ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸਾਨਨ੍ਦੋ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ
ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਨੰਦ ਜੀ ਤੇ ਨੰਦ ਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਅਥ ਕਂਸੋ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਚ ਨਿਦ੍ਰਾਯਾਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੁਃਖਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਮਾਤ੍ਮਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਸੂਚਕਮ੍
ਉਸ ਰਾਤ ਕੰਸ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੂਰ੍ਯਂ ਭੂਮਿਸ੍ਥਂ ਚਤੁਃਖਣ੍ਡਂ ਨਭਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਦਸ਼ਖਣ੍ਡੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਂ ਭੂਮਿਸ੍ਥਂ ਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਦੱਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪੁਰੁषਾਨ੍ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾਨ੍ਰਜ੍ਜੁਹਸ੍ਤਾਨ੍ਦਿਗਮ੍ਬਰਾਨ੍ । ਵਿਧਵਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਨਗ੍ਨਾਂ ਚ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਨਾਸਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਰੱਸੀ ਫੜੇ, ਨੰਗੇ ਪੁਰਖ ਵੇਖੇ। ਇਕ ਵਿਧਵਾ, ਇਕ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨੰਗੀ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਹਸਨ੍ਤੀਂ ਚੂਰ੍ਣਤਿਲਕਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਕृष੍ਣੋਚ੍ਚਮੂਰ੍ਧਜਾਮ੍ । ਖਡ੍ਗਖਰ੍ਪਰਹਸ੍ਤਾਂ ਚ ਲੋਲਜਿਹ੍ਵਾਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਟਿੱਕਾ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰੁਣ੍ਡਮਾਲਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਗਰ੍ਦਭਂ ਮਹਿषਂ ਵृषਮ੍ । ਭਲ੍ਲੂਕਂ ਸੂਕਰਂ ਕਾਕਂ ਗृਧ੍ਰਂ ਕਹ੍ਕਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਲ ਵਿਚ ਕਟੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਗਧਾ, ਮਹਿਸ, ਬਲਦ, ਰੀਛ, ਸੂਰ, ਕਾਂ, ਗਿਦੜ, ਉੱਲੂ ਤੇ ਬੰਦਰ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਵਿਰਜਂ ਕੁਕ੍ਕੁਰਂ ਨਕ੍ਰਂ ਸ਼ृਗਾਲਂ ਭਸ੍ਮਪੁਞ੍ਜਕਮ੍ । ਅਸ੍ਥਿਰਾਸ਼ਿਂ ਤਾਲਫਲਂ ਕੇਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਪਾਸਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁੱਤਾ, ਮਗਰਮੱਛ, ਗਿੱਦੜ, ਰਾਖ ਦਾ ਢੇਰ, ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ, ਤਾੜ ਦਾ ਫਲ, ਵਾਲ ਤੇ ਮੋਟਾ ਰੂਈ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣਾਙ੍ਗਾਰਮਿਲ੍ਕਾਂ ਚ ਸ਼ਵਂ ਸਰ੍ਤ੍ਯਂ ਚਿਤਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਕੁਲਾਲਤੈਲਕਾਰਾਣਾਂ ਚਕ੍ਰਂ ਵਕ੍ਰਂ ਕਪਰ੍ਦਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬੁਝੀ ਹੋਈ ਅੰਗੀਠੀ, ਦੁੱਧ, ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਰਦਾ, ਤੇ ਕੁੰਭੀ ਤੇ ਤੇਲੀਆਂ ਦੇ ਟਿੜੇ ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਂ ਦਗ੍ਧਕਾष੍ਠਂ ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠਂ ਕੁਣਂ ਤृਣਾਮ੍ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਚ ਕਬਨ੍ਧਂ ਚ ਨਦਨ੍ਤਂ ਮृਤਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਸੜੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ, ਘਾਹ ਦਾ ਢੇਰ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਧੜ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਦਗ੍ਧਸ੍ਥਾਨਂ ਭਸ੍ਮਯੁਤਂ ਤਡਾਗਂ ਜਲਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਦਗ੍ਧਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਚ ਲੋਹਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਣਦਗ੍ਧਕਾਨਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੜੀ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ, ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤਲਾਬ, ਸੜੀ ਹੋਈ ਮੱਛੀ, ਲੋਹਾ ਤੇ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੱਕਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਗਲਤ੍ਕੁष੍ਠਂ ਚ ਵृषਲਂ ਨਗ੍ਨਂ ਚ ਸੁਕ੍ਤਸੂਰ੍ਧਚਮ੍ । ਅਤੀਵ ਰੂਪਟਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਪਨ੍ਤਂ ਗੁਰੁਮੀਦृਸ਼ਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਲਦਾ ਕੋੜੀ, ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦਾ ਨੰਗਾ ਤੇ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੁਰੂਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤੀਵਰੁष੍ਟਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਂ ਚ ਯੋਗਿਨਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਨਰਮ੍ । ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕਥਯਾਮਾਸ ਮਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਭਿਖਾਰੀ, ਜੋਗੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਿਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਰੁਦਤੀਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ, ਭਰਾ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਲ੍ਲਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਸਭਾਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੱਲਾਂ ਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਕੰਮ ਕਰਵਾਏ, ਤੇ ਚੰਗੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਬਣਾਈ।
ਯਤ੍ਨੇਨ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਯੋਗੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍ । ਉਵਾਸ ਮਞ੍ਚਕੇ ਰਮ੍ਯੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਂ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸਨੇ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅਜੀਬ ਤਲਵਾਰ ਸੀ।
ਰਣੇ ਨਿਯੋਜਯਾਮਾਸ ਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਯੁਦ੍ਧਕੋਵਿਦਮ੍ । ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਨ੍ਰਣਕੋਵਿਦਾਨ੍ । ਅਥਾऽऽਜਗਮ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਰਾਮੇਣ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ, ਰਾਮ ਤੇ ਨਾਰਦ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਮਧ੍ਯਂ ਬਭਞ੍ਜ ਤਤ੍ਰ ਲੀਲਯਾ । ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤਸ੍ਯ ਮਥੁਰਾ ਬਧਿਰਾ ਚ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਮੱਧੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਵੀ ਬਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿषਾਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਕਂਸਸ਼੍ਚ ਮੁਦਂ ਚ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ ਸਭਾਮਦ੍ਧੇ ਗਜਂ ਮਲ੍ਲਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚ
ਕੰਸ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਮੱਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਬਹਿਰੇਵ ਚ । ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਰੂਪਂ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਰਂ ਦਣ੍ਡਧਾਰਿਣਾ ਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਉਹ ਦਿਸਿਆ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਦੁਗ੍ਧਮੁਖਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਧਂ ਬਾਲਕਂ ਯਥਾ । ਕਾਮਿਨ੍ਯਃ ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਲਾਵਪ੍ਯਧਾਰਿਣਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ-ਪਿਉਂ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੇ, ਅੱਖੀਂ ਅੰਨੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਚੰਚਲ ਸੀ।
ਕਂਸਸ਼੍ਚ ਕਾਲਪੁਰੁषਂ ਵੈਰਿਣਂ ਤਸ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਮਲ੍ਲਾ ਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਦਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਯਾਦਵਾਃ
ਕੰਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਾਲ-ਰੂਪ ਵੈਰੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਵੀ। ਮੱਲਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੁਨੀਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਜਗਾਮ ਮਞ੍ਚਕਾਮ੍ਯਾਸ਼ਂ ਹਸ੍ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪਿਉ, ਮਾਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਫੜ ਕੇ ਮੰਜੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟਾਵਾ ਭਕ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਬਨ੍ਧੁਃ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਆਕृष੍ਯ ਮਞ੍ਚਕਾਤ੍ਕਂਕਂ ਜਘਾਨ ਲੀਲਯਾ ਮੁਨੇ
ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਕੰਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਰਾਜਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਮਯਂ ਪਰਮ੍ । ਪੁਰਤੋ ਰਤ੍ਨਯਾਨਂ ਚ ਹੀਰਕਾਹਾਰਭੂषਿਤਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਖੜਾ ਸੀ।
ਯਯੌ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਸ੍ਫੀਤੋ ਦਿਬ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਚ । ਤੇਜੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਪਰਮਂ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜੇ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੋਹਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ। ਉਸਦੀ ਜੋਤਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਨਿਵृਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਮ੍ਯੋ ਧਰਂ ਦਦੌ । ਦਦੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜਛਤ੍ਰਮੁਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਰਾਜ, ਰਾਜ ਛਤਰੀ ਸਮਝਦਾਰ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਬਭੂਵ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਵਿਲਲਾਪ ਕਂਸਮਾਤਾ ਪਤ੍ਨੀਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਿਤਾ
ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਕੰਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪਿਉਂ ਨੇ ਰੋਣਾ ਧੁੰਮ ਪਾਇਆ।
ਬਾਨ੍ਧਵਾ ਮਾਤृਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਭਗਿਨੀ ਭ੍ਰਾਤृਕਾਮਿਨੀ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨृਪਾਸਨੇ
ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਾਵਾਂ, ਭੈਣਾਂ, ਭਰਾ ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ: 'ਹੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ!'
ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਧਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਬਾਨ੍ਧਵਂ ਬਲਮੇਵ ਚ । ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਨਾਥਾਨ੍ਮਹਾਬਲ
'ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵੀ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ?'