ਕृष੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤਵਾ ਸ੍ਵਦਾਸ੍ਯਮਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਮਾਲ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਵਰਂ ਵਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਵਰ ਦਿਤਾ। ਮਾਲਾਵਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਜਕਂ ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੁਞ੍ਜਕਮ੍ । ਅਹਂਕृਤਿਬਲਿष੍ਠਂ ਚ ਸਤਤਂ ਯੋਵਨੋਦ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਰਜਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਠੜੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਯਾਚੇ ਤਂ ਕृष੍ਣੋ ਵਿਨਯੇਨ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਨ ਦਦੌ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਮੁਵਾਚ ਚ ਨਿष੍ਠੁਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਕਪੜਾ ਮੰਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਪੜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਿਆ।
ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਕਾਣਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਗ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੇਤਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਰਾਜਯੋਗ੍ਯਂ ਚ ਹੇ ਮੂਢ ਹੇ ਗੋਪਜਨਵਲ੍ਲਭ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕਪੜਾ ਗਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਹੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।'
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਾਲੋਲੁਪ ਲਮ੍ਪਟ । ਯਦ੍ਵਿਹਾਰਃ ਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵृਨ੍ਦਾਰਣ੍ਯੇऽਪ੍ਯਰਾਜਕੇ
'ਤੂੰ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।'
ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਂਸਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਮਂਨਿ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੋऽਤ੍ਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
'ਪਰ ਇੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਕੰਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਐਸਾ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।'
ਰਜਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਜਹਾਸ ਬਲਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਾਕ੍ਰੂਰੋ ਗੋਪਵਰ੍ਗਕਃ
ਧੋਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸ ਪਿਆ; ਬਲਦੇਵ, ਅਕਰੂਰ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵੀ ਹੱਸ ਪਈ।
ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚਪੇਟੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੁਞ੍ਜਕਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਂਧਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਸਗਣਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਚਪੇੜ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਡੀ ਫੜ ਲਈ; ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ।
ਰਤ੍ਨਯਾਨੇਨ ਗੋਨੋਕਂ ਪਾਰ੍षਦੇਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤੇਨ ਚ । ਯਯੌ ਰਜਕਰਾਜਸ਼੍ਚ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਕਲੇਵਰਮ੍
ਇਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਦੀ ਰਥੀ, ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਾਈ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਯੌਵਨਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਵਰਮ੍ । ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ।
ਬਭੂਵ ਸੋऽਪਿ ਗੋਲੋਕੇ ਪਾਰ੍षਦੇषੁ ਚ ਪਾਰ੍षਦਃ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾऽऽਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸਤਤਂ ਵਸ਼ੀ
ਉਹ ਵੀ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਸੇਵਕ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਦਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉਥੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ।
ਅਸ੍ਤਂ ਗਤੋ ਦਿਨਕਰੋऽਪ੍ਯਕ੍ਰੂਰਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਯਯੌ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਨੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਗृਹਮ੍
ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਉੱਤੇ ਅਕਰੂਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਯ ਕੁਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤਧਨਸ੍ਯ ਚ । ਸਾਨਨ੍ਦੋ ਨਨ੍ਦਸਹਿਤੋ ਬਲਦੇਵਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਤਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਕੁਵਿੰਦ ਦੇ, ਜੋ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿਚ।
ਸ ਭਕ੍ਤਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸ੍ਵਦਾਸ੍ਯਂ ਚ ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਭਗਤ ਨੇ ਸ੍ਰੀਨਿਕੇਤਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁਲਭ ਸੀ।
ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸੁषੁਪੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਸੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਲੇਭੇ ਸਾ ਕੁਬ੍ਜਾ ਨਿਦ੍ਰੇਸ਼ੋऽਪਿਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਸਭ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਖਟਿਆਂ ਤੇ ਸੁੱਤਿਆ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ; ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਵੀ ਨੀਂਦ ਪਾਈ, ਤੇ ਨੀਂਦ ਦੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਤਾਂ ਰਤ੍ਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਮ੍ । ਦਾਸੀਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਕਮਲਾਮਿਵ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਦਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ।
ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਕृष੍ਣੋ ਨ ਦਾਸੀਸ੍ਵਪਿ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਃ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਜਦ ਦਾਸੀਆਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁੱਤੀਆਂ ਸਨ; ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਸਤੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਤ੍ਯਜ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਦੇਹਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਪੁਰਾ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਭਗਿਨੀਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ
ਸ੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹਾਂਭਾਗੇ, ਨੀਂਦ ਛੱਡ, ਸੋਹਣੀਏ, ਪਿਆਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਸੀ।'
ਰਾਮਜਨ੍ਮਨਿ ਮਦ੍ਧੇਤੋਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਤਪਃ ਕृਤਮ੍ । ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਮਾਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਭਜ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਨਿ
'ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ।'
ਅਧੁਨਾ ਸੁਖਸਂਯੋਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਮਮਾऽऽਲਯਮ੍ । ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਜਰਾਸृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਪਰਮ੍
'ਹੁਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਚਲੀ ਜਾ, ਉਸ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ-ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾਤਾਮੇਵ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਨਗ੍ਨਾਂ ਚਕਾਰ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਚੁਮ੍ਬਨਂ ਚਾਪਿ ਕਾਮੁਕੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਨੰਗੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਬਨ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਨਵਸਂਗਮਲਜ੍ਜਿਤਾ । ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਗਣ੍ਡੇ ਕ੍ਰੋਡੇ ਤਂ ਚਕਾਰ ਕਮਲਾ ਯਥਾ
ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ, ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਲਾਜ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਗੱਲ ਤੇ ਚੁੰਬਨ ਕੀਤਾ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਕਸ਼ਮੀ।
ਸੁਰਤੇਰ੍ਵਿਰਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਦਂਪਤੀ ਰਤਿਪਣ੍ਡਿਤੌ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਸੁਰਤਂ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਜੋੜੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਰਤੀ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ; ਨਾਰਦ, ਉਥੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ-ਮਿਲਾਪ ਹੋਏ।
ਸ੍ਤਨਸ਼੍ਰੋਣਿਯੁਗਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਕ੍ਸ਼ਤਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਭਗਵਾਨ੍ਨਖਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਦਸ਼ਨੈਰਧਰਂ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਏ; ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਨਿਸ਼ਾਵਸਾਨਸਮਯੇ ਵੀਰ੍ਯਾਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਸੁਖਸਂਭੋਗਭੋਗੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਦਿੱਤਾ; ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ ਕੁਬਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਾऽऽਜਗਾਮਤਾਂ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾ ਕृष੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਮਰ੍ਤ੍ਯ ਜਲਂ ਸ੍ਥਲਮ੍
ਉਥੇ, ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ, ਜਦ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਸਵਰਗ-ਪ੍ਰਥਵੀ, ਪਾਣੀ-ਥਲ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਾ ਚ ਰਜਨੀ ਬਭੂਵ ਰਜਨੀਪਤਿਃ । ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਲਜ੍ਜਯੇਵ ਮਲੀਮਸਃ
ਰਾਤ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ, ਲਜਜਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੈਲ ਖੋ ਬੈਠਾ।
ਅਥਾਜਗਾਮ ਗੋਲੋਕਾਦ੍ਰਥੋ ਰਤ੍ਨਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਤੇਨ ਤਂ ਲੋਕਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਕਲੇਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਰਥ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸ਼ੁਕਾਧਾਨਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਾਭਾਸਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਸੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਬਦਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਸਾ ਬਭੂਵ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗੋਪੀ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖੀ ਮੁਨੇ । ਗੋਪ੍ਯਃ ਕਤਿਵਿਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਃ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮੁਖੀ ਗੋਪੀ ਬਣ ਗਈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।