ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰੇਃ । ਕੋਮਲਾਙ੍ਗੈਰ੍ਮਧ੍ਯਕੂਪੈ ਰਤਿਰਾਸਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਨ੍ਹ ਤੇ ਛਾਤੀ, ਨਰਮ ਅੰਗ, ਪਤਲੇ ਕਮਰ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਯਾਨਾਨਾਂ ਕੋਟਿਭਿਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ । ਭੂषਣੈਰ੍ਭੂषਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰੇਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਕੈਃ
ਉਹ ਨਗਰੀ ਲੱਖਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਸ਼੍ਰੀਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ । ਨਾਨਾਪੁष੍ਪੈਃ ਪੁष੍ਪਿਤਾਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਭਿਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਮਧੂ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਮਾਧੁਰ੍ਯਮਧੁਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਧੁਲੁਬ੍ਧੈਰ੍ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਮਾਧ੍ਵੀਕਮਧੁਮਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਂਧੁਕਰੀਚਯੈਃ
ਉਹ ਮੱਖੀਆਂ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਮਧੂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੁੰਝ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮਧੂ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮਧੂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਭੰਭੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਦੁਰ੍ਗੇਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਮ੍ਯਾਂ ਵੈਰਿਣਾਂ ਗਣੈਃ । ਰਣਿਤਾਂ ਰਣਕੈਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਚਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਕੋਟ੍ਟ੍ਯਾਟ੍ਟਾਲਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਰਚਿਤਾਂ ਕਿਲ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਏਵਂਭੂਤਾਂ ਚ ਮਥੁਰਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਮਲਲੋਚਨਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਥਿ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਤਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਮਤਿਯਰਾਦੁਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਕੁਬਜਾ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਯਾਨ੍ਤੋਂ ਦਣ੍ਡਸਹਾਯੇਨ ਚਾਤਿਨਮ੍ਰਾਂ ਨਮਦ੍ਵਲੀਮ੍ । ਰੂਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਚਨ੍ਦਨਦ੍ਰਵਮ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਝੁਕੀ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁੱਖੀ ਤੇ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਆਕਰਤੀ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੋਇ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਕ੍ਤਂ ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦ । ਸੁਗਨ੍ਧਿਮਕਰਨ੍ਦੇਨ ਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਚੰਦਨ ਵਿੱਚ ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲਾ।
ਸਾਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਂ ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਬੀਜਂ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨਮ੍
ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਨੇ, ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਭਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੇ ਨਿਵਾਸ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਹਸਾ ਮੂਧਰ੍ਨਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾ ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਪ੍ਰਦਦੌ ਚਨ੍ਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੇਸ਼੍ਯਾਮਲਸੁਨ੍ਦਰੇ
ਉਹ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਝੱਟ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੋਇ ਉਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਿਆਮ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ।
ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਤਦ੍ਗਣਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਕਰਾ ਵਰਾ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੋਇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਲਾਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਦृष੍ਟਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਰੀਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਸਹਸਾ ਸ਼੍ਰੀਸਮਾ ਰਮ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਯੌਵਨੇਨ ਚ
ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇਕ ਝਲਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਰੂਹ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਰਮਣੀਕ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈ।
ਵਹਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਵਸਨਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾ । ਯਥਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षੋਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਦੀ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭਾ । ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸੁਦਤੀ ਬਿਲ੍ਵਫਲਤੁਲ੍ਯਪਯੋਧਰਾ
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਆਮ ਤੇ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ, ਤੇ ਬਿਲਵਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਪੱਕੇ ਸਤਨ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਹਾਰਸਾਰਵਿਰਾਜਿਤਾ । ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਰਾਜਗਮਨਾ ਰਤ੍ਨਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਾ
ਉਹ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਪਾਇਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰਮਣੀਕ।
ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵਾਮਭਾਗੇਨ ਰੁਚਿਰਂ ਵਰ੍ਤੁਲਾਕृਤਿਮ੍
ਉਹ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਖੂਬਸੂਰਤ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਂ ਦਧਤੋਂ ਦਾਡਿਮੀਕੁਸੁਮਾਕृਤਿਮ੍ । ਕਸ੍ਤੂਰੀ ਬਿਨ੍ਦੁਮੁਪਰਿ ਸਾਰ੍ਧ ਚਨ੍ਦਨਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਉਹ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਬਿੰਦੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਦਾਡਮੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਪਰ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਬਿੰਦੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਬਿੰਦੀਆਂ ਨਾਲ।
ਰਨ੍ਨਦਰ੍ਪਣਾਹਸ੍ਤਾ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਰਤਿਕਰ੍ਮਸੁ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਵਰਯਾਮਾਸ ਲੋਲਲੋਚਨਕੋਣਤਃ
ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਵਾਸਸ੍ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਯਯੌ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰਂ ਪਰਮ੍ । ਕृਤਾਰ੍ਥਰੂਪਾ ਸਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯਯੌ ਪਦ੍ਮਯਥਾऽऽਲਯਮ੍
ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਆਲਯ ਵਾਂਗ, ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਯਯਾ ਪਦ੍ਯਾਲਯਾਲਯਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸ਼ਯ੍ਯਾਵਿਰਚਿਤਂ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਘਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੱਟਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਸਾਰਾ ਮਹਲ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਰਾਜੀਭੀ ਰਾਜਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਰਾਜਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਰਾਜੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜਿਤਂ ਪਰਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਮਹਲ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਪਣ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਵਸ੍ਤ੍ਰਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਸ਼੍ਚੇਤਚਾਮਰਮਾਲ੍ਯਕਮ੍ । ਬਿਭ੍ਰਤੀਭਿਸ਼੍ਚ ਦਾਸੀਭਿਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਦਾਸਸਂਘਕੈਃ
ਉਥੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਲਾਲ ਕਪੜੇ, ਪਾਨ, ਚਾਮਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੋਰ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਪਰਮਂ ਮੁਦਾ । ਸੁष੍ਵਾਪ ਰਤ੍ਨਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸਾ ਦਾਸੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਾ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਖੱਟ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀ।
ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਚਨ੍ਦਨਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਤਲ੍ਪੇ ਹਰਯੇ ਸਤੀ
ਭਗਤ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਹਰਿ ਲਈ ਕਪੂਰ, ਪਾਨ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਚੰਦਨ ਵੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਯੁਗਲਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍ । ਸ਼ੀਤਲਂ ਸਲਿਲਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਸਮੀਪਤਃ
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਦੋ ਹਾਰ ਸਨ, ਜੋ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਠੰਢਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਵੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍ । ਹਰੇਰਾਗਮਨਂ ਚਾਪਿ ਮੁਖਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਮੋਹਕ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਜਗਤ੍ਕृष੍ਣਮਯਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਕਾਮੁਕੀ ਮੁਨੇ । ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਭਂ ਕਾਮਸਕ੍ਤਂ ਚ ਕਾਮੁਕਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਮਹਿਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਤਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋ ਮਾਲਾਕਾਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਮਾਲਾਸਮੂਹਂ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਰਾਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਨਮੋਹਣ ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੋऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼ਾ ਭੁਵਿ । ਦਦੌ ਮਾਲ੍ਯਸਮੂਹਂ ਚ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਹ ਮਾਲਾਕਾਰ ਵੀ, ਸ਼੍ਰੀਕਾਂਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।