ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਮਾਰ੍ਜਾਰੋ ਨਕੁਲਸ਼੍ਤ੍ਰੇषੁ ਜਨ੍ਮਸੁ । ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਂ ਖਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਿੱਲੀ, ਬਹੁਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਨਕੁਲ, ਉਚੈਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਸੌ ਜਨਮ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਗਧਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੂਰਸਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਮਹਿषਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਭੇਕਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਚ੍ਛਾਗਲਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਕ੍ਰੂਰ ਸੱਪ, ਬਾਘ, ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮਹਿਸ, ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਡੱਡੂ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬੱਕਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਭਲ੍ਲੂਕਃ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸ਼ृਗਾਲੋ ਲਕ੍ਸ਼ਜਨ੍ਮਸੁ । ਤਤੋ ਜਲੌਕਾ ਭਵਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਰਣਾਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਧਨ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਰੀਛ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਲੋਮੜੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੀਚੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਪਿਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਤਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਚੈਨ੍ਨ ਦੀਯਤੇ
ਜੋ ਪਾਪੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਧਨ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੂੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਉਬਲਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਏਕਰਾਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਮਾਸੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਮਾਸੇ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਜੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਇਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਸ ਦਾਤਾ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਦਾਤ੍ਰਾ ਨ ਦੀਯਤੇ ਮੂਰ੍ਖੋ ਗ੍ਰਹੀਤਾ ਚ ਨ ਯਾਚਤੇ
ਜੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਾਨੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਦਾਨੀ ਨਾ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ।
ਉਭੌ ਤੌ ਨਰਕਂ ਯਾਤੋ ਦਾਤਾ ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਹਿਸਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਂਸ਼ਹਾਨਿਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦਾਨੀ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣੀ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਧਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਰਜਨ੍ । ਦੇਵਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਨਮੇਦ੍ਯੋ ਲਭੇਚ੍ਛੁਚਮ੍
ਧਨ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੰਗਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਿਂ ਯੋ ਲਭਤੇ ਰੌਰਵਂ ਸ਼ੁਚਮ੍ । ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਮੂਢਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਹਰਿਰੂਪਿਣਮ੍
ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੂਰਖ ਤੇ ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਰਿ ਸਮਝਦੀ ਹੈ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤਰ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਾਕ੍ਤਰ੍ਜਨਾਦ੍ਭਵੇਤ੍ਕਾਕੋ ਹਿਂਸਨਾਤ੍ਸੂਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਧਮਕੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੱਕਾ ਕੂੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬੋਲ ਦੀ ਧਮਕੀ ਨਾਲ ਕਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਸੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਪੋ ਭਵਤਿ ਕੋਪੈਨ ਦਰ੍ਪੇਣ ਗਰ੍ਦਭੋ ਭਵੇਤ੍ । ਕੁਕ੍ਕੁਰੀ ਚ ਕੁਵਾਕ੍ਯੇਨਾਪ੍ਯਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਿषਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗਧਾ; ਮੰਦ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕੁੱਤੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪਤ੍ਯਾ ਸਹ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਗਣਪਤਿਂ ਸੂਰ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਮ੍
ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੱਕਾ ਵੈਕੁੰਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਦੁਰਗਾ, ਗਣਪਤੀ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਯੋ ਮੂਢਃ ਸ ਮਹਾਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਤੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੁਰੁਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਸਤੀ ਭਾਰਿਆ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਅਨਾਥਾਂ ਭਗਿਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਵਿਪ੍ਰਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਟ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਿਜਾ
ਜੋ ਅਨਾਥ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਕੁਵਾਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵਣਿਕ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਰਮੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪਤਿਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਯੁਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਜੋ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਬਲਦੇ ਹਨ; ਪਤੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਜਲਂ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦਂ ਯੇ ਚ ਭੁਞ੍ਜਤੇ । ਤੀਰ੍ਯ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਤਂ ਪੁਂਸਾਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਜਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੌ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਪਿਤृਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸਮਮ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਖਾਦਨ੍ਮਾਸਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵृਥਾ ਮਾਂਸਂ ਸ ਮਹਾਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਦੁਜਾਤੀ ਜੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਮਤੋ ਜਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚੋਪਵਾਸਂ ਵਸੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਚਰੇਤ੍
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੱਛੀ ਖਾ ਕੇ, ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਧਾਰੇ।
ਕਾਮਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਸੋऽਸ਼ੁਚਿਃ ਸਤਤਂ ਨਨ੍ਦ ਹਨ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਕृਤਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੱਛੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸ਼ੁਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨੰਦ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਕਮਾਇਆ ਪੁੰਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋਰੁਚ੍ਚਿष੍ਟਭੋਜੀ ਯੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਮਾਂਸਂ ਨ ਖਾਦਤਿ । ਪਦੇ ਪਦੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਲਭਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉਚਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਮੱਛੀ ਜਾਂ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪੱਕਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀਂ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਬਾਲਯੇ ਯਚ੍ਚ ਕੌਮਾਰੇ ਵਾਰ੍ਧਕੇ ਯਚ੍ਚ ਯੌਵਨੇ । ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪਾਤਕਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਪਾਪ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਕੌਮਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਵਰਤਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀਦਿਨੇ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤੇ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਨਿਤਂ ਪਾਪਂ ਸੋऽਪਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੇ ਵਰਤ 'ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਆਤੁਰੇ ਨਿਯਮੋ ਨ ਸ੍ਯਾਦਪਿ ਵृਦ੍ਧੇ ਚ ਬਾਲਕੇ । ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਬਿਮਾਰ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ; ਭਗਤ ਜੇ ਦੋ ਗੁਣਾ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਨਵਮੀਦਿਨੇ । ਉਪਵਾਸੇ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸ ਮਹਾਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨਵਮੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਹੂਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯष੍ਟਮੀषੁ ਚ । ਨਰਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਾਲਯੋਨਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਤੈਲਮਾਂਸਸੇਵਨਾਤ੍
ਅਮਾਵਸ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਚੌਦਵੀ ਅਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤਿੱਥੀ ਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਤੇਲ ਜਾਂ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਮਾਂਸਂ ਮਸੂਰਂ ਚ ਕਾਂਸ੍ਯਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਭੋਜਨਮ੍ । ਆਰ੍ਦ੍ਰਕਂ ਰਕ੍ਤਸ਼ਾਕਂ ਚ ਰਵੌ ਚ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਮਛੀ, ਮਾਸ, ਮਸੂਰ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ, ਅਦਰਕ, ਲਾਲ ਸਾਗ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਰਜਸ੍ਵਰਾਨ੍ਨਂ ਵੇਸ਼੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਮਦਿਰਾਨ੍ਨਂ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਨਰਕ 'ਕੁੰਭੀਪਾਕ' ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਰਜਸਵਾਲਾ, ਵੇਸ਼ਿਆ ਜਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਙ੍ਮਣੋ ਦੈਵਾਦ੍ਵਿਡ੍ਭੋਜੀ ਸ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਯਦਹ੍ਨਾ ਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਨ ਤਸ੍ਯ ਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਵਿਟਭੋਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸ ਭਵੇਦਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੂਤਕਮ੍ । ਨਾਰੀ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੇਯਾ ਚਤੁष੍ਪੁਰੁषਗਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਸਦਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅੰਤਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਔਰਤ ਚਾਰ ਮਰਦਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਸ਼ਿਆ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।