ਗਲਤ੍ਕੁष੍ਠਂ ਚ ਵृषਲਂ ਨਗ੍ਨਂ ਚ ਸੁਕ੍ਤਸੂਰ੍ਧਚਮ੍ । ਅਤੀਵ ਰੂਪਟਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਪਨ੍ਤਂ ਗੁਰੁਮੀਦृਸ਼ਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਲਦਾ ਕੋੜੀ, ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦਾ ਨੰਗਾ ਤੇ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੁਰੂਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤੀਵਰੁष੍ਟਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਂ ਚ ਯੋਗਿਨਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਨਰਮ੍ । ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕਥਯਾਮਾਸ ਮਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਭਿਖਾਰੀ, ਜੋਗੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਿਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਰੁਦਤੀਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ, ਭਰਾ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਲ੍ਲਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਸਭਾਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੱਲਾਂ ਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਕੰਮ ਕਰਵਾਏ, ਤੇ ਚੰਗੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਬਣਾਈ।
ਯਤ੍ਨੇਨ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਯੋਗੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍ । ਉਵਾਸ ਮਞ੍ਚਕੇ ਰਮ੍ਯੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਂ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸਨੇ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅਜੀਬ ਤਲਵਾਰ ਸੀ।
ਰਣੇ ਨਿਯੋਜਯਾਮਾਸ ਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਯੁਦ੍ਧਕੋਵਿਦਮ੍ । ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਨ੍ਰਣਕੋਵਿਦਾਨ੍ । ਅਥਾऽऽਜਗਮ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਰਾਮੇਣ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ, ਰਾਮ ਤੇ ਨਾਰਦ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਮਧ੍ਯਂ ਬਭਞ੍ਜ ਤਤ੍ਰ ਲੀਲਯਾ । ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤਸ੍ਯ ਮਥੁਰਾ ਬਧਿਰਾ ਚ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਮੱਧੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਵੀ ਬਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿषਾਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਕਂਸਸ਼੍ਚ ਮੁਦਂ ਚ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ ਸਭਾਮਦ੍ਧੇ ਗਜਂ ਮਲ੍ਲਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚ
ਕੰਸ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਮੱਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਬਹਿਰੇਵ ਚ । ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਰੂਪਂ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਰਂ ਦਣ੍ਡਧਾਰਿਣਾ ਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਉਹ ਦਿਸਿਆ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਦੁਗ੍ਧਮੁਖਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਧਂ ਬਾਲਕਂ ਯਥਾ । ਕਾਮਿਨ੍ਯਃ ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਲਾਵਪ੍ਯਧਾਰਿਣਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ-ਪਿਉਂ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੇ, ਅੱਖੀਂ ਅੰਨੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਚੰਚਲ ਸੀ।
ਕਂਸਸ਼੍ਚ ਕਾਲਪੁਰੁषਂ ਵੈਰਿਣਂ ਤਸ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਮਲ੍ਲਾ ਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਦਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਯਾਦਵਾਃ
ਕੰਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਾਲ-ਰੂਪ ਵੈਰੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਵੀ। ਮੱਲਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੁਨੀਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਜਗਾਮ ਮਞ੍ਚਕਾਮ੍ਯਾਸ਼ਂ ਹਸ੍ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪਿਉ, ਮਾਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਫੜ ਕੇ ਮੰਜੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟਾਵਾ ਭਕ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਬਨ੍ਧੁਃ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਆਕृष੍ਯ ਮਞ੍ਚਕਾਤ੍ਕਂਕਂ ਜਘਾਨ ਲੀਲਯਾ ਮੁਨੇ
ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਕੰਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਰਾਜਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਮਯਂ ਪਰਮ੍ । ਪੁਰਤੋ ਰਤ੍ਨਯਾਨਂ ਚ ਹੀਰਕਾਹਾਰਭੂषਿਤਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਖੜਾ ਸੀ।
ਯਯੌ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਸ੍ਫੀਤੋ ਦਿਬ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਚ । ਤੇਜੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਪਰਮਂ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜੇ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੋਹਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ। ਉਸਦੀ ਜੋਤਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਨਿਵृਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਮ੍ਯੋ ਧਰਂ ਦਦੌ । ਦਦੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜਛਤ੍ਰਮੁਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਰਾਜ, ਰਾਜ ਛਤਰੀ ਸਮਝਦਾਰ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਬਭੂਵ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਵਿਲਲਾਪ ਕਂਸਮਾਤਾ ਪਤ੍ਨੀਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਿਤਾ
ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਕੰਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪਿਉਂ ਨੇ ਰੋਣਾ ਧੁੰਮ ਪਾਇਆ।
ਬਾਨ੍ਧਵਾ ਮਾਤृਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਭਗਿਨੀ ਭ੍ਰਾਤृਕਾਮਿਨੀ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨृਪਾਸਨੇ
ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਾਵਾਂ, ਭੈਣਾਂ, ਭਰਾ ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ: 'ਹੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ!'
ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਧਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਬਾਨ੍ਧਵਂ ਬਲਮੇਵ ਚ । ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਨਾਥਾਨ੍ਮਹਾਬਲ
'ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵੀ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਸਂਖ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਵ ਚ । ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਾਧਾਰਂ ਯਃ ਸृਜਤ੍ਯੇਵ ਲੀਲਯਾ
ਜੋ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਟਿੱਪ ਤੱਕ, ਅਣਗਿਣਤ ਜਗਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਦਿਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਗੋ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਯਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹੇਸ਼, ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ, ਸੂਰਜ, ਗਣਪਤੀ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਾਃ ਸ੍ਤੁਪਨ੍ਤਿ ਯਂ ਕृष੍ਣਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਭੀਤਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਸ੍ਤੌਤਿ ਯਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਜਿਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਡਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਿ-ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਨਿਰੀਹਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍ । ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਲੇਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਰਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਚਾਨਣ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ, ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਣੋਂ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਯ ਚ । ਗੋਪਾਲਬਾਲਵੇषਸ਼੍ਚ ਮਾਯੇਸ਼ੋ ਮਾਯਯਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਗੋਪਾਲ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਸ ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯ ਹਨ੍ਤਾ ਨ ਕੋऽਪਿ ਚ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਧਨਂ ਦਦੌ
ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਜਗਾਮ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਛਿਤ੍ਤਵਾ ਚ ਲੋਹਨਿਗਡਂ ਤਯੋਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਨਾਮ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭਮੌ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤ੍ਤਯਾ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।