ਸਰ੍ਪੋ ਭਵਤਿ ਕੋਪੈਨ ਦਰ੍ਪੇਣ ਗਰ੍ਦਭੋ ਭਵੇਤ੍ । ਕੁਕ੍ਕੁਰੀ ਚ ਕੁਵਾਕ੍ਯੇਨਾਪ੍ਯਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਿषਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗਧਾ; ਮੰਦ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕੁੱਤੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪਤ੍ਯਾ ਸਹ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਗਣਪਤਿਂ ਸੂਰ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਮ੍
ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੱਕਾ ਵੈਕੁੰਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਦੁਰਗਾ, ਗਣਪਤੀ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਯੋ ਮੂਢਃ ਸ ਮਹਾਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਤੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੁਰੁਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਸਤੀ ਭਾਰਿਆ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਅਨਾਥਾਂ ਭਗਿਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਵਿਪ੍ਰਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਟ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਿਜਾ
ਜੋ ਅਨਾਥ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਕੁਵਾਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵਣਿਕ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਰਮੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪਤਿਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਯੁਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਜੋ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਬਲਦੇ ਹਨ; ਪਤੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਜਲਂ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦਂ ਯੇ ਚ ਭੁਞ੍ਜਤੇ । ਤੀਰ੍ਯ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਤਂ ਪੁਂਸਾਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਜਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੌ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਪਿਤृਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸਮਮ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਖਾਦਨ੍ਮਾਸਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵृਥਾ ਮਾਂਸਂ ਸ ਮਹਾਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਦੁਜਾਤੀ ਜੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਮਤੋ ਜਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚੋਪਵਾਸਂ ਵਸੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਚਰੇਤ੍
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੱਛੀ ਖਾ ਕੇ, ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਧਾਰੇ।
ਕਾਮਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਸੋऽਸ਼ੁਚਿਃ ਸਤਤਂ ਨਨ੍ਦ ਹਨ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਕृਤਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੱਛੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸ਼ੁਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨੰਦ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਕਮਾਇਆ ਪੁੰਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋਰੁਚ੍ਚਿष੍ਟਭੋਜੀ ਯੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਮਾਂਸਂ ਨ ਖਾਦਤਿ । ਪਦੇ ਪਦੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਲਭਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉਚਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਮੱਛੀ ਜਾਂ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪੱਕਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀਂ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਬਾਲਯੇ ਯਚ੍ਚ ਕੌਮਾਰੇ ਵਾਰ੍ਧਕੇ ਯਚ੍ਚ ਯੌਵਨੇ । ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪਾਤਕਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਪਾਪ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਕੌਮਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਵਰਤਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀਦਿਨੇ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤੇ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਨਿਤਂ ਪਾਪਂ ਸੋऽਪਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੇ ਵਰਤ 'ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਆਤੁਰੇ ਨਿਯਮੋ ਨ ਸ੍ਯਾਦਪਿ ਵृਦ੍ਧੇ ਚ ਬਾਲਕੇ । ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਬਿਮਾਰ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ; ਭਗਤ ਜੇ ਦੋ ਗੁਣਾ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਨਵਮੀਦਿਨੇ । ਉਪਵਾਸੇ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸ ਮਹਾਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨਵਮੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਹੂਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯष੍ਟਮੀषੁ ਚ । ਨਰਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਾਲਯੋਨਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਤੈਲਮਾਂਸਸੇਵਨਾਤ੍
ਅਮਾਵਸ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਚੌਦਵੀ ਅਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤਿੱਥੀ ਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਤੇਲ ਜਾਂ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਮਾਂਸਂ ਮਸੂਰਂ ਚ ਕਾਂਸ੍ਯਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਭੋਜਨਮ੍ । ਆਰ੍ਦ੍ਰਕਂ ਰਕ੍ਤਸ਼ਾਕਂ ਚ ਰਵੌ ਚ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਮਛੀ, ਮਾਸ, ਮਸੂਰ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ, ਅਦਰਕ, ਲਾਲ ਸਾਗ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਰਜਸ੍ਵਰਾਨ੍ਨਂ ਵੇਸ਼੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਮਦਿਰਾਨ੍ਨਂ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਨਰਕ 'ਕੁੰਭੀਪਾਕ' ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਰਜਸਵਾਲਾ, ਵੇਸ਼ਿਆ ਜਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਙ੍ਮਣੋ ਦੈਵਾਦ੍ਵਿਡ੍ਭੋਜੀ ਸ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਯਦਹ੍ਨਾ ਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਨ ਤਸ੍ਯ ਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਵਿਟਭੋਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸ ਭਵੇਦਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੂਤਕਮ੍ । ਨਾਰੀ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੇਯਾ ਚਤੁष੍ਪੁਰੁषਗਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਸਦਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅੰਤਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਔਰਤ ਚਾਰ ਮਰਦਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਸ਼ਿਆ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਾਕੇ ਚ ਪਿਤृਦੇਵਾਨਾਮਧਿਕਾਰੋ ਨ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਯਦ੍ਗ੍ਰਾਮਯਾਜਿਨਾਮਨ੍ਨਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੰਡਤਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਵੀ ਮਨਾਂ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਿਵਸੇ ਤਦਨ੍ਨਂ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਦ੍ਧਿਜਾਃ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਦਿਨ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਤਮ੍ । ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਿਨੇऽਨ੍ਯਤਃ
ਉਹ 'ਕੁੰਭੀਪਾਕ' ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਕਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਦਿਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਾਪੀਤਿ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ । ਅਸਿਜੀਵੀ ਮषੀਜੀਵੀ ਦੇਵਲੋ ਵृषਵਾਹਕਃ
ਉਹ ਸ਼ਰਾਬੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤਲਵਾਰ, ਕਲਮ, ਦੇਵਾਲੇ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਜਾਂ ਬਲਦ ਚਲਾਉਣ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹੀ ਚ ਯੋ ਹਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਪਤਿਦ੍ਧਿਜਃ । ਸ ਸ਼ੂਦ੍ਰਵਦ੍ਵਹਿष੍ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤਦਨ੍ਨਂ ਵਿਟ੍ਸਮਂ ਸਤਾਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਜਲਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਭੋਜਨ ਸਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਿਟ ਸਮਾਨ ਹੈ।
ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਨੋਪਾਸ੍ਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮ੍ । ਸ ਸ਼ੂਦ੍ਰਵਦ੍ਬਹਿष੍ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਵਂਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਕਰ੍ਮਣਃ ।। ੭੦ ਸਂਧ੍ਯਾਹੀਨੋऽਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮਨਰ੍ਹਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਯਦਹ੍ਨਾਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਨ ਤਸ੍ਯ ਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਾਮਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਾਣੋ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਨਦੀਗਰ੍ਭੇ ਚ ਗਰ੍ਤੇ ਚ ਦृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਜਲਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੱਬੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਖਾਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨ੍ਤਿਕੇ ਸਸ੍ਯਭੂਮੌ ਪੁਰੀषਂ ਨੋਤ੍ਸृਜੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਵਲ੍ਮੀਕਮੂषਕੋਤ੍ਖਾਤਾਂ ਮृਦਮਨ੍ਤਰ੍ਜਲਾਂ ਤਥਾ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਫਸਲ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਚੂਹੇ ਦੀ ਬਿਲ ਜਾਂ ਗੰਦਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸ਼ੌਚਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਗੇਹਾਚ੍ਚ ਨਾऽऽਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲੇਪਸਂਭਵਾਮ੍ । ਅਨ੍ਤਃਪ੍ਰਾਣਿਪਿਪੀਲ੍ਯਾਂ ਚ ਹਲੋਤ੍ਖਾਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਘਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਜੋ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਘਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਜੋ ਗੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਅੰਦਰ ਜੰਤੂ ਜਾਂ ਕੀੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਹਲ ਨਾਲ ਖੋਦੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ — ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਆਲਵਾਲੋਤ੍ਥਿਤਾਂ ਚੈਵ ਸਸ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੋਤ੍ਥਿਤਾਂ ਤਥਾ । ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੋਤ੍ਥਿਤਾਂ ਨਨ੍ਦ ਨਦੀਗਰ੍ਭੋਤ੍ਥਿਤਾਂ ਤਥਾ
ਨੰਦ ਜੀ, ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਮਿੱਟੀ, ਫਸਲ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਦੀ ਮਿੱਟੀ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਲਿਆਈ ਮਿੱਟੀ, ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੱਟ ਤੋਂ ਲਿਆਈ ਮਿੱਟੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।