ਗੋਪਵੇष ਮਾਯਯਾ ਮਾਯੇਸ਼ ਸੁਵੇष ਸੁਸ਼ੀਲ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਕਾਨ੍ਤ ਦਾਨ੍ਤ ਨਿਤਾਨ੍ਤਜ੍ਞਾਨਾਨਨ੍ਦ ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਰੂਪ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਸ੍ਵਰੂਪ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤ ਨਿਰਞ੍ਜਨ ਭਾਰਾਵਤਾਰਣ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵ ਸ਼ੋਕਸੇਤਾਪਗ੍ਰਸਨ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਭਯਾਦਿਹਰਣ ਸ਼ਰਣਪਞ੍ਜਰ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ ਭਕ੍ਤਸਂਚਿਤਧਨ ਓਂ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗੋਆਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ, ਸੋਹਣੇ, ਸੁਭਾਵਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਿਆਣੇ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਗ-ਲਪੇਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪਰਗਟ, ਪਵਿੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ — ਓਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਪਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਾਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪ੍ਰੀਣਨਾਯ ਚ । ਪੁਨਃਪੁਨਃਰੁਵਾਚੇਦਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹੀ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਮੂਰਛਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕृਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਪਾਭੀष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਜਰੂਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯਾਹੀਨੋ ਲਭੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਲਭਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਧਨਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵਿਛੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਂ ਲਭੇਦ੍ਧਰੇਃ । ਅਚਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮੁਕ੍ਤੇਰਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਰ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਹ
ਜਗਤ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਕਾਰਣ । ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨ ਸਾਨਨ੍ਦ ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉੱਠੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ — ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵ੍ਰਜ ਨਨ੍ਦਾਲਯਂ ਨਾਥ ਤ੍ਯਜ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਸ੍ਮਰ ਸृਦਾਮਸ਼ਾਪਂ ਚ ਸ਼ਤਵਰ੍षਨਿਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਹੇ ਨਾਥ, ਵਾਪਸ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਜਾਓ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਜੰਗਲ ਛੱਡੋ। ਸ੍ਰਿਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਜੋ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੀ।
ਭਕ੍ਤਸ਼ਾਪਾਨृਰੋਧੇਨ ਸ਼ਤਵਰ੍ष ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤ੍ਯਜ । ਪੁਨਰੇਨਾਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗੋਲੋਕਂ ਚ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਭਗਤ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡੋ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੋਗੇ।
ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਗृਹਂ ਦੇਵ ਪਸ਼੍ਯਾਕੂਰਂ ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਪਿਤृਵ੍ਯਮਤਿਥਿਂ ਮਾਨ੍ਯਂ ਧਨ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਘਰ ਜਾਓ ਤੇ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਜੋ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਚਾਚਾ, ਮਾਣਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ, ਧੰਨ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਗਚ੍ਛ ਸਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਕੁਰੁ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਧਨੁਰ੍ਭਙ੍ਗਂ ਭਗ੍ਨਂ ਵੈਰਿਗਣਂ ਹਰੇ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁਣ ਮਥੁਰਾ ਜਾਓ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜੋ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਹਰਾਓ, ਹੇ ਹਰੀ।
ਹਨ ਕਂਸਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਾਤਂ ਬੋਧਯ ਮਾਤਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਭੁਵਃ
ਕੰਸ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਜਗਾਓ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿਓ, ਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਸਾਓ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਓ।
ਦਹ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਵਿਭੋ । ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਜृਮ੍ਭਣਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਬਾਣਸ੍ਯ ਭੁਜਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਹਲ ਵੀ ਸਾੜ ਦੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਬਾਸੀ ਤੇ ਬਾਣਾਸੁਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਢ ਦੇ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਹਰਣਂ ਨਾਥ ਘਾਤਨਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਚ । षੋਡਸ਼ਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਂ ਕੁਰੁ
ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਕਰ, ਹੇ ਕੁਰੁ।
ਤ੍ਯਜ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾਂ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ ਵ੍ਰਜਂ ਵ੍ਰਜ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਾਵਦ੍ਰਾਧਾ ਨ ਜਾਗ੍ਰਤਿ
ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਚੱਲ। ਉੱਠ, ਉੱਠ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਧਾ ਨਹੀਂ ਜਾਗੀ।
ਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ । ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵੀ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਕੁष੍ਣਸ੍ਯੋਪਰਿ ਦੇਵਤਾਃ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਾਗ੍ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਵਰਸਾਇਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ।
ਬਧ ਕਂਸਂ ਵਥਾਰ੍ਹ ਚ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕੁਰੁ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕੁਰੁਭੁਵੋ ਭਾਰਂ ਨਾਰਦੇਤ੍ਯੇਵਮੇਵ ਚ
ਕੰਸ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ, ਤੇ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ—ਇਹ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਭੂਤਭਾਵਨਃ । ਰਾਧਾ ਭਗਵਤੀਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਧਾ ਭਗਵਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉੱਠਿਆ।
ਯਯੌ ਹਰਿਃ ਕਿਯਦ੍ਦੂਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਥੌ ਚਨ੍ਦਨਾਨਾਂ ਵਨੇ ਵਾਸਸਮੀਪਤਃ
ਹਰਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੂਰ ਗਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਕ ਪਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਬਾਗ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਹਾਯ ਰਾਧਾ ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਂ ਸਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਵਤਲ੍ਪਤਃ । ਨ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰੀਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਰਾਧਾ ਨੇ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੇਜ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ।
ਹਾ ਨਾਥ ਰਮਣ ਪ੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭ । ਪ੍ਰਾਣਚੋਰ ਪ੍ਰਿਯਤਮ ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸੀਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਹਾਏ ਨਾਥ, ਸਜਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਜਿੰਦ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਜਿੰਦ ਚੋਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ—ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਉਹ ਰੋ ਪਈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮਨ੍ਵੇषਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਭ੍ਰਾਮ ਮਾਲਤੀਵਨਮ੍ । ਉਵਾਸ ਕ੍ਸ਼ਣਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੁष੍ਵਾਪ ਭੂਤਲੇ
ਇੱਕ ਪਲ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੋਤੀਆ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ; ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਉੱਠੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀ।
ਰੁਰੋਦ ਕ੍ਸ਼ਣਮਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਵਿਲਲਾਪ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਆਗਚ੍ਛਾऽऽਗਚ੍ਛ ਹੇ ਨਾਥੇਤ੍ਯੇਵਸੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਉੱਚੀ ਰੋਈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਖਦੀ ਰਹੀ, 'ਆ ਜਾ, ਆ ਜਾ, ਹੇ ਨਾਥ!'
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਸਂਤਾਪਾਤ੍ਸਂਪ੍ਤਤਾ ਵਿਰਹਾਨਲੈਃ । ਭੂਤਲੇ ਚ ਤृਣਾਚ੍ਛਨ੍ਨੇ ਪਪਾਤ ਚ ਯਥਾ ਮृਤਾ
ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁਰਦਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਆਯਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਛਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਕਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚਾਮਰਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦਨਦ੍ਰਵਮ੍
ਉਥੇ ਲੱਖਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪੱਖੇ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਚੰਦਨ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ।
ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਾ ਲੀਲਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਧਾਂ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਮृਤਾਮਿਵ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ ਨੇ, ਖੇਡ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ; ਆਪਣੀ ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਰੋ ਪਈ।
ਸਜਲਂ ਪਙ੍ਕਜਦਲਂ ਪਙ੍ਕੋਪਰਿ ਨਿਧਾਯ ਚ । ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਰਾਧਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਂ ਚ ਮृਤਾਮਿਵ
ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਪੱਤਾ ਕੀਚੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਸੁਟਿਆ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਸੀ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਵਰਗੀ।
ਗੋਪੀਭਿਃ ਸੇਵਿਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਰੁਚਿਰੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਚਨ੍ਦਨਦ੍ਰਵਯੁਕ੍ਤਾਂ ਚ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਤਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਥੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਟੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ, ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ, ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਈ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਤ੍ਰੈਤ੍ਯ ਤਾਮੇਵ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਨਿਵਾਰਿਤਸ਼੍ਚ ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਬਲਿष੍ਠਾਭਿਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਤਾਕਤਵਰ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।