ਸੌਮ੍ਯਸ੍ਵਾਮਿਯੁਤੇ ਲਗ੍ਨੇ ਸੌਮ੍ਯਗ੍ਰਹਵਿਲੋਕਿਤੇ । ਪਾਪਗ੍ਰਹਸਮਾਸਕ੍ਤਦੁष੍ਟਦੋषਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਚੰਗੀ ਨਸ਼ਤਰ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਗ੍ਰਹਿ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੰਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ।
ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਵਨ੍ਧੂਨਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹਰਿ ਜੀ ਆਪ ਉੱਠੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਮੰਗਲ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਦ੍ਯਂ ਨਿषੇਧਯਾਮਾਸ ਰਾਧਿਕਾਭਯਭੀਤਵਤ੍ । ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਚ ਪਾਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁਕਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਤੰਤਰਤ ਰਚਨਹਾਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦਯੁਗਲਂ ਧृਤਵਾ ਧੌਤੇ ਚ ਵਾਸਸੀ । ਉਵਾਸ ਸਂਸ੍ਕृਤੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਲਿਪ੍ਤੇ ਚਨ੍ਦਨਾਦਿਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਪੇਤ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ।
ਫਲਪਲ੍ਲਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਚਨ੍ਦਨਾਦਿਭਿਃ । ਵਾਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਪੂਰਾ ਘੜਾ, ਫਲ ਤੇ ਹਰੇ ਪੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸਨ; ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੱਖਿਆ।
ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਦੀਪਂ ਦਰ੍ਪਣਂ ਪੁਰਤਸ੍ਤਥਾ । ਦੂਰ੍ਵਾਕਾਣ੍ਡਂ ਚ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਪੁष੍ਪਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਸਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਿਰਾਗ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਸੁਹਾਗਣ, ਨਰਮ ਦੂਬ, ਚੰਗੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸੁਤੰਨ ਅਨਾਜ ਰੱਖਿਆ।
ਗੁਰੁਦਤ੍ਤਂ ਗੁਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਦਧੌ ਮਸ੍ਤਕੋਪਰਿ । ਧृਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਧ੍ਵੀਕਂ ਰਜਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦਧਿ
ਗੁਰੂ ਜੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਦ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਦਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦਨਂ ਲੇਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਂ ਗਲੇ ਦਦੌ । ਗੁਰੁਵਰ੍ਗਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਵਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਈ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਵਰਗ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਂ ਵੇਦਪਾਠਂ ਸਂਗੀਤਂ ਮਙ੍ਗਲਾष੍ਟਕਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਸ਼ੀਰ੍ਵਚਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਪਰਮਾਦਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ, ਗੀਤ, ਮੰਗਲ ਸ਼ਲੋਕ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਸੀਸ ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣੀ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਙ੍ਗਲਰੂਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਙ੍ਗਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪਾਦਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਮੰਗਲ ਰੂਪ, ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ।
ਵਿਧृਤ੍ਯ ਨਾਸਿਕਾਵਾਮਭਾਗਂ ਮਧ੍ਯਮਯਾ ਵਿਭੁਃ । ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵਾਯੁਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਨਾਸਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣਰਨ੍ਧ੍ਰਤਃ
ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਨੱਕ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸਾਹ ਸੱਜੇ ਨੱਕ ਰਾਹੀਂ ਛੱਡੀ।
ਤਤੋ ਯਯੌ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦੋ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣਂ ਵਰਮ੍ । ਸਾਨਨ੍ਦਃ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦੋ ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਫਿਰ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਲਾਡਲੇ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸਦਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਗਏ।
ਨਿਤ੍ਯੋऽਨਿਤ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਬੀਚਸ੍ਵਰੂਪੋ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਨਿਤ੍ਯਾਙ੍ਗਭੂਤੋ ਨਿਤ੍ਯੇਸ਼ੋ ਨਿਤ੍ਯਕृਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹਨ, ਤੇ ਅਸਥਾਈ ਵੀ; ਸਦਾ ਦੇ ਬੀਜ ਵਰਗੇ, ਸਦਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਦਾ ਦੇ ਅੰਗ, ਸਦਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਦਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਰੂਪਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਯੌਵਨਃ । ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਵੇषਸ਼੍ਚ ਵਯਸਾ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਵੇਸ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਸਂਭਾषੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍
ਜੋ ਪਿਆਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵਾਂ ਲੱਗੇ, ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਵੀਂ ਤਰੋਤਾਜ਼ਗੀ ਹੋਵੇ, ਮਿਲਣ ਦਾ ਸੁਖ ਵੀ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਜਾਪੇ—ਇਹੀ ਹੈ ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ।
ਸੁਧਾਰਸਪਰਂ ਮਿष੍ਟਂ ਯਤ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਭਕ੍ਤਂ ਚ ਯਤ੍ਪਦਂ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍
ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸੁਆਦ, ਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵੀਂ ਲੱਗੇ; ਜਿਹੜੀ ਭਗਤੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਾਜ਼ਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਵੀ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵੀਂ ਰੌਣਕ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਥਾਯਂ ਸ੍ਥਾਯਂ ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣੇऽਸ੍ਮਿਨਮਾਯੇਸ਼ੋ ਮਾਯਯਾ ਯੁਤਃ । ਅਤੀਵ ਰਮ੍ਯੇ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧੋ ਬਭੂਵ ਗਮਨੋਨ੍ਮੁਖਃ
ਉਸ ਅੰਗਣ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤ ਬਣ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਵਾਨਗੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਮ੍ਭਾਸ੍ਤਮ੍ਭਸਮੂਹੈਸ਼੍ਚ ਰਸਾਲਪਲ੍ਲਵਾਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਨਿਬਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤੈਃ
ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅੰਬ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਦ੍ਮਰਾਗੇਣ ਖਚਿਤੇ ਰਚਿਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤੇ
ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਲਾਲ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ, ਤੇ ਮਿਸ਼ਕ, ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਵਯਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਹਾਕ੍ਰੂਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟੋ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਮਾਯਯਾ
ਉਥੇ ਆਪ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਅਕਰੂਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਖੜੇ ਸਨ, ਮਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੰਬ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਨ੍ਦੇਨਾऽऽਨਨ੍ਦਯੁਕ੍ਤੇਨਾऽऽਸ਼੍ਲਿष੍ਟੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ । ਸਂਭਾषਿਤੋ ਬਾਨ੍ਧਵੈਸ਼੍ਚ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਚੁਮ੍ਬਿਤਃ
ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼ੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਯਾਤ੍ਰਾਮਙ੍ਗਲਂ ਨਾਮੈਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮ' ਭਾਗ ਵਿੱਚ 'ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਯਾਤਰਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਕृष੍ਣੋ ਗੁਰੁਂ ਨਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਰਾਨ੍ਮੁਨੇ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਯਾਨਂ ਚ ਸ਼ੁਭਾਂ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਯਯੌ
ਹੁਣ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਮਥੁਰਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਹਾਕ੍ਰੂਰਗਣੈਃ ਸਮਮ੍ । ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਨਗਰੀ ਸ਼ੋਭਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਹ ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੋਹਣੀ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ।
ਰਤ੍ਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇਨ ਖਚਿਤਾਂ ਰਚਿਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਕਲਸ਼ੋ ਰਾਜਿਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਜਨਾਮ੍
ਉਹ ਨਗਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੂਂਡੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਜਮਰ੍ਗਸ਼ਤੈਰਿष੍ਟੈਰ੍ਵੈष੍ਟਿਤਾਂ ਰੁਚਿਰੈਰ੍ਵਰੈਃ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਕਾਰੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰੈਰ੍ਮਣਿਮਿਃ ਪਰਿਸਂਸ੍ਕृਤੈਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਾਜਮਾਰਗ ਸਨ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਉੱਤਮ ਸਨ, ਚਾਨਣ ਵਰਗੀਆਂ, ਚਾਨਣ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਮਣਿਸਾਰੈਸ਼੍ਚ ਵੀਥੀਸ਼ਤਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੈਃ । ਸ਼ੋਭਿਤੈਰ੍ਵਣਿਜੈਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਃ ਪੁਣ੍ਯਵਸ੍ਤੁਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਗਲੀਆਂ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਵਪਾਰੀ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸਰੋਵਰਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਸ਼ੁਧ੍ਧਸ੍ਫਟਿਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਰਾਜਿਤੈਃ
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਜਵਾਹਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਾਢ੍ਯੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਪਦ੍ਮਿਨੀਗਣੈਃ । ਸ੍ਯਿਰਯੌਵਨਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਨਿਮੇषਰਹਿਤੈਃ ਪਰੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਕਈ ਕੁੰਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਦੀਵੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਕਦੇ ਨਾਹ ਥੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੈਰੂਰ੍ਧ੍ਵਵਦਨੈਃ ਕृष੍ਣਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸੈਃ । ਭ੍ਰੂਭਙ੍ਗਲੀਲਾਲੋਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਚਞ੍ਚਲਲੋਚਨੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਲਪ, ਭੰਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕੀ ਭਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਸਨ।