ਕਾਚਿਤ੍ਤਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਕਙ੍ਕਣੇਨ ਕਰੇਣ ਚ । ਤਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਾਰਯਾਮਾਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਸਨਂ ਮੁਨੇ
ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚੂੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਖਿੱਚ ਲਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਕ੍ਰੂਰਂ ਚ ਮਾਧਵਃ । ਜਗਾਮ ਰਾਧਾਨਿਕਟਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਮਾਧਵ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਤੇ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਧਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੇਨ ਯੋਗੇਨ ਵਿਨਯੇਨ ਚ ਸਾਦਰਮ੍ । ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵੋਧਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਆਤਮਿਕ ਜੋਗ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਵੀ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਮਝਾਇਆ।
ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਪਤਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਰਥਮ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤੋ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੋਹਣਾ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਖਚਿਤਂ ਮਣਿਰਾਜੇਨ ਰਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤृਭਵਨਮਾਜਗਾਮ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਰਥ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਵਨ੍ਦਿਤਃ
ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੁੱਤ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਮੁषੁਪੁਰ੍ਗੋਂਪਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਂ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ । ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪੇ ਚ ਰਮ੍ਯੇ ਚ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੈਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚਾऽऽਨਨ੍ਦਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਜਨਾ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਨਃ । ਕੇਚਿਦ੍ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਂਗੀਤਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਕੁਝ ਗੋਆਲੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਥੈਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਰਾਧਿਕਾਯਾਂ ਚ ਸੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਸੁਪ੍ਤਾਸੁ ਗੋਪਿਕਾਸੁ । ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਵਾਯੁਨਾ ਸੁਰਭੀਕृਤੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ فرمایا: ਜਦੋਂ ਰਾਧਾ ਜੀ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤृਤੀਯਪ੍ਰਹਰੇऽਤੀਤੇ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਸ਼ੁਭਚਨ੍ਦ੍ਰਰ੍ਕ੍ਸ਼ਯੋਗੇ ਚਾਮृਤਯੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦਾ ਤੀਜਾ ਪਹਰ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਜੋਗ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੌਮ੍ਯਸ੍ਵਾਮਿਯੁਤੇ ਲਗ੍ਨੇ ਸੌਮ੍ਯਗ੍ਰਹਵਿਲੋਕਿਤੇ । ਪਾਪਗ੍ਰਹਸਮਾਸਕ੍ਤਦੁष੍ਟਦੋषਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਚੰਗੀ ਨਸ਼ਤਰ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਗ੍ਰਹਿ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੰਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ।
ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਵਨ੍ਧੂਨਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹਰਿ ਜੀ ਆਪ ਉੱਠੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਮੰਗਲ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਦ੍ਯਂ ਨਿषੇਧਯਾਮਾਸ ਰਾਧਿਕਾਭਯਭੀਤਵਤ੍ । ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਚ ਪਾਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁਕਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਤੰਤਰਤ ਰਚਨਹਾਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦਯੁਗਲਂ ਧृਤਵਾ ਧੌਤੇ ਚ ਵਾਸਸੀ । ਉਵਾਸ ਸਂਸ੍ਕृਤੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਲਿਪ੍ਤੇ ਚਨ੍ਦਨਾਦਿਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਪੇਤ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ।
ਫਲਪਲ੍ਲਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਚਨ੍ਦਨਾਦਿਭਿਃ । ਵਾਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਪੂਰਾ ਘੜਾ, ਫਲ ਤੇ ਹਰੇ ਪੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸਨ; ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੱਖਿਆ।
ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਦੀਪਂ ਦਰ੍ਪਣਂ ਪੁਰਤਸ੍ਤਥਾ । ਦੂਰ੍ਵਾਕਾਣ੍ਡਂ ਚ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਪੁष੍ਪਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਸਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਿਰਾਗ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਸੁਹਾਗਣ, ਨਰਮ ਦੂਬ, ਚੰਗੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸੁਤੰਨ ਅਨਾਜ ਰੱਖਿਆ।
ਗੁਰੁਦਤ੍ਤਂ ਗੁਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਦਧੌ ਮਸ੍ਤਕੋਪਰਿ । ਧृਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਧ੍ਵੀਕਂ ਰਜਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦਧਿ
ਗੁਰੂ ਜੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਦ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਦਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦਨਂ ਲੇਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਂ ਗਲੇ ਦਦੌ । ਗੁਰੁਵਰ੍ਗਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਵਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਈ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਵਰਗ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਂ ਵੇਦਪਾਠਂ ਸਂਗੀਤਂ ਮਙ੍ਗਲਾष੍ਟਕਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਸ਼ੀਰ੍ਵਚਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਪਰਮਾਦਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ, ਗੀਤ, ਮੰਗਲ ਸ਼ਲੋਕ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਸੀਸ ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣੀ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਙ੍ਗਲਰੂਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਙ੍ਗਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪਾਦਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਮੰਗਲ ਰੂਪ, ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ।
ਵਿਧृਤ੍ਯ ਨਾਸਿਕਾਵਾਮਭਾਗਂ ਮਧ੍ਯਮਯਾ ਵਿਭੁਃ । ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵਾਯੁਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਨਾਸਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣਰਨ੍ਧ੍ਰਤਃ
ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਨੱਕ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸਾਹ ਸੱਜੇ ਨੱਕ ਰਾਹੀਂ ਛੱਡੀ।
ਤਤੋ ਯਯੌ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦੋ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣਂ ਵਰਮ੍ । ਸਾਨਨ੍ਦਃ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦੋ ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਫਿਰ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਲਾਡਲੇ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸਦਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਗਏ।
ਨਿਤ੍ਯੋऽਨਿਤ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਬੀਚਸ੍ਵਰੂਪੋ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਨਿਤ੍ਯਾਙ੍ਗਭੂਤੋ ਨਿਤ੍ਯੇਸ਼ੋ ਨਿਤ੍ਯਕृਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹਨ, ਤੇ ਅਸਥਾਈ ਵੀ; ਸਦਾ ਦੇ ਬੀਜ ਵਰਗੇ, ਸਦਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਦਾ ਦੇ ਅੰਗ, ਸਦਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਦਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਰੂਪਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਯੌਵਨਃ । ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਵੇषਸ਼੍ਚ ਵਯਸਾ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਵੇਸ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਸਂਭਾषੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍
ਜੋ ਪਿਆਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵਾਂ ਲੱਗੇ, ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਵੀਂ ਤਰੋਤਾਜ਼ਗੀ ਹੋਵੇ, ਮਿਲਣ ਦਾ ਸੁਖ ਵੀ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਜਾਪੇ—ਇਹੀ ਹੈ ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ।
ਸੁਧਾਰਸਪਰਂ ਮਿष੍ਟਂ ਯਤ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਭਕ੍ਤਂ ਚ ਯਤ੍ਪਦਂ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍
ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸੁਆਦ, ਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵੀਂ ਲੱਗੇ; ਜਿਹੜੀ ਭਗਤੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਾਜ਼ਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਵੀ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵੀਂ ਰੌਣਕ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਥਾਯਂ ਸ੍ਥਾਯਂ ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣੇऽਸ੍ਮਿਨਮਾਯੇਸ਼ੋ ਮਾਯਯਾ ਯੁਤਃ । ਅਤੀਵ ਰਮ੍ਯੇ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧੋ ਬਭੂਵ ਗਮਨੋਨ੍ਮੁਖਃ
ਉਸ ਅੰਗਣ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤ ਬਣ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਵਾਨਗੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਮ੍ਭਾਸ੍ਤਮ੍ਭਸਮੂਹੈਸ਼੍ਚ ਰਸਾਲਪਲ੍ਲਵਾਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਨਿਬਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤੈਃ
ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅੰਬ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਦ੍ਮਰਾਗੇਣ ਖਚਿਤੇ ਰਚਿਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤੇ
ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਲਾਲ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ, ਤੇ ਮਿਸ਼ਕ, ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਵਯਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਹਾਕ੍ਰੂਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟੋ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਮਾਯਯਾ
ਉਥੇ ਆਪ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਅਕਰੂਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਖੜੇ ਸਨ, ਮਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੰਬ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।