ਚਤੁਃषष੍ਟਿਕਲਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਕਲਾਵਤੀ । ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਪੁਣਾ ਵਿਦਗ੍ਧਾ ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਚੌਂਸਠ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਂਗ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ, ਤੇ ਰਸਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਲੀਲਾਨਿਪੁਣਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕਾਮਾ ਚ ਕਾਮੁਕੀ । ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸੁਨ੍ਦਰੀष੍ਵੇਵ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਦਾ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕਾਮੀ ਸੀ; ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਪਿਤਣਾਂ ਮਾਨਸੀ ਕਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਮਾਨਿਨੀ । ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨਯੁਤਾ ਸ਼ਤਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜੀਵਿਨੀ
ਪਿਤਨਾ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਧੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰਣੀ ਸੀ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਜੀਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਨਿਪੁਣਾ ਯੋਗਨੀਤਿਵਿਸ਼ਾਰਦਾ । ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ
ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯੋਗ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ, ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਿੱਧ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਮਾਤृਤੁਲ੍ਯਾ ਚ ਕਾਮੁਕੀ । ਚਕਾਰ ਨਾਨਾਭਾਵਂ ਸਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹੀ ਧੀ, ਰਾਧਾ ਦੇਵੀ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸamaan ਤੇ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵ ਦਿਖਾਏ, ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਚਤੁਃषष੍ਟਿਕਲਾਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਾਰਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਯਾ ਸਾਕਂ ਰਾਸੇ ਰਾਮਰਸੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੌਂਸਠ ਪ੍ਰੇਮ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੀਤੀ।
ਤਾਂ ਨਖਾਗ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਨਖਕ੍ਸ਼ਤਪਯੋਧਰਾਮ੍ । ਲੁਪ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਿਂਦੂਰਾਂ ਕਬਰੀਸ਼ਿਥਿਲਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਛਾਤੀਆਂ 'ਤੇ ਵੀ ਨਖਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਸੁਖਸਂਭੋਗਮਗ੍ਨਾਂ ਚ ਨਗ੍ਨਾਂ ਚ ਸ਼ੋਕਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਮ੍ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਪਾਙ੍ਗੀਂ ਨਿਦ੍ਰਾਦੇਵੀ ਸਮਾਯਯੌ
ਉਹ ਸੁਖ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਨੰਗੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲੋਮ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਲਪੇਟੇ ਹੋਣ; ਨੀਂਦ ਦੀ ਦੇਵੀ ਆ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਂ ਕृष੍ਣਃਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਰੁਰੋਦ ਮਾਯਯਾ ਮਾਯੀ ਮਯੇਸ਼ੋ ਲੋਕਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦਇਆ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆ ਕੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਰਾਧਾਂ ਚ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਨਾਤਾਂ ਚ ਨੇਤ੍ਰਸਲਿਲੈਃ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾਮ੍
ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੁੰਮਿਆ; ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾਂ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਵਾਸਸੀ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇऽਤਿਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇ ਚਾਮੂਲ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮੁਦੁਰ੍ਲਭੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਸੀ, ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੋਮਲ, ਬੇਮੁੱਲ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ।
ਕਬਰੀਂ ਚ ਦਦੌ ਕੁਙ੍ਕੁਮਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਤਦ੍ਗਾਤ੍ਰੇ ਚ ਗਲੇ ਹਾਰਮਮੂਲ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੁੰਗੂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਬੇਮੁੱਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਂ ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੀਮਨ੍ਤਾਧਃਸ੍ਥਲੇऽਮਲੇ । ਦਾਡਿਮੀਕੁਸੁਮਾਕਾਰਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦਨਬਿਨ੍ਦੁਭਿ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਫ ਸਿਰ ਮੱਥੇ ਦੀ ਮੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਨਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਿੰਦੂਰ ਲਾਇਆ।
ਚਕਾਰ ਪਦ੍ਮਕਂ ਗਣ੍ਡੇ ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਕਮ੍ । ਦਦੌ ਤਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਚ ਰਤ੍ਨਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪੈਜਾਂ ਪਾਏ।
ਪਾਦਾਙ੍ਗੁਲਿਨਖਾਗੇ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਾਲਕ੍ਤਕਂ ਦਦੌ । ਨਾਨਾਸੁਵੇषੋਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਤਾਂ ਨਿਦ੍ਰਾਕੁਲਿਤਾਂ ਵਿਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾਏ। ਉਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਢਹਿ ਪਈ ਸੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਮੋਹੇਨ ਗਾਢਾਲਿਙ੍ਗਨਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਚੁਮ੍ਬਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਮੁਹੱਬਤ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਘਣੀ ਜੱਫੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਸੁष੍ਵਾਪ ਜਗਤਾਂ ਸ੍ਵਾਮੀ ਕਾਨ੍ਤਾਵਿਰਹਕਾਤਰਃ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕਾਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਉਦਾਸ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਸੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ,
ਸ਼ਿਵਸ਼ੇषਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਯਯੌ । ਆਗਤ੍ਯ ਨਤ੍ਵਾ ਸਿਰਸਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਂਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ। ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਜਯ ਜਯ ਜਗਦੀਸ਼ ਵਨ੍ਦਿਤਚਰਣ ਨਿਰ੍ਗੁਣ ਨਿਰਾਕਾਰ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੈ ਹੋ, ਜੈ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਸਰ੍ਪਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਾਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪ੍ਰੀਣਨਾਯ ਚ । ਪੁਨਃਪੁਨਃਰੁਵਾਚੇਦਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹੀ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਮੂਰਛਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕृਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਪਾਭੀष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਜਰੂਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯਾਹੀਨੋ ਲਭੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਲਭਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਧਨਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵਿਛੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਂ ਲਭੇਦ੍ਧਰੇਃ । ਅਚਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮੁਕ੍ਤੇਰਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਰ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਹ
ਜਗਤ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਕਾਰਣ । ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨ ਸਾਨਨ੍ਦ ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉੱਠੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ — ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵ੍ਰਜ ਨਨ੍ਦਾਲਯਂ ਨਾਥ ਤ੍ਯਜ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਸ੍ਮਰ ਸृਦਾਮਸ਼ਾਪਂ ਚ ਸ਼ਤਵਰ੍षਨਿਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਹੇ ਨਾਥ, ਵਾਪਸ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਜਾਓ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਜੰਗਲ ਛੱਡੋ। ਸ੍ਰਿਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਜੋ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੀ।
ਭਕ੍ਤਸ਼ਾਪਾਨृਰੋਧੇਨ ਸ਼ਤਵਰ੍ष ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤ੍ਯਜ । ਪੁਨਰੇਨਾਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗੋਲੋਕਂ ਚ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਭਗਤ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡੋ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੋਗੇ।
ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਗृਹਂ ਦੇਵ ਪਸ਼੍ਯਾਕੂਰਂ ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਪਿਤृਵ੍ਯਮਤਿਥਿਂ ਮਾਨ੍ਯਂ ਧਨ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਘਰ ਜਾਓ ਤੇ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਜੋ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਚਾਚਾ, ਮਾਣਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ, ਧੰਨ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ।
ਗੋਪਵੇष ਮਾਯਯਾ ਮਾਯੇਸ਼ ਸੁਵੇष ਸੁਸ਼ੀਲ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਕਾਨ੍ਤ ਦਾਨ੍ਤ ਨਿਤਾਨ੍ਤਜ੍ਞਾਨਾਨਨ੍ਦ ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਰੂਪ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਸ੍ਵਰੂਪ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤ ਨਿਰਞ੍ਜਨ ਭਾਰਾਵਤਾਰਣ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵ ਸ਼ੋਕਸੇਤਾਪਗ੍ਰਸਨ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਭਯਾਦਿਹਰਣ ਸ਼ਰਣਪਞ੍ਜਰ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ ਭਕ੍ਤਸਂਚਿਤਧਨ ਓਂ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗੋਆਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ, ਸੋਹਣੇ, ਸੁਭਾਵਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਿਆਣੇ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਗ-ਲਪੇਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪਰਗਟ, ਪਵਿੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ — ਓਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।