ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਹਸਾ ਮੂਧਰ੍ਨਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾ ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਪ੍ਰਦਦੌ ਚਨ੍ਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੇਸ਼੍ਯਾਮਲਸੁਨ੍ਦਰੇ
ਉਹ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਝੱਟ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੋਇ ਉਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਿਆਮ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ।
ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਤਦ੍ਗਣਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਕਰਾ ਵਰਾ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੋਇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਲਾਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਦृष੍ਟਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਰੀਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਸਹਸਾ ਸ਼੍ਰੀਸਮਾ ਰਮ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਯੌਵਨੇਨ ਚ
ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇਕ ਝਲਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਰੂਹ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਰਮਣੀਕ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈ।
ਵਹਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਵਸਨਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾ । ਯਥਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षੋਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਦੀ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭਾ । ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸੁਦਤੀ ਬਿਲ੍ਵਫਲਤੁਲ੍ਯਪਯੋਧਰਾ
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਆਮ ਤੇ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ, ਤੇ ਬਿਲਵਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਪੱਕੇ ਸਤਨ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਹਾਰਸਾਰਵਿਰਾਜਿਤਾ । ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਰਾਜਗਮਨਾ ਰਤ੍ਨਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਾ
ਉਹ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਪਾਇਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰਮਣੀਕ।
ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵਾਮਭਾਗੇਨ ਰੁਚਿਰਂ ਵਰ੍ਤੁਲਾਕृਤਿਮ੍
ਉਹ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਖੂਬਸੂਰਤ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਂ ਦਧਤੋਂ ਦਾਡਿਮੀਕੁਸੁਮਾਕृਤਿਮ੍ । ਕਸ੍ਤੂਰੀ ਬਿਨ੍ਦੁਮੁਪਰਿ ਸਾਰ੍ਧ ਚਨ੍ਦਨਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਉਹ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਬਿੰਦੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਦਾਡਮੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਪਰ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਬਿੰਦੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਬਿੰਦੀਆਂ ਨਾਲ।
ਰਨ੍ਨਦਰ੍ਪਣਾਹਸ੍ਤਾ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਰਤਿਕਰ੍ਮਸੁ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਵਰਯਾਮਾਸ ਲੋਲਲੋਚਨਕੋਣਤਃ
ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਵਾਸਸ੍ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਯਯੌ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰਂ ਪਰਮ੍ । ਕृਤਾਰ੍ਥਰੂਪਾ ਸਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯਯੌ ਪਦ੍ਮਯਥਾऽऽਲਯਮ੍
ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਆਲਯ ਵਾਂਗ, ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਯਯਾ ਪਦ੍ਯਾਲਯਾਲਯਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸ਼ਯ੍ਯਾਵਿਰਚਿਤਂ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਘਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੱਟਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਸਾਰਾ ਮਹਲ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਰਾਜੀਭੀ ਰਾਜਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਰਾਜਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਰਾਜੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜਿਤਂ ਪਰਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਮਹਲ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਪਣ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਵਸ੍ਤ੍ਰਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਸ਼੍ਚੇਤਚਾਮਰਮਾਲ੍ਯਕਮ੍ । ਬਿਭ੍ਰਤੀਭਿਸ਼੍ਚ ਦਾਸੀਭਿਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਦਾਸਸਂਘਕੈਃ
ਉਥੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਲਾਲ ਕਪੜੇ, ਪਾਨ, ਚਾਮਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੋਰ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਪਰਮਂ ਮੁਦਾ । ਸੁष੍ਵਾਪ ਰਤ੍ਨਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸਾ ਦਾਸੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਾ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਖੱਟ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀ।
ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਚਨ੍ਦਨਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਤਲ੍ਪੇ ਹਰਯੇ ਸਤੀ
ਭਗਤ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਹਰਿ ਲਈ ਕਪੂਰ, ਪਾਨ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਚੰਦਨ ਵੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਯੁਗਲਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍ । ਸ਼ੀਤਲਂ ਸਲਿਲਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਸਮੀਪਤਃ
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਦੋ ਹਾਰ ਸਨ, ਜੋ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਠੰਢਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਵੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍ । ਹਰੇਰਾਗਮਨਂ ਚਾਪਿ ਮੁਖਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਮੋਹਕ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਜਗਤ੍ਕृष੍ਣਮਯਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਕਾਮੁਕੀ ਮੁਨੇ । ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਭਂ ਕਾਮਸਕ੍ਤਂ ਚ ਕਾਮੁਕਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਮਹਿਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਤਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋ ਮਾਲਾਕਾਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਮਾਲਾਸਮੂਹਂ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਰਾਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਨਮੋਹਣ ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੋऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼ਾ ਭੁਵਿ । ਦਦੌ ਮਾਲ੍ਯਸਮੂਹਂ ਚ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਹ ਮਾਲਾਕਾਰ ਵੀ, ਸ਼੍ਰੀਕਾਂਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤਵਾ ਸ੍ਵਦਾਸ੍ਯਮਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਮਾਲ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਵਰਂ ਵਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਵਰ ਦਿਤਾ। ਮਾਲਾਵਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਜਕਂ ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੁਞ੍ਜਕਮ੍ । ਅਹਂਕृਤਿਬਲਿष੍ਠਂ ਚ ਸਤਤਂ ਯੋਵਨੋਦ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਰਜਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਠੜੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਯਾਚੇ ਤਂ ਕृष੍ਣੋ ਵਿਨਯੇਨ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਨ ਦਦੌ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਮੁਵਾਚ ਚ ਨਿष੍ਠੁਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਕਪੜਾ ਮੰਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਪੜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਿਆ।
ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਕਾਣਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਗ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੇਤਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਰਾਜਯੋਗ੍ਯਂ ਚ ਹੇ ਮੂਢ ਹੇ ਗੋਪਜਨਵਲ੍ਲਭ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕਪੜਾ ਗਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਹੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।'
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਾਲੋਲੁਪ ਲਮ੍ਪਟ । ਯਦ੍ਵਿਹਾਰਃ ਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵृਨ੍ਦਾਰਣ੍ਯੇऽਪ੍ਯਰਾਜਕੇ
'ਤੂੰ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।'
ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਂਸਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਮਂਨਿ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੋऽਤ੍ਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
'ਪਰ ਇੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਕੰਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਐਸਾ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।'
ਰਜਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਜਹਾਸ ਬਲਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਾਕ੍ਰੂਰੋ ਗੋਪਵਰ੍ਗਕਃ
ਧੋਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸ ਪਿਆ; ਬਲਦੇਵ, ਅਕਰੂਰ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵੀ ਹੱਸ ਪਈ।
ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚਪੇਟੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੁਞ੍ਜਕਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਂਧਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਸਗਣਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਚਪੇੜ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਡੀ ਫੜ ਲਈ; ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ।
ਰਤ੍ਨਯਾਨੇਨ ਗੋਨੋਕਂ ਪਾਰ੍षਦੇਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤੇਨ ਚ । ਯਯੌ ਰਜਕਰਾਜਸ਼੍ਚ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਕਲੇਵਰਮ੍
ਇਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਦੀ ਰਥੀ, ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਾਈ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਯੌਵਨਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਵਰਮ੍ । ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ।