ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਾਭਾ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾ ਰਤ੍ਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਾਸਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਮੀਸ਼ਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਲਕ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੂਪਾ ਸਾ ਜਗਤਾਂ ਜਨਨੀ ਪਰਾ
ਉਹ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ।
ਸ਼ਂਖ ਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਮਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ—
ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਤਂ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ, ਰੁਦਰ ਅਸਤਰ ਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਵੀ—ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਰੁਵਾਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਮਯਾ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਜ੍ਜਗਤ੍
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਾ ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਮੇਵ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਤੂੰ ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਜਗਤ ਬਣਾਇਆ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਵੇਧਸਾ ਵਿਧਿਃ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਿਮੇषਕਾਲੇ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਗਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇ ਝਪਕਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਵਰ੍ਣਿਤੁਂ ਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਵਿਭੋ 1.3.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੇਰੀ ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੌਣ ਵਰਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਚਰਾਚਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਦੇਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੱਗੇ ਹਨ—
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਸ੍ਵੀਡ੍ਯਂ ਵਨ੍ਦੇ ਚਾਨਨ੍ਦਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਵਨ੍ਦੇ ਚਾਨਨ੍ਦਪੂਰ੍ਵਂ ਤਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪੂਰਨ ਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਵੀ ਅਸਮਰਥ ਹਨ।
ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਵੇਦ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਰੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਕ਼ੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਇਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਕृਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਰਗਾ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕੀਤੀ ਸਤੁਤੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।
ਦੁਰ੍ਗਾ ਤਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੈਵ ਯਾਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਦੁਰਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਸੌਤਿਰੁਵਾਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਚੈਕਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵੀ ਸੁੱਚੇ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਇਕੋ ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾ ਸਰ੍ਵਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਦੇਵੀ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਰੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਮਨੋ ਮਥ੍ਨਾਤਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਞ੍ਚਬਾਣੇਨ ਕਾਮਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਂਸੋ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਤ੍ਕਾਮਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀ ਵਰਾ
ਉਸ ਪੁਰਖ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੋਂ, ਕਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਸਤਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਰਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਹੈ, ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਹਰਿਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ ਉਵਾਸ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ 1.4.
ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਮਾਰਣਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਨਂ ਚੈਵ ਜृਮ੍ਭਣਂ ਸ਼ੋषਣਂ ਤਥਾ
ਕਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ—ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਬਾਸੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਮੋ ਬਾਣਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਕਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਰਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਰੇਤਃ ਪਾਤੋ ਵਭੂਵ ਹ
ਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਬੀਜ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।