ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਰੂਪੋऽਹਂ ਨ ਚ ਮਤ੍ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੀऽਹਂ ਨ ਮੇऽਪੀਸ਼ੋ ਹ੍ਯਹਂ ਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਬੀਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਮਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਿਤਜਨਾ ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨਃ
ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਪਾਪਗ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਧਿਨਾ ਵਞ੍ਚਿਤੇਨ ਚ । ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾऽਹਂ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਸ੍ਵਾਮ੍ਯਹਂ ਨਾਦृਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਠੱਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਯਤ੍ਰਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਗਤੇ ਮਯਿ ਤਥਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਰਦੇਹੇ (ਵੇ) ਯਥਾऽਨੁਗਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ ਆਦਿ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇਹ ਤੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹੇ ਵ੍ਰਜੇਸ਼ ਨਨ੍ਦ ਤਾਤ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜਂ ਵ੍ਰਜ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਚ ਤਾਂ ਰਾਧਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਜ੍ਞਾਨਮੇਵ ਚ
ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੰਦ ਜੀ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਸਮਝ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਰਾਧਾ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੱਸੋ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵ੍ਰਜੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਨੁਗੈਃ ਸਹ । ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸ ਤੇ ਦ੍ਵੇ ਚ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰੇ
ਗਿਆਨ ਸਮਝ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਜਹਃ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੇਨ ਨਾਰਦ । ਕृष੍ਣੋ ਯਦ੍ਯਪਿ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤੋ ਮਾਯੇਸ਼ੋ ਮਾਯਯਾ ਰਤਃ
ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹਨ, ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਯਸ਼ੋਦਾ ਜੀ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਮੁੜ ਮਾਧਵ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਕृਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਏ।
ਅਥ ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਪਰਮੋ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮ ਆਨੰਦ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭੁਵੋ ਭਾਰਾਵਤਰਣੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ । ਪਰਾਤ੍ਪਨਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਵਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਭਗਵਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੋ ਨਨ੍ਦਸ੍ਤਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਗੋਕੁਲਾਚ੍ਚ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਕਾਤਰਮ੍
ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਗੋਕੁਲ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਆਏ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜਂ ਨਨ੍ਦ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਭ੍ਰਮਂ ਭੁਵਿ । ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ੋਕਗ੍ਰਨ੍ਥਿਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨੰਦ ਜੀ, ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਛੱਡੋ। ਪਰਮ ਸੱਚ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੰਢ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ।
ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਰਾਕਾਸ਼ੋ ਜਲਂ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਮਮ੍ । ਉਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਗਣੈਰੇਤੈਃ ਪਞ੍ਚਭੂਤੈਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਹਵਾ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਅੱਗ — ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੈषਾਂ ਦੇਹਿਨਾਂ ਤਾਤ ਦੇਹਸ਼੍ਚ ਪਾਞ੍ਚਭੌਤਿਕਃ । ਮਿਥ੍ਯਾਭ੍ਰਮਃ ਕृਤ੍ਰਿਮਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਨ੍ਮਾਯਯਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਹੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਝੂਠਾ, ਬਣਾਵਟੀ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਦੇਹਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੈषਾਂ ਪਞ੍ਚਭੂਤਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਮਾਯਾਸਂਕੇਤਰੂਪਂ ਤਦਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਭ੍ਰਮਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਰੂਪ ਭਟਕਾਵੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋ ਵਾ ਕਸ੍ਯ ਸੁਨਸ੍ਤਾਤ ਕਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕਸ੍ਯ ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਵਾ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਭ੍ਰਮਣਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੂਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਹੇ ਪਿਤਾ, ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਕੌਣ ਔਰਤ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ? ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਜੀਵ ਅਣਗਣੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਜਨ੍ਤੁਃ ਕਰ੍ਮਣੈਵ ਪ੍ਰਲੀਯਤੇ । ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਯਂ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਤੇ ਸ਼ੋਕ — ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਕੇषਾਂ ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇषੁ ਕੇषਾਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗृਹੇ । ਕੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇषੁ ਕੇषਾਂ ਵਾ ਬੈਸ਼੍ਯਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਃ
ਕਈਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸੁਗਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ। ਕਿਸੇ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਅਤਿਨੀਚੇषੁ ਕੇषਾਂ ਵਾ ਕੇषਾਂ ਕृਮਿषੁ ਵਿਟ੍ਸੁ ਚ । ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ ਕੇषਾਂ ਵਾ ਕੇषਾਂ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਜਨ੍ਤੁषੁ
ਕਈਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਬਹੁਤ ਨੀਵੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਗੰਦ ਵਿੱਚ। ਕੁਝ ਦਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਛੋਟੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਭ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਤ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਰੋਤਿ ਕਰ੍ਮ ਨਿਰ੍ਮੂਲਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਤ੍ਪਿਯਃ ਸਦਾ
ਸਭ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉਖਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਦ੍ਵਾਪਰਸ਼੍ਚ ਕਲਿਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍ । ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਨਿਧਨਂ ਮਨੋਃ
ਸਤਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗ, ਦੁਆਪਰ ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ — ਇਹ ਚਾਰ ਯੁਗ ਹਨ। ਪਚੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮਨੂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋਃ ਸਮਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਮਾਯੁਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਚ੍ਛਿਤ੍ਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਿਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮਨੂ ਦੀ ਉਮਰ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪਰਿਮਿਤਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਕਾਲਵਿਦ੍ਭਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ । ਏਵਂ ਪਰਿਮਿਤਾ ਮਾਸਾ ਵਰ੍षਂ ਚ ਪਰਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਤ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਸੇ ਹੀ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਸਾਲ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪਰਮਾਯੁਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰਂ ਕਾਲੋऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਨਿਧਨੇ ਮਮ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇਹ ਸਮਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਪਲਕ ਝਪਕਣ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਤृਣਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯੋऽਹਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਤਿੰਨ ਤੱਕ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ।
ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਃ ਸਤ੍ਯੋ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰਾਸੁ ਚ । ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਗੋਲੋਕਂ ਛਿਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਪੁਰਾਣਾ ਕਰਮ ਤੋੜ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਖ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਪਾਤੇ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਨਮ੍ । ਗृਹ੍ਣਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਦੇਹਂ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਪਹਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਪਤਨ 'ਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਪਤਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਨ ਨਨ੍ਦ ਮਮ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਸ਼ੁਭਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਂ ਚ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਮਰ੍ਵਤਃ
ਨੰਦ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਤੋ ਹਿ ਬਲਵਾਨ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤੋऽਹਂ ਨ ਚਿਨ੍ਤਿਤਃ । ਅਹਂ ਸ੍ਵਾਮੀ ਚ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨ ਮੇ ਸ੍ਵਾਮੀ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਸੂਃ
ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਲਕ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।