ਰਾਧਾਪ੍ਰਾਣਾਧਿਦੇਵਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਵੇਦਸ੍ਤੁਤਾਤ੍ਮਵੇਦਜ੍ਞਰੂਪਿਣੇ ਸਰ੍ਵਵੇਦਿਨੇ
ਰਾਧਾ ਦੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੈਦਾਂ ਨੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਵੈਦਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਾਯ ਵੇਦਬੀਜਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਯਸ੍ਯ ਲੋਮਸੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਚਾਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਦੇਵਤਾ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਬੀਜ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਵਿਚ ਅਣਗਿਣਤ ਜਗਤ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮਹਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰੀਸ਼੍ਵਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰੂਪਾਯ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਯ ਨਮੋo
ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਕृਤੀਸ਼੍ਵਰਰੂਪਾਯ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੂषਾਯ ਚ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਸਭਾਤਲੇ
ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੀਵ ਹਨ, ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਪੁਨਰੀਸ਼ਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਬਹਿਃਸ੍ਥਂ ਹृਦਯਸ੍ਥਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ, ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪਰਿਤਃ ਸ਼੍ਯਾਮਰੂਪਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਥਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਵ ਚ । ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਃ ਸਾਦਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਆਮ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੀ। ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੰਦ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ,
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਦृष੍ਟਮਿਤਿ ਤ੍ਵਯਾ
ਸੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੀ ਵੇਖਿਆ?'
ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਭੋਜਯਾਮਾਯ ਕੁਸ਼ਲਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਕ੍ਰੂਰੇਃ ਕਥਯਾਮਸ ਕਂਸਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ, ਹਾਲ ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਾਂਸ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਗਮਨਂ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ । ਇਤ੍ਯਕ੍ਰੂਰਕृਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਅਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਣ ਦੇ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਅਕਰੂਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਮਭਾਰ੍ਯੋਂ ਲਭਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਧਨੋ ਧਨਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਰ੍ਭੂਮਿਰੁਰ੍ਵਰਾਂ ਮਹੀਮ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਉੱਬਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਹਤਪ੍ਰਜਃ ਪ੍ਰਜਾਲਾਭਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਪੁਲਮਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਗਏ ਹੋਣ, ਉਹਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸੰਤਾਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸੁष੍ਵਾਪ ਸਮਯੇ ਪਰਂ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਰਮ੍ਯੇ ਚਮ੍ਪਕਤਲ੍ਪੇ ਚ ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਸੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਰੁਥਾਯ ਸਹਸਾ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਙ੍ਨਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਵਰਥੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਰਾਮਂ ਕृष੍ਣਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਗਵ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚਪ੍ਰਕਾਰਂ ਚ ਨਾਨਾਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸੁਦੁਲ੍ਰਭਮ੍ । ਵृषਭਾਨਂ ਚ ਨਨ੍ਦਂ ਚ ਸੁਨਨ੍ਦਂ ਚਨ੍ਦਭਾਨਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਦੁਲੱਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨ, ਨੰਦ, ਸੁਨੰਦ ਤੇ ਚੰਦਭਾਨਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਂ ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜਾਦਿਕਮ੍ । ਪਟਹਂ ਪਣਵਂ ਚੈਵ ਢਕ੍ਕਾਂ ਦੁਂਦੁਭਿਮਾਨਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ, ਪਠਾਹ, ਪਣਵਾ, ਢੱਕਾ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਤੇ ਮਾਨਕਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਸਜ੍ਜਾਂ ਸਂਨਹਨੀਂ ਕਾਸ੍ਯਪਟ੍ਟਮਰ੍ਦਲਮਣ੍ਡਵੀਮ੍ । ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪੋ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਮੰਡਲੀ ਸਜਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਿੱਤਲ ਦੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਾਈਆਂ। ਨੰਦ, ਜੋ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਮਨਂ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਤਮਾਯਯੁਃ ਕੋਪਪੀਡਿਤਾਃ
ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਰਾਮ-ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਵਾਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਰਾਧਾਯਾ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਬਭਞ੍ਜੁਰੀਸ਼੍ਵਰਰਥਂ ਪਾਦਾਘਾਤੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਰਾਧਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗੋਪੇਸ਼ ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਕृਤੇषੁ ਚ । ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਬਲਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਹੱਲਾ ਮਚਾਇਆ, ਤਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ।
ਕਾਚਿਤ੍ਕ੍ਰੂਰਂ ਤਮਕ੍ਰੂਰਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਕੋਪਤਃ । ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚਾਕੂਰਂ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਤਃ
ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਚਿਤ੍ਤਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਕਙ੍ਕਣੇਨ ਕਰੇਣ ਚ । ਤਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਾਰਯਾਮਾਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਸਨਂ ਮੁਨੇ
ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚੂੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਖਿੱਚ ਲਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਕ੍ਰੂਰਂ ਚ ਮਾਧਵਃ । ਜਗਾਮ ਰਾਧਾਨਿਕਟਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਮਾਧਵ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਤੇ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਧਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੇਨ ਯੋਗੇਨ ਵਿਨਯੇਨ ਚ ਸਾਦਰਮ੍ । ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵੋਧਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਆਤਮਿਕ ਜੋਗ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਵੀ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਮਝਾਇਆ।
ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਪਤਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਰਥਮ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤੋ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੋਹਣਾ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਖਚਿਤਂ ਮਣਿਰਾਜੇਨ ਰਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤृਭਵਨਮਾਜਗਾਮ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਰਥ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਵਨ੍ਦਿਤਃ
ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੁੱਤ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਮੁषੁਪੁਰ੍ਗੋਂਪਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਂ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ । ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪੇ ਚ ਰਮ੍ਯੇ ਚ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੈਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚਾऽऽਨਨ੍ਦਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਜਨਾ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਨਃ । ਕੇਚਿਦ੍ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਂਗੀਤਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਕੁਝ ਗੋਆਲੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਥੈਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਰਾਧਿਕਾਯਾਂ ਚ ਸੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਸੁਪ੍ਤਾਸੁ ਗੋਪਿਕਾਸੁ । ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਵਾਯੁਨਾ ਸੁਰਭੀਕृਤੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ فرمایا: ਜਦੋਂ ਰਾਧਾ ਜੀ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤृਤੀਯਪ੍ਰਹਰੇऽਤੀਤੇ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਸ਼ੁਭਚਨ੍ਦ੍ਰਰ੍ਕ੍ਸ਼ਯੋਗੇ ਚਾਮृਤਯੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦਾ ਤੀਜਾ ਪਹਰ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਜੋਗ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।