ਕੁष੍ਣਸ੍ਤਾਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਚੇਤਨਾਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵਿਵਿਧਂ ਯੋਗੈਃਸ਼ੋਕਵਿਖਣ੍ਡਨੈਃ । ਤਥਾऽਪਿ ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਚ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾ ਸਕੀ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਵਸ੍ਤੁਵਿਸ਼੍ਲੇषੀਨृਣਾਂ ਸ਼ੋਕਾਯ ਕੇਵਲਮ੍। ਦੇਹਾਤ੍ਮਨੋਸ਼੍ਚ ਵਿਚ੍ਛੇਦਃ ਕ੍ਵ ਸੁਖਾਯ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਤੇ
ਆਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਜਿੰਦ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ।
ਨ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਦਿਵਸੇ ਵ੍ਰਜਰਾਜੋ ਵ੍ਰਜਂ ਪਤਿ । ਕ੍ਰੀਡਾਸਰੋਵਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਧਾਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਦਿਨ, ਵ੍ਰਜ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵ੍ਰਜ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਚ ਤਯਾ ਸਹ । ਵਿਜਹੌ ਕ੍ਰਿਹਜ੍ਵਾਲਾਂ ਰਾਸੇ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀ ਮੁਦਾ
ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੀਤੀ। ਰਾਸ ਵਿਚ, ਰਾਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜਲਣ ਭੁਲਾ ਬੈਠੀ।
ਰਾਧਾ ਸਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾ । ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਤਸ੍ਥੌ ਰਹਸਿ ਨਾਰਦ
ਰਾਧਾ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਫੁੱਲਾਂ-ਚੰਦਨ ਦੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ, ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਰਾਧਾਸ਼ੋਕ- ਵਿਮੋਚਨਂ ਨਾਮਾष੍ਟषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਾਣ ਦੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ' ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ 'ਰਾਧਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ' ਨਾਮਕ ਅਠਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕੋਨਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਅਤਃ ਪਰਂ ਕਿਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਰਾਧਾਕੇਸ਼ਵਯੋਰ੍ਵਦ । ਨਿਗੂਢਤਤ੍ਵਾਮਸ੍ਪष੍ਟਂ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੁਣ ਉਨਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਰਾਧਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ? ਇਹਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਸੱਚਾਈ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾ ਕੇ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਗੋਪਨੀਯਂ ਚ ਵੇਦੇषੁ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪੁਰਾਵਿਦਾਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸਕਾਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯੋ ਵਿਭੁਃ । ਰੇਮੇ ਸ ਰਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਦਗ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਿਦਗ੍ਧਯਾ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਇੱਛਾਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ।
ਚਤੁਃषष੍ਟਿਕਲਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਕਲਾਵਤੀ । ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਪੁਣਾ ਵਿਦਗ੍ਧਾ ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਚੌਂਸਠ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਂਗ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ, ਤੇ ਰਸਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਲੀਲਾਨਿਪੁਣਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕਾਮਾ ਚ ਕਾਮੁਕੀ । ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸੁਨ੍ਦਰੀष੍ਵੇਵ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਦਾ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕਾਮੀ ਸੀ; ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਪਿਤਣਾਂ ਮਾਨਸੀ ਕਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਮਾਨਿਨੀ । ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨਯੁਤਾ ਸ਼ਤਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜੀਵਿਨੀ
ਪਿਤਨਾ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਧੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰਣੀ ਸੀ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਜੀਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਨਿਪੁਣਾ ਯੋਗਨੀਤਿਵਿਸ਼ਾਰਦਾ । ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ
ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯੋਗ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ, ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਿੱਧ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਮਾਤृਤੁਲ੍ਯਾ ਚ ਕਾਮੁਕੀ । ਚਕਾਰ ਨਾਨਾਭਾਵਂ ਸਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹੀ ਧੀ, ਰਾਧਾ ਦੇਵੀ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸamaan ਤੇ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵ ਦਿਖਾਏ, ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਚਤੁਃषष੍ਟਿਕਲਾਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਾਰਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਯਾ ਸਾਕਂ ਰਾਸੇ ਰਾਮਰਸੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੌਂਸਠ ਪ੍ਰੇਮ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੀਤੀ।
ਤਾਂ ਨਖਾਗ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਨਖਕ੍ਸ਼ਤਪਯੋਧਰਾਮ੍ । ਲੁਪ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਿਂਦੂਰਾਂ ਕਬਰੀਸ਼ਿਥਿਲਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਛਾਤੀਆਂ 'ਤੇ ਵੀ ਨਖਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਸੁਖਸਂਭੋਗਮਗ੍ਨਾਂ ਚ ਨਗ੍ਨਾਂ ਚ ਸ਼ੋਕਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਮ੍ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਪਾਙ੍ਗੀਂ ਨਿਦ੍ਰਾਦੇਵੀ ਸਮਾਯਯੌ
ਉਹ ਸੁਖ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਨੰਗੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲੋਮ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਲਪੇਟੇ ਹੋਣ; ਨੀਂਦ ਦੀ ਦੇਵੀ ਆ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਂ ਕृष੍ਣਃਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਰੁਰੋਦ ਮਾਯਯਾ ਮਾਯੀ ਮਯੇਸ਼ੋ ਲੋਕਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦਇਆ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆ ਕੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਰਾਧਾਂ ਚ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਨਾਤਾਂ ਚ ਨੇਤ੍ਰਸਲਿਲੈਃ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾਮ੍
ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੁੰਮਿਆ; ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾਂ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਵਾਸਸੀ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇऽਤਿਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇ ਚਾਮੂਲ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮੁਦੁਰ੍ਲਭੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਸੀ, ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੋਮਲ, ਬੇਮੁੱਲ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ।
ਕਬਰੀਂ ਚ ਦਦੌ ਕੁਙ੍ਕੁਮਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਤਦ੍ਗਾਤ੍ਰੇ ਚ ਗਲੇ ਹਾਰਮਮੂਲ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੁੰਗੂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਬੇਮੁੱਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਂ ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੀਮਨ੍ਤਾਧਃਸ੍ਥਲੇऽਮਲੇ । ਦਾਡਿਮੀਕੁਸੁਮਾਕਾਰਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦਨਬਿਨ੍ਦੁਭਿ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਫ ਸਿਰ ਮੱਥੇ ਦੀ ਮੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਨਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਿੰਦੂਰ ਲਾਇਆ।
ਚਕਾਰ ਪਦ੍ਮਕਂ ਗਣ੍ਡੇ ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਕਮ੍ । ਦਦੌ ਤਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਚ ਰਤ੍ਨਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪੈਜਾਂ ਪਾਏ।
ਪਾਦਾਙ੍ਗੁਲਿਨਖਾਗੇ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਾਲਕ੍ਤਕਂ ਦਦੌ । ਨਾਨਾਸੁਵੇषੋਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਤਾਂ ਨਿਦ੍ਰਾਕੁਲਿਤਾਂ ਵਿਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾਏ। ਉਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਢਹਿ ਪਈ ਸੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਮੋਹੇਨ ਗਾਢਾਲਿਙ੍ਗਨਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਚੁਮ੍ਬਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਮੁਹੱਬਤ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਘਣੀ ਜੱਫੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਸੁष੍ਵਾਪ ਜਗਤਾਂ ਸ੍ਵਾਮੀ ਕਾਨ੍ਤਾਵਿਰਹਕਾਤਰਃ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕਾਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਉਦਾਸ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਸੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ,
ਸ਼ਿਵਸ਼ੇषਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਯਯੌ । ਆਗਤ੍ਯ ਨਤ੍ਵਾ ਸਿਰਸਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਂਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ। ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਜਯ ਜਯ ਜਗਦੀਸ਼ ਵਨ੍ਦਿਤਚਰਣ ਨਿਰ੍ਗੁਣ ਨਿਰਾਕਾਰ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੈ ਹੋ, ਜੈ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।