ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗृਹਂ ਚ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਮੇ । ਵਿਦਾਯਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭੇ
ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਘਰ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖਾਸ ਕੰਮ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵਿਦਾ ਦੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ । ਪ੍ਰਾਣੀ ਵਿਹਾਯ ਪ੍ਰਣਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਆਰੀਏ?
ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਮਾਨਸਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਵਂ ਮੇ ਸਂਸਾਰਵਾਸਨਾ । ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਾਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਾਣਾ ਮੇ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਸਤਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਗਨ੍ਤੁਸੁਦ੍ਯਤਃ
ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਅਕ੍ਰੂਰਾਗਮਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਸਾਧਨਃ । ਆਤ੍ਮਾ ਪਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੋਪਕਾਰਕਾਰਕਃ
ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਰਾਖਾ, ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮੇਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮੁਤ੍ਸੁਕਂ ਭਿਨ੍ਨਮਾਨਸਮ੍ । ਉਵਾਚ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਾਵਲਾ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਬੋਲ ਪਈ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਹੇ ਨਾਥ ਰਮਣਪ੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇਯਸਾਂ ਮਮ । ਹੇ ਕृष੍ਣ ਹੇ ਰਮਾਨਾਥ ਵ੍ਰਜੇਸ਼ ਮਾ ਦ੍ਰਜ ਵ੍ਰਜਮ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਨਾਥ, ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗਾਂਵ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾ।
ਅਧੁਨਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਿਨ੍ਨਮਾਨਸਮ੍ । ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਮਮ ਪ੍ਰੇਮ ਗਤਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਹੁਣ, ਹੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਿੰਤਤ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਮਾਂ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਮ੍ਭੀਰੇ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਵਿਰਹਵ੍ਯਾਕੁਲਾਂ ਦੀਨਾਂ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ ਤੇ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ।
ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰ੍ਗੇਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਨਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਗਾਯਂ ਗਾਯਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੁੜ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਹੀ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਦਿਨ ਰਾਤ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀ ਰਹਾਂਗੀ।
ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਥਵਾऽਰਣ੍ਯਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਸਾਗਰੇ । ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਤ੍ਕਾਮਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਜੇ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਵੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਚਾਹ ਵਿਚ ਹੀ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ।
ਯਥਾऽऽਕਾਸ਼ੋ ਯਥਾऽऽਤ੍ਮਾ ਚ ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਥਾ ਰਵਿਃ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਯਾਸਿ ਮਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਨਿਬਦ੍ਧੋ ਵਸਨਾਞ੍ਚਲੇ
ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਆਤਮਾ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ, ਮੇਰੀ ਚੁੰਨੀ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਧੁਨਾ ਯਾਸਿ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੇ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲ । ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਦੀਨਾਂ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਛੱਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਧਯਾਯਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਯਯਾ ਗੋਪਵੇषਂ ਕਥਂ ਜਾਨਾਮਿ ਮਤ੍ਸਰੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਤੇਰਾ ਗਵਾਲਣ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਮਤਸਰੀ?
ਕृਤਂ ਯਦ੍ਦੇਵ ਦੁਰ੍ਨੀਤਮਪਰਾਧਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਤਿਭਾਵੇਨ ਚਾਭਿਮਾਨੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੇ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੁੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਾਂ ਪਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।
ਚੂਰ੍ਣੋਭੂਤਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਗਰ੍ਵੋ ਦੂਰੀਭੂਤੋ ਮਨੋਰਥਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਾਤ੍ਮਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਮੇਰਾ ਮਾਣ ਮਿੱਟੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਕismet ਜਾਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਾਂ?
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਗਮੁਖਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਹਿਤਾ ਤਵ ਮਾਯਯਾ । ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਪਾਸ਼ਤਃ
ਗਰਗ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ ਹਾਂ। ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਆਖਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਯਾਸਿ ਚੇਨ੍ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਕਲਙ੍ਕੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੋਪਾਨਲੇਨ ਚ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ-ਪੋਤੇ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯੁਗਸ਼ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਕਥਂ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਿਭਰ੍ਮਿ ਜੀਵਨਂ ਪ੍ਰਭੀ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸੌ ਯੁੱਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਖੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾ ਮੋਪਾਤ੍ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਸਹਸਾ ਜਹਾਰ ਚੇਤਨਾਂ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ!
ਕੁष੍ਣਸ੍ਤਾਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਚੇਤਨਾਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵਿਵਿਧਂ ਯੋਗੈਃਸ਼ੋਕਵਿਖਣ੍ਡਨੈਃ । ਤਥਾऽਪਿ ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਚ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾ ਸਕੀ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਵਸ੍ਤੁਵਿਸ਼੍ਲੇषੀਨृਣਾਂ ਸ਼ੋਕਾਯ ਕੇਵਲਮ੍। ਦੇਹਾਤ੍ਮਨੋਸ਼੍ਚ ਵਿਚ੍ਛੇਦਃ ਕ੍ਵ ਸੁਖਾਯ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਤੇ
ਆਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਜਿੰਦ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ।
ਨ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਦਿਵਸੇ ਵ੍ਰਜਰਾਜੋ ਵ੍ਰਜਂ ਪਤਿ । ਕ੍ਰੀਡਾਸਰੋਵਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਧਾਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਦਿਨ, ਵ੍ਰਜ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵ੍ਰਜ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਚ ਤਯਾ ਸਹ । ਵਿਜਹੌ ਕ੍ਰਿਹਜ੍ਵਾਲਾਂ ਰਾਸੇ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀ ਮੁਦਾ
ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੀਤੀ। ਰਾਸ ਵਿਚ, ਰਾਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜਲਣ ਭੁਲਾ ਬੈਠੀ।
ਰਾਧਾ ਸਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾ । ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਤਸ੍ਥੌ ਰਹਸਿ ਨਾਰਦ
ਰਾਧਾ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਫੁੱਲਾਂ-ਚੰਦਨ ਦੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ, ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਰਾਧਾਸ਼ੋਕ- ਵਿਮੋਚਨਂ ਨਾਮਾष੍ਟषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਾਣ ਦੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ' ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ 'ਰਾਧਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ' ਨਾਮਕ ਅਠਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕੋਨਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਅਤਃ ਪਰਂ ਕਿਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਰਾਧਾਕੇਸ਼ਵਯੋਰ੍ਵਦ । ਨਿਗੂਢਤਤ੍ਵਾਮਸ੍ਪष੍ਟਂ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੁਣ ਉਨਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਰਾਧਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ? ਇਹਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਸੱਚਾਈ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾ ਕੇ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਗੋਪਨੀਯਂ ਚ ਵੇਦੇषੁ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪੁਰਾਵਿਦਾਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸਕਾਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯੋ ਵਿਭੁਃ । ਰੇਮੇ ਸ ਰਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਦਗ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਿਦਗ੍ਧਯਾ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਇੱਛਾਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ।