ਬਭੂਵ ਸੋऽਪਿ ਗੋਲੋਕੇ ਪਾਰ੍षਦੇषੁ ਚ ਪਾਰ੍षਦਃ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾऽऽਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸਤਤਂ ਵਸ਼ੀ
ਉਹ ਵੀ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਸੇਵਕ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਦਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉਥੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ।
ਅਸ੍ਤਂ ਗਤੋ ਦਿਨਕਰੋऽਪ੍ਯਕ੍ਰੂਰਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਯਯੌ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਨੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਗृਹਮ੍
ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਉੱਤੇ ਅਕਰੂਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਯ ਕੁਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤਧਨਸ੍ਯ ਚ । ਸਾਨਨ੍ਦੋ ਨਨ੍ਦਸਹਿਤੋ ਬਲਦੇਵਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਤਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਕੁਵਿੰਦ ਦੇ, ਜੋ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿਚ।
ਸ ਭਕ੍ਤਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸ੍ਵਦਾਸ੍ਯਂ ਚ ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਭਗਤ ਨੇ ਸ੍ਰੀਨਿਕੇਤਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁਲਭ ਸੀ।
ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸੁषੁਪੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਸੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਲੇਭੇ ਸਾ ਕੁਬ੍ਜਾ ਨਿਦ੍ਰੇਸ਼ੋऽਪਿਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਸਭ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਖਟਿਆਂ ਤੇ ਸੁੱਤਿਆ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ; ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਵੀ ਨੀਂਦ ਪਾਈ, ਤੇ ਨੀਂਦ ਦੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਤਾਂ ਰਤ੍ਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਮ੍ । ਦਾਸੀਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਕਮਲਾਮਿਵ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਦਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ।
ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਕृष੍ਣੋ ਨ ਦਾਸੀਸ੍ਵਪਿ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਃ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਜਦ ਦਾਸੀਆਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁੱਤੀਆਂ ਸਨ; ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਸਤੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਤ੍ਯਜ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਦੇਹਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਪੁਰਾ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਭਗਿਨੀਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ
ਸ੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹਾਂਭਾਗੇ, ਨੀਂਦ ਛੱਡ, ਸੋਹਣੀਏ, ਪਿਆਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਸੀ।'
ਰਾਮਜਨ੍ਮਨਿ ਮਦ੍ਧੇਤੋਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਤਪਃ ਕृਤਮ੍ । ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਮਾਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਭਜ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਨਿ
'ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ।'
ਅਧੁਨਾ ਸੁਖਸਂਯੋਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਮਮਾऽऽਲਯਮ੍ । ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਜਰਾਸृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਪਰਮ੍
'ਹੁਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਚਲੀ ਜਾ, ਉਸ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ-ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾਤਾਮੇਵ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਨਗ੍ਨਾਂ ਚਕਾਰ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਚੁਮ੍ਬਨਂ ਚਾਪਿ ਕਾਮੁਕੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਨੰਗੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਬਨ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਨਵਸਂਗਮਲਜ੍ਜਿਤਾ । ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਗਣ੍ਡੇ ਕ੍ਰੋਡੇ ਤਂ ਚਕਾਰ ਕਮਲਾ ਯਥਾ
ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ, ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਲਾਜ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਗੱਲ ਤੇ ਚੁੰਬਨ ਕੀਤਾ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਕਸ਼ਮੀ।
ਸੁਰਤੇਰ੍ਵਿਰਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਦਂਪਤੀ ਰਤਿਪਣ੍ਡਿਤੌ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਸੁਰਤਂ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਜੋੜੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਰਤੀ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ; ਨਾਰਦ, ਉਥੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ-ਮਿਲਾਪ ਹੋਏ।
ਸ੍ਤਨਸ਼੍ਰੋਣਿਯੁਗਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਕ੍ਸ਼ਤਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਭਗਵਾਨ੍ਨਖਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਦਸ਼ਨੈਰਧਰਂ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਏ; ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਨਿਸ਼ਾਵਸਾਨਸਮਯੇ ਵੀਰ੍ਯਾਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਸੁਖਸਂਭੋਗਭੋਗੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਦਿੱਤਾ; ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ ਕੁਬਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਾऽऽਜਗਾਮਤਾਂ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾ ਕृष੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਮਰ੍ਤ੍ਯ ਜਲਂ ਸ੍ਥਲਮ੍
ਉਥੇ, ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ, ਜਦ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਸਵਰਗ-ਪ੍ਰਥਵੀ, ਪਾਣੀ-ਥਲ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਾ ਚ ਰਜਨੀ ਬਭੂਵ ਰਜਨੀਪਤਿਃ । ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਲਜ੍ਜਯੇਵ ਮਲੀਮਸਃ
ਰਾਤ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ, ਲਜਜਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੈਲ ਖੋ ਬੈਠਾ।
ਅਥਾਜਗਾਮ ਗੋਲੋਕਾਦ੍ਰਥੋ ਰਤ੍ਨਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਤੇਨ ਤਂ ਲੋਕਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਕਲੇਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਰਥ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸ਼ੁਕਾਧਾਨਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਾਭਾਸਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਸੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਬਦਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਸਾ ਬਭੂਵ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗੋਪੀ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖੀ ਮੁਨੇ । ਗੋਪ੍ਯਃ ਕਤਿਵਿਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਃ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮੁਖੀ ਗੋਪੀ ਬਣ ਗਈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸਾਨਨ੍ਦੋ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ
ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਨੰਦ ਜੀ ਤੇ ਨੰਦ ਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਅਥ ਕਂਸੋ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਚ ਨਿਦ੍ਰਾਯਾਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੁਃਖਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਮਾਤ੍ਮਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਸੂਚਕਮ੍
ਉਸ ਰਾਤ ਕੰਸ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੂਰ੍ਯਂ ਭੂਮਿਸ੍ਥਂ ਚਤੁਃਖਣ੍ਡਂ ਨਭਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਦਸ਼ਖਣ੍ਡੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਂ ਭੂਮਿਸ੍ਥਂ ਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਦੱਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪੁਰੁषਾਨ੍ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾਨ੍ਰਜ੍ਜੁਹਸ੍ਤਾਨ੍ਦਿਗਮ੍ਬਰਾਨ੍ । ਵਿਧਵਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਨਗ੍ਨਾਂ ਚ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਨਾਸਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਰੱਸੀ ਫੜੇ, ਨੰਗੇ ਪੁਰਖ ਵੇਖੇ। ਇਕ ਵਿਧਵਾ, ਇਕ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨੰਗੀ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਹਸਨ੍ਤੀਂ ਚੂਰ੍ਣਤਿਲਕਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਕृष੍ਣੋਚ੍ਚਮੂਰ੍ਧਜਾਮ੍ । ਖਡ੍ਗਖਰ੍ਪਰਹਸ੍ਤਾਂ ਚ ਲੋਲਜਿਹ੍ਵਾਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਟਿੱਕਾ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰੁਣ੍ਡਮਾਲਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਗਰ੍ਦਭਂ ਮਹਿषਂ ਵृषਮ੍ । ਭਲ੍ਲੂਕਂ ਸੂਕਰਂ ਕਾਕਂ ਗृਧ੍ਰਂ ਕਹ੍ਕਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਲ ਵਿਚ ਕਟੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਗਧਾ, ਮਹਿਸ, ਬਲਦ, ਰੀਛ, ਸੂਰ, ਕਾਂ, ਗਿਦੜ, ਉੱਲੂ ਤੇ ਬੰਦਰ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਵਿਰਜਂ ਕੁਕ੍ਕੁਰਂ ਨਕ੍ਰਂ ਸ਼ृਗਾਲਂ ਭਸ੍ਮਪੁਞ੍ਜਕਮ੍ । ਅਸ੍ਥਿਰਾਸ਼ਿਂ ਤਾਲਫਲਂ ਕੇਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਪਾਸਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁੱਤਾ, ਮਗਰਮੱਛ, ਗਿੱਦੜ, ਰਾਖ ਦਾ ਢੇਰ, ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ, ਤਾੜ ਦਾ ਫਲ, ਵਾਲ ਤੇ ਮੋਟਾ ਰੂਈ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣਾਙ੍ਗਾਰਮਿਲ੍ਕਾਂ ਚ ਸ਼ਵਂ ਸਰ੍ਤ੍ਯਂ ਚਿਤਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਕੁਲਾਲਤੈਲਕਾਰਾਣਾਂ ਚਕ੍ਰਂ ਵਕ੍ਰਂ ਕਪਰ੍ਦਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬੁਝੀ ਹੋਈ ਅੰਗੀਠੀ, ਦੁੱਧ, ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਰਦਾ, ਤੇ ਕੁੰਭੀ ਤੇ ਤੇਲੀਆਂ ਦੇ ਟਿੜੇ ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਂ ਦਗ੍ਧਕਾष੍ਠਂ ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠਂ ਕੁਣਂ ਤृਣਾਮ੍ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਚ ਕਬਨ੍ਧਂ ਚ ਨਦਨ੍ਤਂ ਮृਤਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਸੜੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ, ਘਾਹ ਦਾ ਢੇਰ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਧੜ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਦਗ੍ਧਸ੍ਥਾਨਂ ਭਸ੍ਮਯੁਤਂ ਤਡਾਗਂ ਜਲਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਦਗ੍ਧਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਚ ਲੋਹਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਣਦਗ੍ਧਕਾਨਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੜੀ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ, ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤਲਾਬ, ਸੜੀ ਹੋਈ ਮੱਛੀ, ਲੋਹਾ ਤੇ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੱਕਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।