ਹਤਪ੍ਰਜਃ ਪ੍ਰਜਾਲਾਭਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਪੁਲਮਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਗਏ ਹੋਣ, ਉਹਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸੰਤਾਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸੁष੍ਵਾਪ ਸਮਯੇ ਪਰਂ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਰਮ੍ਯੇ ਚਮ੍ਪਕਤਲ੍ਪੇ ਚ ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਸੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਰੁਥਾਯ ਸਹਸਾ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਙ੍ਨਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਵਰਥੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਰਾਮਂ ਕृष੍ਣਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਗਵ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚਪ੍ਰਕਾਰਂ ਚ ਨਾਨਾਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸੁਦੁਲ੍ਰਭਮ੍ । ਵृषਭਾਨਂ ਚ ਨਨ੍ਦਂ ਚ ਸੁਨਨ੍ਦਂ ਚਨ੍ਦਭਾਨਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਦੁਲੱਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨ, ਨੰਦ, ਸੁਨੰਦ ਤੇ ਚੰਦਭਾਨਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਂ ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜਾਦਿਕਮ੍ । ਪਟਹਂ ਪਣਵਂ ਚੈਵ ਢਕ੍ਕਾਂ ਦੁਂਦੁਭਿਮਾਨਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ, ਪਠਾਹ, ਪਣਵਾ, ਢੱਕਾ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਤੇ ਮਾਨਕਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਸਜ੍ਜਾਂ ਸਂਨਹਨੀਂ ਕਾਸ੍ਯਪਟ੍ਟਮਰ੍ਦਲਮਣ੍ਡਵੀਮ੍ । ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪੋ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਮੰਡਲੀ ਸਜਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਿੱਤਲ ਦੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਾਈਆਂ। ਨੰਦ, ਜੋ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਮਨਂ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਤਮਾਯਯੁਃ ਕੋਪਪੀਡਿਤਾਃ
ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਰਾਮ-ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਵਾਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਰਾਧਾਯਾ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਬਭਞ੍ਜੁਰੀਸ਼੍ਵਰਰਥਂ ਪਾਦਾਘਾਤੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਰਾਧਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗੋਪੇਸ਼ ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਕृਤੇषੁ ਚ । ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਬਲਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਹੱਲਾ ਮਚਾਇਆ, ਤਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ।
ਕਾਚਿਤ੍ਕ੍ਰੂਰਂ ਤਮਕ੍ਰੂਰਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਕੋਪਤਃ । ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚਾਕੂਰਂ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਤਃ
ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਚਿਤ੍ਤਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਕਙ੍ਕਣੇਨ ਕਰੇਣ ਚ । ਤਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਾਰਯਾਮਾਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਸਨਂ ਮੁਨੇ
ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚੂੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਖਿੱਚ ਲਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਕ੍ਰੂਰਂ ਚ ਮਾਧਵਃ । ਜਗਾਮ ਰਾਧਾਨਿਕਟਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਮਾਧਵ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਤੇ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਧਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੇਨ ਯੋਗੇਨ ਵਿਨਯੇਨ ਚ ਸਾਦਰਮ੍ । ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵੋਧਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਆਤਮਿਕ ਜੋਗ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਵੀ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਮਝਾਇਆ।
ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਪਤਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਰਥਮ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤੋ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੋਹਣਾ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਖਚਿਤਂ ਮਣਿਰਾਜੇਨ ਰਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤृਭਵਨਮਾਜਗਾਮ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਰਥ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਵਨ੍ਦਿਤਃ
ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੁੱਤ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਮੁषੁਪੁਰ੍ਗੋਂਪਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਂ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ । ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪੇ ਚ ਰਮ੍ਯੇ ਚ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੈਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚਾऽऽਨਨ੍ਦਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਜਨਾ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਨਃ । ਕੇਚਿਦ੍ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਂਗੀਤਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਕੁਝ ਗੋਆਲੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਥੈਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਰਾਧਿਕਾਯਾਂ ਚ ਸੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਸੁਪ੍ਤਾਸੁ ਗੋਪਿਕਾਸੁ । ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਵਾਯੁਨਾ ਸੁਰਭੀਕृਤੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ فرمایا: ਜਦੋਂ ਰਾਧਾ ਜੀ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤृਤੀਯਪ੍ਰਹਰੇऽਤੀਤੇ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਸ਼ੁਭਚਨ੍ਦ੍ਰਰ੍ਕ੍ਸ਼ਯੋਗੇ ਚਾਮृਤਯੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦਾ ਤੀਜਾ ਪਹਰ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਜੋਗ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੌਮ੍ਯਸ੍ਵਾਮਿਯੁਤੇ ਲਗ੍ਨੇ ਸੌਮ੍ਯਗ੍ਰਹਵਿਲੋਕਿਤੇ । ਪਾਪਗ੍ਰਹਸਮਾਸਕ੍ਤਦੁष੍ਟਦੋषਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਚੰਗੀ ਨਸ਼ਤਰ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਗ੍ਰਹਿ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੰਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ।
ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਵਨ੍ਧੂਨਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹਰਿ ਜੀ ਆਪ ਉੱਠੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਮੰਗਲ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਦ੍ਯਂ ਨਿषੇਧਯਾਮਾਸ ਰਾਧਿਕਾਭਯਭੀਤਵਤ੍ । ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਚ ਪਾਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁਕਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਤੰਤਰਤ ਰਚਨਹਾਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦਯੁਗਲਂ ਧृਤਵਾ ਧੌਤੇ ਚ ਵਾਸਸੀ । ਉਵਾਸ ਸਂਸ੍ਕृਤੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਲਿਪ੍ਤੇ ਚਨ੍ਦਨਾਦਿਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਪੇਤ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ।
ਫਲਪਲ੍ਲਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਚਨ੍ਦਨਾਦਿਭਿਃ । ਵਾਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਪੂਰਾ ਘੜਾ, ਫਲ ਤੇ ਹਰੇ ਪੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸਨ; ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੱਖਿਆ।
ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਦੀਪਂ ਦਰ੍ਪਣਂ ਪੁਰਤਸ੍ਤਥਾ । ਦੂਰ੍ਵਾਕਾਣ੍ਡਂ ਚ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਪੁष੍ਪਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਸਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਿਰਾਗ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਸੁਹਾਗਣ, ਨਰਮ ਦੂਬ, ਚੰਗੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸੁਤੰਨ ਅਨਾਜ ਰੱਖਿਆ।
ਗੁਰੁਦਤ੍ਤਂ ਗੁਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਦਧੌ ਮਸ੍ਤਕੋਪਰਿ । ਧृਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਧ੍ਵੀਕਂ ਰਜਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦਧਿ
ਗੁਰੂ ਜੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਦ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਦਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦਨਂ ਲੇਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਂ ਗਲੇ ਦਦੌ । ਗੁਰੁਵਰ੍ਗਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਵਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਈ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਵਰਗ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਂ ਵੇਦਪਾਠਂ ਸਂਗੀਤਂ ਮਙ੍ਗਲਾष੍ਟਕਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਸ਼ੀਰ੍ਵਚਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਪਰਮਾਦਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ, ਗੀਤ, ਮੰਗਲ ਸ਼ਲੋਕ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਸੀਸ ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣੀ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਙ੍ਗਲਰੂਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਙ੍ਗਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪਾਦਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਮੰਗਲ ਰੂਪ, ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ।