ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪਙ੍ਕੇ ਪਙ੍ਕਜਾਨਾਂ ਸਜਲਾਨਿ ਦਲਾਨਿ ਚ । ਨਿਪਤ੍ਯ ਤਤ੍ਕृਤੇ ਤਲ੍ਪੇ ਸੁष੍ਵਾਪ ਵਿਰਹਾਤੁਰਾ
ਨਮੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ, ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿੱਜੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਹੀ ਪੈ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਰਹੀ।
ਸੇਵਿਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਿਯਾਲੀਭਿਃ ਸਂਤਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਚਨ੍ਦਨਦ੍ਰਵਸਂਸਿਕ੍ਤਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਲਦੇ ਰਹੇ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਰਮ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਾਧਾਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਙ੍ਕਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਸ਼ੁष੍ਕਤਾਮ੍ । ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਨਿ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਣਿ ਬਭੂਵੁਰ੍ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਲ ਪੱਤੀਆਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੁਆਹ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਚਨ੍ਦਨਂ ਸ਼ੁष੍ਕਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕਸਂਨਿਭਃ । ਬਭੁਵ ਕਜ੍ਜਲਾਕਾਰਃ ਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣਤੋ ਹਰੇ
ਚੰਦਨ ਵੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੂ ਰੁਚਿਰਃ ਸ਼੍ਯਾਮਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵੇषੋ ਵਿਲਾਸੋ ਲੀਲਾ ਚ ਕ੍ਰੀਡਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਧੂਰ ਦੀ ਬਿੰਦੀ ਵੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਚਲਾਕੀਆਂ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਸਭ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਰਤ੍ਨਮਾਲਾ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਨ੍ਤਿਕਂ ਤਦਾ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਧਾਹਿਤਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਤਨਮਾਲਾ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਰਤ੍ਨਮਾਲੋਵਾਚ ਹੇ ਕृष੍ਣ ਕਮਲਾਕਾਨ੍ਤ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਮਤ੍ਸਖੀ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਾ ਯਦਿ ਨਾऽऽਯਾਸ੍ਯਸਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਰਤਨਮਾਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ, ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਸਖੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵੇਗੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।'
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕृष੍ਣ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਮृਚਿਤਂ ਕੁਰੁ । ਨ ਭਵੇਤ੍ਕਾਮਿਨੀਹਤ੍ਯਾ ਯੇਨ ਨੀਤਿਵਿਸ਼ਾਰਦ
'ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੇਮਣੀ ਦਾ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ।'
ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਮਾਧਵਃ । ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨੀਤਿਸਾਰਂ ਪਰਿਣਮਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਰਤਨਮਾਲਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਧਵ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਚੰਗਾ, ਸੱਚਾ, ਨਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਈਸ਼ੋ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਨਿषੇਕਂ ਖਣ੍ਡਿਤੁਂ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਤਥਾऽਪਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਰਤ੍ਨੇ ਨਿਯਤੇਰ੍ਨਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ ਤੇ ਇਹ ਵਿਛੋੜਾ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੇ ਰਤਨ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਮਯਾ । ਤਯਾ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾ ਨਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਹੱਦਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਦਾਮਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦਃ ਸ਼ਤਵਰ੍षਮਨੀਪ੍ਸਿਤਃ । ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਦਂਪਤ੍ਯੋਰਾਵਯੋਰੇਵ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਚਾਹਿਆ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਭੇਦੋ ਜਾਗਰਣੇऽਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਸਹ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ । ਸਂਸ਼੍ਲੇषਃ ਸਂਤਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਮਦ੍ਵਰੇਣ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜਾ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਵਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਮਿਲਾਪ ਰਹੇਗਾ।
ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੀ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸ਼ੋਕਚ੍ਛੇਦੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਰਾਧਾਂ ਬੋਧਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਨ੍ਦਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ। ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਯਯੌ ਨਨ੍ਦਾਲਯਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਰਾਧਿਕਾਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸੁਰਾਲਿਸਂਘਾਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਚ ਪਿਤਰਂ ਨਨਾਮ ਮਾਤਰਂ ਤਥਾ । ਚਕਾਰ ਮਾਤਾ ਕ੍ਰੋਡੇ ਚ ਨਵਨੀਤਂ ਚ ਨੂਤਨਮ੍
ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਿਆ; ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਨਵਾ ਮੱਖਣ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਤृਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚਖਾਦ ਸ਼ੀਤਲਂ ਜਲਮ੍ । ਉਵਾਸ ਤਤ੍ਰ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਮਾਤृਸਮੀਪਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਖਾਧਾ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ। ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗੋਪਸਮੂਹੈਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਮਾਲ੍ਯਚਨ੍ਦਨਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਤੇ ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਸਾਰੇ ਗੋਆਲੇ ਆਪਣੇ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਪਾਨ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਥ ਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥਾਕ੍ਰੂਰਃ ਸ੍ਵਸ਼ਰਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਂਸੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ । ਚਕਾਰ ਸ਼ਯਨਂ ਤਲ੍ਪੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੀष੍ਟਾਨ੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਸਤੱਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਇਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ ਅਕੂਰ ਨੇ, ਜੋ ਕਂਸ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਵਧੀਆ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ।
ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚਖਾਦ ਵਾਸਿਤਂ ਜਲਮ੍ । ਜਗਾਮ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਸੁਖਤਃ ਸੁਖਸਂਭੋਗਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਪੂਰ ਵਾਲਾ ਪਾਨ ਚਬਾਇਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਗਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖੀ ਨੀਂਦ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰੁਤਿਸਂਮਤਮ੍ । ਨਿਸ਼ਾਵਸ਼ੇषਸਮਯੇ ਬਾਧਾਦਿਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਤ ਦੇ ਅਖੀਰਲੇ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਰੋਗੀ ਬਦ੍ਧਕੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸੁਤਲ੍ਪਸ਼ਾਯੀ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਸੀ, ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੋ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ-ਗ਼ਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਕਿਸ਼ੋਰਵਯਸਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਧਰਮ੍ । ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਿਆਹ ਰੰਗ ਦਾ ਸੀ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਭੂषਿਤਂ ਭੂषਣਾਰ੍ਹਂ ਚ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਮਣਿਭੂषਣੈਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਸੀ, ਮੋਤੀਏ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕ਼ੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਚੂਡਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਮ੍ । ਏਵਂਭੂਤਂ ਦ੍ਵਿਚਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਥਮਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਦੀ ਮੁਕੁਟ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹਾਸਾ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੌਂਡੇ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਐਸਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਬੱਚਾ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰੁਚਿਰਾਂ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ, ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਪ੍ਰਦੀਪਹਸ੍ਤਾਂ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਧਾਨ੍ਯਕਰਾਂ ਵਰਾਮ੍ । ਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਸ੍ਯਾਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਵਰਦਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਦੀਵਾ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਅੰਨ ਵੀ ਸਨ, ਉਹ ਹਾਸੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਪਦ੍ਮਗਤਂ ਹਂਸਂ ਤੁਰਗਂ ਚ ਸਰੋਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਚਿੱਟੇ ਕੌਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੰਸ, ਘੋੜਾ ਤੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਿਤ੍ਰਿਤਂ ਚਾਰੁ ਫਲਿਤਂ ਪੁष੍ਪਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਆਮ੍ਰਨਿਮ੍ਬਨਾਰਿਕੇਲਗੁਰ੍ਵਰ੍ਕਕਦਲੀਤਰੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਫਲ ਲੱਗੇ ਤੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ: ਅੰਬ, ਨੀਮ, ਨਾਰੀਅਲ, ਚੰਦਨ, ਅਰਕ ਤੇ ਕੇਲਾ।
ਦਸ਼ਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਸਰ੍ਪਂ ਚ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਂ ਚ ਗਜਸ੍ਥਂ ਚ ਤਰਿਸ੍ਥਂ ਤੁਰਗਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਟਾ ਸੱਪ ਡੱਸਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ, ਨੌਕ ਉੱਤੇ ਤੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।