ਪੁਤ੍ਰਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਜ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍ । ਛਿਤ੍ਤਵਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਗਡਂ ਗੋਲੋਕਂ ਤਦ੍ਵ੍ਰਜ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਜੋ। ਮਨ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਆਪ ਜਾਓ।
ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਚ ਗੋਪੀਂ ਗੋਪਗਣਾਂ ਵ੍ਰਜ । ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਜਨੈਃ ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਯਜ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਂ ਵ੍ਰਜ
ਯਸ਼ੋਦਾ, ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਪ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਸਂਸਦਿ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪੁਨਰੇਵਂ ਤਂ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚਾऽऽਨਨ੍ਦਸਂਪ੍ਲੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਨੰਦ ਜੀ, ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਵਦ ਸਾਂਸਾਰਿਕਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੇਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਮ੍ । ਮੂਢੋऽਹਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦ ਸ਼੍ਰੁਤੀਨਾਂ ਜਨਕੋ ਭਵਾਨ੍
ਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਗਿਆਨ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਾਂ। ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ! ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ।
ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਆਹ੍ਨਿਕਂ ਕਥਯਾਯਾਸ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭਿਰ੍ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹਿ ਯਤ੍
ਨੰਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਰਵਜਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਹਨਿਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੱਸਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ।
ਇਤਿo ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਾਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨਨ੍ਦਸਂਵਾਦੇ ਚਤੁਃ ਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਾਲਾ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਨ੍ਦ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸੁਗੋਪਨੀਯਂ ਵੇਦੇषੁ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਨੰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੋਕੇ ਗਿਆਨ ਬਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਹਿ ਨਾਰੀषੁ ਸਂਤਤਂ ਕੁਲਟਾਸੁ ਚ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਾਰ੍ਗਲਾਸ੍ਵੇਵ ਭ੍ਰਮਮਾਯਾਸ੍ਵਮੂषੁ ਚ
ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ 'ਤੇ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਤੋਂ ਹਟੀਆਂ 'ਤੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਨ ਵਾਲੀਆਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਭਟਕਣ ਵਾਲੀਆਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤੇਰਸਾਧ੍ਵੀਨਾਂ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਸੁ ਯੁਤਾਸੁ ਚ । ਬੀਜਰੂਪਾਸੁ ਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਸੁ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੜੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ ਜਾਂ ਨਾਸ ਦੇ ਬੀਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਸ ਹੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਰਾਤ੍ਰਿਵਾਸੋ ਵਿਹਾਯ ਚ । ਅਭੀष੍ਟਦੇਵਂ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰੇ ਗृਰੁਂ ਪਰਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਾਤਃਕृਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਸੁਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਿਰ੍ਮਲੇषੁ ਜਲੇषੁ ਚ
ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਫ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਨਿਕृਨ੍ਤਨਃ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭਗਤ ਜੋ ਕਰਮ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਈ ਸੰਕਲਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੰਧਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਨ੍ਨਿਧਾਯ ਧੌਤਵਾਸਸੀ । ਪੂਜਯੋਤ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਾਮੇਵ ਮੁਕ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ—ਮੈਂ ਹੀ—ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਮਣੌ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਂ ਜਲੇऽਪਿ ਚ । ਤਥਾ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇ ਗਵਿ ਚ ਗੁਰੁष੍ਵੇਵਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ, ਰਤਨ, ਯੰਤਰ, ਮੂਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਘਟਿऽष੍ਟਦਲਪਦ੍ਮੇ ਚ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚਨ੍ਦਨਨਿਰ੍ਮਿਤੇ । ਆਵਾਹਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਜਲੇਨ ਚ
ਘੜਾ, ਅਠ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਬਣੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨੁਰੂਪਧ੍ਯਾਨੇਨ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵ੍ਰਤੀ । षੋਡਸ਼ੋਪਚਾਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮੂਲੇਨ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾਨਂ ਮੁਦਾਮਾਨਂ ਵਸੁਦਾਮਾਨਮੇਵ ਚ । ਵੀਰਭਾਨੁਂ ਸ਼ੂਰਭਾਨੁਂ ਗੋਪਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ, ਮੁਦਾਮਾ, ਵਸੁਦਾਮਾ, ਵੀਰਭਾਨੁ, ਸ਼ੂਰਭਾਨੁ ਅਤੇ ਪੰਜ ਗੋਪ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸੁਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਕੁਮੁਦਂ ਪਾਰ੍षਦਂ ਮੇ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਰਾਧਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਕੁਮੁਦ, ਮੇਰੇ ਸਹਾਈ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਰਾਧਾ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਗੁਰੁਂ ਚ ਤੁਲਸੀਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਂ ਵਿਨਾਯਕਮ੍ । ਨਵਗ੍ਰਹਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਨ੍ਪਰਿਤਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਗੁਰੂ, ਤੁਲਸੀ, ਸ਼ੰਭੂ, ਕਾਰਤਿਕੇ, ਵਿਨਾਇਕ, ਨੌ ਗ੍ਰਹ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਦੇਵषਟ੍ਕਂ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਦੌ ਵਿਘ੍ਨਵਿਘ੍ਨਤਃ । ਗਣੇਸ਼ਂ ਚ ਦਿਨੇਸ਼ਂ ਚ ਵਹ੍ਨਿਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਛੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਨ੍ਕਰ੍ਮਕृਨ੍ਤਨਾਨ੍ । ਗਣੇਸ਼ਂ ਵਿਘ੍ਨਨਾਸ਼ਾਯ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਾਸ਼ਿਨੇ
ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹੋਏ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਗਣੇਸ਼ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ—
ਵਹ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧੌ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਨਦਾਨਾਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਅੱਗ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਲਈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਮੁਕ੍ਤਿਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਤ੍ਰਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕਵਚਂ ਪਠੇਤ੍
ਚਤੁਰ ਵਿਅਕਤੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼ੁਭ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ।
ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਣਮੇਤ੍ਸੁਰਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾऽऽਹ੍ਰਿਕਂ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰੇ।
ਸਮਾਚਰੇਤ੍ਸ੍ਵਕਰ੍ਮੈਤਦ੍ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ । ਵਿष੍ਠਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰਮ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਗੰਦ (ਵਿਸ਼ਠਾ), ਜੋ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਦੇਖਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਮੂਤ੍ਰਂ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਬੀਜਂ ਚ ਪਰਂ ਨਰਕਕਾਰਣਮ੍ । ਲਿਙ੍ਗਂਯੋਨਿਂ ਪਾਪਦੁਃਖਵ੍ਯਾਧਿਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਪਿਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਨਰਕ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਯੋਨੀ ਪਾਪ, ਦੁੱਖ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਰੁਂ ਮੁਖਂ ਸ੍ਤਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਂ ਹਾਸ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਵਿਨਾਸ਼ਬੀਜਂ ਰੂਪਂ ਚ ਵਿਪਦਾਂ ਕਾਰਣਂ ਸਦਾ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰ, ਮੂੰਹ, ਛਾਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਹਾਸਾ, ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸ ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵਾਭੋਗਂ ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ੍ਵਾਲਾਪਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਰੋਗਾਣੋ ਕਾਰਣਂ ਚੈਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਃ ਕਰ੍ਣਯੋਸ੍ਤਥਾ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਅਤੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਏਕਤਾਰਂ ਚ ਗਗਨਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤੁ ਰੁਜਾਂ ਭਯਾਤ੍ । ਦੈਵਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਧਾ ਨਾਰਦਂ ਜਪੇਤ੍
ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਅੱਖ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖੋ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਨਾਰਦ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਜਪੋ।
ਅਸ੍ਤਕਾਲੇ ਰਵਿਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ ਵ੍ਯਾਧਿਕਾਰਣਮ੍ । ਖਣ੍ਡਂ ਮਸੁਦਿਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ ਵ੍ਯਾਧਿਕਾਰਣਮ੍
ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਅਸ਼ਟਕਾਲੇ (ਸੰਝ-ਸਵੇਰੇ) ਨਾ ਦੇਖੋ, ਇਹ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਟੁੱਟਾ ਜਾਂ ਅਧ ਚੰਦ ਵੀ ਨਾ ਦੇਖੋ, ਇਹ ਵੀ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।