ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਭ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਤ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਰੋਤਿ ਕਰ੍ਮ ਨਿਰ੍ਮੂਲਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਤ੍ਪਿਯਃ ਸਦਾ
ਸਭ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉਖਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਦ੍ਵਾਪਰਸ਼੍ਚ ਕਲਿਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍ । ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਨਿਧਨਂ ਮਨੋਃ
ਸਤਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗ, ਦੁਆਪਰ ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ — ਇਹ ਚਾਰ ਯੁਗ ਹਨ। ਪਚੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮਨੂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋਃ ਸਮਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਮਾਯੁਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਚ੍ਛਿਤ੍ਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਿਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮਨੂ ਦੀ ਉਮਰ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪਰਿਮਿਤਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਕਾਲਵਿਦ੍ਭਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ । ਏਵਂ ਪਰਿਮਿਤਾ ਮਾਸਾ ਵਰ੍षਂ ਚ ਪਰਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਤ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਸੇ ਹੀ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਸਾਲ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪਰਮਾਯੁਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰਂ ਕਾਲੋऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਨਿਧਨੇ ਮਮ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇਹ ਸਮਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਪਲਕ ਝਪਕਣ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਤृਣਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯੋऽਹਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਤਿੰਨ ਤੱਕ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ।
ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਃ ਸਤ੍ਯੋ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰਾਸੁ ਚ । ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਗੋਲੋਕਂ ਛਿਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਪੁਰਾਣਾ ਕਰਮ ਤੋੜ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਖ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਪਾਤੇ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਨਮ੍ । ਗृਹ੍ਣਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਦੇਹਂ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਪਹਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਪਤਨ 'ਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਪਤਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਨ ਨਨ੍ਦ ਮਮ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਸ਼ੁਭਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਂ ਚ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਮਰ੍ਵਤਃ
ਨੰਦ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਤੋ ਹਿ ਬਲਵਾਨ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤੋऽਹਂ ਨ ਚਿਨ੍ਤਿਤਃ । ਅਹਂ ਸ੍ਵਾਮੀ ਚ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨ ਮੇ ਸ੍ਵਾਮੀ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਸੂਃ
ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਲਕ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਪੁਤ੍ਰਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਜ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍ । ਛਿਤ੍ਤਵਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਗਡਂ ਗੋਲੋਕਂ ਤਦ੍ਵ੍ਰਜ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਜੋ। ਮਨ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਆਪ ਜਾਓ।
ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਚ ਗੋਪੀਂ ਗੋਪਗਣਾਂ ਵ੍ਰਜ । ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਜਨੈਃ ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਯਜ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਂ ਵ੍ਰਜ
ਯਸ਼ੋਦਾ, ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਪ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਸਂਸਦਿ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪੁਨਰੇਵਂ ਤਂ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚਾऽऽਨਨ੍ਦਸਂਪ੍ਲੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਨੰਦ ਜੀ, ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਵਦ ਸਾਂਸਾਰਿਕਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੇਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਮ੍ । ਮੂਢੋऽਹਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦ ਸ਼੍ਰੁਤੀਨਾਂ ਜਨਕੋ ਭਵਾਨ੍
ਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਗਿਆਨ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਾਂ। ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ! ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ।
ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਆਹ੍ਨਿਕਂ ਕਥਯਾਯਾਸ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭਿਰ੍ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹਿ ਯਤ੍
ਨੰਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਰਵਜਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਹਨਿਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੱਸਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ।
ਇਤਿo ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਾਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨਨ੍ਦਸਂਵਾਦੇ ਚਤੁਃ ਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਾਲਾ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਨ੍ਦ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸੁਗੋਪਨੀਯਂ ਵੇਦੇषੁ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਨੰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੋਕੇ ਗਿਆਨ ਬਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਹਿ ਨਾਰੀषੁ ਸਂਤਤਂ ਕੁਲਟਾਸੁ ਚ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਾਰ੍ਗਲਾਸ੍ਵੇਵ ਭ੍ਰਮਮਾਯਾਸ੍ਵਮੂषੁ ਚ
ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ 'ਤੇ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਤੋਂ ਹਟੀਆਂ 'ਤੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਨ ਵਾਲੀਆਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਭਟਕਣ ਵਾਲੀਆਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤੇਰਸਾਧ੍ਵੀਨਾਂ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਸੁ ਯੁਤਾਸੁ ਚ । ਬੀਜਰੂਪਾਸੁ ਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਸੁ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੜੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ ਜਾਂ ਨਾਸ ਦੇ ਬੀਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਸ ਹੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਰਾਤ੍ਰਿਵਾਸੋ ਵਿਹਾਯ ਚ । ਅਭੀष੍ਟਦੇਵਂ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰੇ ਗृਰੁਂ ਪਰਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਾਤਃਕृਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਸੁਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਿਰ੍ਮਲੇषੁ ਜਲੇषੁ ਚ
ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਫ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਨਿਕृਨ੍ਤਨਃ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭਗਤ ਜੋ ਕਰਮ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਈ ਸੰਕਲਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੰਧਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਨ੍ਨਿਧਾਯ ਧੌਤਵਾਸਸੀ । ਪੂਜਯੋਤ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਾਮੇਵ ਮੁਕ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ—ਮੈਂ ਹੀ—ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਮਣੌ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਂ ਜਲੇऽਪਿ ਚ । ਤਥਾ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇ ਗਵਿ ਚ ਗੁਰੁष੍ਵੇਵਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ, ਰਤਨ, ਯੰਤਰ, ਮੂਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਘਟਿऽष੍ਟਦਲਪਦ੍ਮੇ ਚ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚਨ੍ਦਨਨਿਰ੍ਮਿਤੇ । ਆਵਾਹਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਜਲੇਨ ਚ
ਘੜਾ, ਅਠ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਬਣੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨੁਰੂਪਧ੍ਯਾਨੇਨ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵ੍ਰਤੀ । षੋਡਸ਼ੋਪਚਾਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮੂਲੇਨ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾਨਂ ਮੁਦਾਮਾਨਂ ਵਸੁਦਾਮਾਨਮੇਵ ਚ । ਵੀਰਭਾਨੁਂ ਸ਼ੂਰਭਾਨੁਂ ਗੋਪਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ, ਮੁਦਾਮਾ, ਵਸੁਦਾਮਾ, ਵੀਰਭਾਨੁ, ਸ਼ੂਰਭਾਨੁ ਅਤੇ ਪੰਜ ਗੋਪ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸੁਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਕੁਮੁਦਂ ਪਾਰ੍षਦਂ ਮੇ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਰਾਧਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਕੁਮੁਦ, ਮੇਰੇ ਸਹਾਈ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਰਾਧਾ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਗੁਰੁਂ ਚ ਤੁਲਸੀਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਂ ਵਿਨਾਯਕਮ੍ । ਨਵਗ੍ਰਹਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਨ੍ਪਰਿਤਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਗੁਰੂ, ਤੁਲਸੀ, ਸ਼ੰਭੂ, ਕਾਰਤਿਕੇ, ਵਿਨਾਇਕ, ਨੌ ਗ੍ਰਹ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਦੇਵषਟ੍ਕਂ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਦੌ ਵਿਘ੍ਨਵਿਘ੍ਨਤਃ । ਗਣੇਸ਼ਂ ਚ ਦਿਨੇਸ਼ਂ ਚ ਵਹ੍ਨਿਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਛੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।