤ੍ਸਿਂਹੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਹਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਾਮਬਵਤ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਕੁਮਾਰਕ ਮਾ ਰੋਦੀਸ੍ਤਵ ਹ੍ਯੇष ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਃ । ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਤਂ ਚ ਜਲਂ ਸਾਧੁਃ ਪਿਬੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਸੁਕੁਮਾਰ, ਰੋ ਨਾ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਾਣੀ ਜਰੂਰ ਪੀ ਲਵੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖਣ੍ਡo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨਨ੍ਦਸਂo ਅष੍ਟਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮ' ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੰਦ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲਾ ਅਠਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕੋਨਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕਥਂ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾऽਪਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਨੇष੍ਟਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਥਂ ਭਾਦ੍ਰੇ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਚਾਸਿਤੇ ਸਿਤੇ
ਹੁਣ ਉਣਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨੰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਹੂ ਕਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ ਕਿਵੇਂ ਨਾਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਦ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਘਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ?
ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ । ਵੇਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੋਪ੍ਯਂ ਯਨ੍ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵਿਪਸ਼੍ਯਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਣਕ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ? ਜੋ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਅਤਥ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਚੇਦਂ ਨਿषਿਦ੍ਧਂ ਵੈਦਿਕੈਰਪਿ । ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਨਨ੍ਦ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮਨ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਾਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਨੰਦ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ।
ਬਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਤਾਤ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਂ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਵਿਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇ ਭਵਤਿ ਸਤਾਂ ਛਿਦ੍ਰਂ ਚ ਦੈਵਤਃ
ਪਿਆਰੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਗੱਲਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; ਜਦੋਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਮੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਕਥਯਸ੍ਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਨ ਭਕ੍ਤੇ ਵ़ਞ੍ਚਨਂ ਕੁਰੁ । ਅਦृਸ਼੍ਯੌ ਚਾਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ੌ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੌ ਚ ਪੁष੍ਯਦੌ
ਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾ ਦਿਓ। ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਰਾਹੂ ਵੱਲੋਂ ਪੁਸ਼ਯਾ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਨ੍ਦ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਪੁਰਾਤਨੀਮ੍ । ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਨੰਦ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਆਖ੍ਯਾਨਸ਼੍ਰਵਣੋਨੈਵ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਪਾਪ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਪਾਪ ਸਾਰੇ ਸੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।