ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਦੁਗ੍ਧਮੁਖਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਧਂ ਬਾਲਕਂ ਯਥਾ । ਕਾਮਿਨ੍ਯਃ ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਲਾਵਪ੍ਯਧਾਰਿਣਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ-ਪਿਉਂ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੇ, ਅੱਖੀਂ ਅੰਨੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਚੰਚਲ ਸੀ।
ਕਂਸਸ਼੍ਚ ਕਾਲਪੁਰੁषਂ ਵੈਰਿਣਂ ਤਸ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਮਲ੍ਲਾ ਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਦਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਯਾਦਵਾਃ
ਕੰਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਾਲ-ਰੂਪ ਵੈਰੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਵੀ। ਮੱਲਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੁਨੀਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਜਗਾਮ ਮਞ੍ਚਕਾਮ੍ਯਾਸ਼ਂ ਹਸ੍ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪਿਉ, ਮਾਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਫੜ ਕੇ ਮੰਜੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟਾਵਾ ਭਕ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਬਨ੍ਧੁਃ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਆਕृष੍ਯ ਮਞ੍ਚਕਾਤ੍ਕਂਕਂ ਜਘਾਨ ਲੀਲਯਾ ਮੁਨੇ
ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਕੰਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਰਾਜਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਮਯਂ ਪਰਮ੍ । ਪੁਰਤੋ ਰਤ੍ਨਯਾਨਂ ਚ ਹੀਰਕਾਹਾਰਭੂषਿਤਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਖੜਾ ਸੀ।
ਯਯੌ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਸ੍ਫੀਤੋ ਦਿਬ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਚ । ਤੇਜੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਪਰਮਂ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜੇ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੋਹਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ। ਉਸਦੀ ਜੋਤਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਨਿਵृਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਮ੍ਯੋ ਧਰਂ ਦਦੌ । ਦਦੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜਛਤ੍ਰਮੁਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਰਾਜ, ਰਾਜ ਛਤਰੀ ਸਮਝਦਾਰ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਬਭੂਵ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਵਿਲਲਾਪ ਕਂਸਮਾਤਾ ਪਤ੍ਨੀਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਿਤਾ
ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਕੰਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪਿਉਂ ਨੇ ਰੋਣਾ ਧੁੰਮ ਪਾਇਆ।
ਬਾਨ੍ਧਵਾ ਮਾਤृਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਭਗਿਨੀ ਭ੍ਰਾਤृਕਾਮਿਨੀ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨृਪਾਸਨੇ
ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਾਵਾਂ, ਭੈਣਾਂ, ਭਰਾ ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ: 'ਹੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ!'
ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਧਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਬਾਨ੍ਧਵਂ ਬਲਮੇਵ ਚ । ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਨਾਥਾਨ੍ਮਹਾਬਲ
'ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵੀ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਸਂਖ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਵ ਚ । ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਾਧਾਰਂ ਯਃ ਸृਜਤ੍ਯੇਵ ਲੀਲਯਾ
ਜੋ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਟਿੱਪ ਤੱਕ, ਅਣਗਿਣਤ ਜਗਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਦਿਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਗੋ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਯਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹੇਸ਼, ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ, ਸੂਰਜ, ਗਣਪਤੀ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਾਃ ਸ੍ਤੁਪਨ੍ਤਿ ਯਂ ਕृष੍ਣਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਭੀਤਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਸ੍ਤੌਤਿ ਯਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਜਿਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਡਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਿ-ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਨਿਰੀਹਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍ । ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਲੇਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਰਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਚਾਨਣ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ, ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਣੋਂ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਯ ਚ । ਗੋਪਾਲਬਾਲਵੇषਸ਼੍ਚ ਮਾਯੇਸ਼ੋ ਮਾਯਯਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਗੋਪਾਲ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਸ ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯ ਹਨ੍ਤਾ ਨ ਕੋऽਪਿ ਚ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਧਨਂ ਦਦੌ
ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਜਗਾਮ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਛਿਤ੍ਤਵਾ ਚ ਲੋਹਨਿਗਡਂ ਤਯੋਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਨਾਮ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭਮੌ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤ੍ਤਯਾ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਦਂ ਗੁਰੁਮੇਵ ਚ । ਯੋ ਨ ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਪੁਰੁषੋ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਚ ਸੋऽਸ਼ੁਚਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੰਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਪੂਜ੍ਯਾਨਾਂ ਪਿਤਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਮਹਾਨ੍ ਗੁਰੁਃ । ਪਿਤੁਃ ਸ਼ਤਗੁਣੈਰ੍ਮਾਤਾ ਗਰ੍ਭਧਾਰਣਪੋषਣਾਤ੍
ਸਭ ਪੂਜਣਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਉ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਂ ਪਿਉ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਮਾਤਾ ਚ ਪृਥਿਵੀਰੂਪਾ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਿਰੈषਿਣੀ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤੁਃ ਪਰੋ ਬਨ੍ਧੁਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੀਮਤੀ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਦਃ ਕਤ੍ਯਂ ਮਾਤੁਃ ਪਰਤਨੋ ਗੁਰੁਃ । ਨ ਹਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਃ ਕੌऽਪਿ ਵਨ੍ਦ੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੇਦਤਃ
ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੰਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪੂਜਣਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋ ਬਲਭਦ੍ਰੋ ਨਨਾਮ ਚ । ਮਾਤਾ ਚਕਾਰਤੌ ਕ੍ਰੋਡੇ ਪਿਤਾ ਚ ਸਾਦਰਂ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਮਾਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਪਿਉ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਪਰਮਂ ਤੌ ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ । ਵਸੁਰ੍ਵਸੁਸਮੂਹਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮੂਹ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਨਨ੍ਦਂ ਤਂ ਪਿਤਰਂ ਬਲਃ । ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਤਹਿਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।
ਉਚ੍ਚੈ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਂ ਪੁਤ੍ਰਵਿਚ੍ਚੇਦਕਾਤਰਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਦਿਆਂ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕ਼ੀਮਤੀ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਨਿਬੋਧ ਨਨ੍ਦ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਮੁਦਂ ਲਭ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਗृਹਾਣ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਯਦ੍ਦਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪੁਰਾ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨੰਦ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਤੇ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਮੇਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ੋषਾਯ ਗਣੇਸ਼ਾਯੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਚ । ਦਿਨੇਸ਼ਾਯ ਮੁਨੀਸ਼ਾਯ ਯੋਗੀਸ਼ਾਯ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਗਣੇਸ਼, ਸ਼ਿਵ, ਸੂਰਜ, ਮੁਨੀ, ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ,