ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਸ਼ੇषਰੁਪਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭਾਸ੍ਕਰਰੂਪਂ ਚ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ, ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਕਾਮਿਨੀਕਮਨੀਯਂ ਚ ਕਾਮੁਕਂ ਕਾਮਸਂਯੁਤਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਬੜਾ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਏਵਂਭੂਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਰਤ੍ਨਮਿਂਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਨ੍ਦਦਤ੍ਤੇ ਚ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ, ਜੋ ਨੰਦ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੂਮੌ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਣਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹर्ष ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਅਕ੍ਰੂਰ ਉਵਾਚ ਨਮਃ ਕਾਰਣਰੂਪਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਪਰਾਯ ਪ੍ਰਕृਤੇਰੀਸ਼ ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਾਯ ਚ
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਯ ਨਿਰੀਹਾਯ ਨੀਰੂਪਾਯ ਸ੍ਵਰੂਪਿਣੇ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਚ
ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਪਰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਦੇਵਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਦਿਭੂਤਰੂਪਿਣੇ । ਅਸਂਸ਼੍ਯੇषੁ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕ
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰੂਪਾਯਾऽऽਦਿਬੀਜਾਯ ਤਦੀਸ਼ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣੇ । ਨਮੋ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨੇਸ਼ਾਯ ਗਣੇਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਰੂਪਿਣੇ
ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਬੀਜ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸੁਰਗਣੇਸ਼ਾਯ ਰਾਧੇਸ਼ਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਰਾਧਾਰਮਣਰੂਪਾਯ ਰਾਧਾਰੂਪਧਰਾਯ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਰਾਧਾਰਾਧ੍ਯਾਯ ਰਾਧਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਤਰਾਯ ਚ । ਰਾਧਾਸਾਧ੍ਯਾਯ ਰਾਧਾਧਿਦੇਵਪ੍ਰਿਯਤਮਾਯ ਚ
ਜੋ ਰਾਧਾ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਧਾ ਲਈ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਵਲੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਰਾਧਾਪ੍ਰਾਣਾਧਿਦੇਵਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਵੇਦਸ੍ਤੁਤਾਤ੍ਮਵੇਦਜ੍ਞਰੂਪਿਣੇ ਸਰ੍ਵਵੇਦਿਨੇ
ਰਾਧਾ ਦੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੈਦਾਂ ਨੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਵੈਦਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਾਯ ਵੇਦਬੀਜਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਯਸ੍ਯ ਲੋਮਸੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਚਾਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਦੇਵਤਾ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਬੀਜ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਵਿਚ ਅਣਗਿਣਤ ਜਗਤ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮਹਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰੀਸ਼੍ਵਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰੂਪਾਯ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਯ ਨਮੋo
ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਕृਤੀਸ਼੍ਵਰਰੂਪਾਯ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੂषਾਯ ਚ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਸਭਾਤਲੇ
ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੀਵ ਹਨ, ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਪੁਨਰੀਸ਼ਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਬਹਿਃਸ੍ਥਂ ਹृਦਯਸ੍ਥਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ, ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪਰਿਤਃ ਸ਼੍ਯਾਮਰੂਪਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਥਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਵ ਚ । ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਃ ਸਾਦਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਆਮ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੀ। ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੰਦ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ,
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਦृष੍ਟਮਿਤਿ ਤ੍ਵਯਾ
ਸੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੀ ਵੇਖਿਆ?'
ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਭੋਜਯਾਮਾਯ ਕੁਸ਼ਲਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਕ੍ਰੂਰੇਃ ਕਥਯਾਮਸ ਕਂਸਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ, ਹਾਲ ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਾਂਸ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਗਮਨਂ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ । ਇਤ੍ਯਕ੍ਰੂਰਕृਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਅਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਣ ਦੇ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਅਕਰੂਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਮਭਾਰ੍ਯੋਂ ਲਭਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਧਨੋ ਧਨਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਰ੍ਭੂਮਿਰੁਰ੍ਵਰਾਂ ਮਹੀਮ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਉੱਬਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਹਤਪ੍ਰਜਃ ਪ੍ਰਜਾਲਾਭਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਪੁਲਮਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਗਏ ਹੋਣ, ਉਹਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸੰਤਾਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸੁष੍ਵਾਪ ਸਮਯੇ ਪਰਂ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਰਮ੍ਯੇ ਚਮ੍ਪਕਤਲ੍ਪੇ ਚ ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਸੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਰੁਥਾਯ ਸਹਸਾ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਙ੍ਨਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਵਰਥੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਰਾਮਂ ਕृष੍ਣਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਗਵ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚਪ੍ਰਕਾਰਂ ਚ ਨਾਨਾਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸੁਦੁਲ੍ਰਭਮ੍ । ਵृषਭਾਨਂ ਚ ਨਨ੍ਦਂ ਚ ਸੁਨਨ੍ਦਂ ਚਨ੍ਦਭਾਨਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਦੁਲੱਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨ, ਨੰਦ, ਸੁਨੰਦ ਤੇ ਚੰਦਭਾਨਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਂ ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜਾਦਿਕਮ੍ । ਪਟਹਂ ਪਣਵਂ ਚੈਵ ਢਕ੍ਕਾਂ ਦੁਂਦੁਭਿਮਾਨਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ, ਪਠਾਹ, ਪਣਵਾ, ਢੱਕਾ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਤੇ ਮਾਨਕਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਸਜ੍ਜਾਂ ਸਂਨਹਨੀਂ ਕਾਸ੍ਯਪਟ੍ਟਮਰ੍ਦਲਮਣ੍ਡਵੀਮ੍ । ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪੋ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਮੰਡਲੀ ਸਜਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਿੱਤਲ ਦੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਾਈਆਂ। ਨੰਦ, ਜੋ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਮਨਂ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਤਮਾਯਯੁਃ ਕੋਪਪੀਡਿਤਾਃ
ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਰਾਮ-ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਵਾਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਰਾਧਾਯਾ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਬਭਞ੍ਜੁਰੀਸ਼੍ਵਰਰਥਂ ਪਾਦਾਘਾਤੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਰਾਧਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗੋਪੇਸ਼ ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਕृਤੇषੁ ਚ । ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਬਲਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਹੱਲਾ ਮਚਾਇਆ, ਤਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ।
ਕਾਚਿਤ੍ਕ੍ਰੂਰਂ ਤਮਕ੍ਰੂਰਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਕੋਪਤਃ । ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚਾਕੂਰਂ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਤਃ
ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।