ਤੁष੍ਟਿਃ ਪੁष੍ਟਿਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਲਜ੍ਜਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤृष੍ਣਾ ਪਰਾ ਦਯਾ । ਨਿਦ੍ਰਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾ ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਚ ਸਂਨਤਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾ
ਸੰਤੋਖ, ਪੋਸ਼ਣ, ਮਾਫੀ, ਲਜ੍ਜਾ, ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਇਆ, ਨੀਂਦ, ਭਰੋਸਾ, ਥਕਾਵਟ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਕਰਮ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਤਿਰੂਪਾ ਭਕ੍ਤਿਰੂਪਾ ਦੇਹਿਨਾਂ ਦੇਹਰੂਪਿਣੀ । ਮਮਾऽऽਧਾਰਾ ਸਦਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਵਾऽਤ੍ਮਾऽਹਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਹਾਂ—ਅਸੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾऽਹਂ ਚ ਸਮੌ ਪ੍ਰਕृਤਿਪੂਰੁषੌ । ਨ ਹਿ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਦੇਵਿ ਦ੍ਵਯੋਰੇਕਤਰਂ ਵਿਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇਕ ਦੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਰਾਧਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸ ਚ ਕੀਡਾਨਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਰਤ੍ਨਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਤਥਾ ਚ ਰਾਧਾਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਾਮੁਕ੍ਯਾ ਸਹ ਕਾਮੁਕਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਧਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਸੀ।
ਅਥਾष੍ਟषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪਾਤ੍ਪੁਰਾਤਨਃ । ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣਸਦृਸ਼ੀਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੇਜ ਤੋਂ, ਖੇਡ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਞ੍ਚਲੇਨ ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਮੁਖਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਪੱਲੂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਚਿਹਰਾ ਸਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਠੰਢੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਅਯਿ ਤਿष੍ਠਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਧੇ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ । ਵ੍ਰਜ ਬृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਾऽਪਿ ਵ੍ਰਜਂ ਵ੍ਰਜ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਧੇ, ਰਾਸ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਸੁੱਚੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾ। ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਗਾਂਵ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜਾ।
ਰਾਸਾਧਿष੍ਠਾਤृਤੇਵਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਸਂ ਰਾਸੇ ਕੁਰੁ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗ੍ਰਾਮੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਯਥਾ ਸਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗ੍ਰਾਮਦੇਵਤਾਃ
ਹੇ ਰਾਸ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰਾਸ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾਰਲਿਨਿਵਹੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਾ ਚਮ੍ਪਕਵਨਂ ਘਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਚੰਪਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਜਾ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਲੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗृਹਂ ਚ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਮੇ । ਵਿਦਾਯਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭੇ
ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਘਰ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖਾਸ ਕੰਮ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵਿਦਾ ਦੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ । ਪ੍ਰਾਣੀ ਵਿਹਾਯ ਪ੍ਰਣਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਆਰੀਏ?
ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਮਾਨਸਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਵਂ ਮੇ ਸਂਸਾਰਵਾਸਨਾ । ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਾਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਾਣਾ ਮੇ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਸਤਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਗਨ੍ਤੁਸੁਦ੍ਯਤਃ
ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਅਕ੍ਰੂਰਾਗਮਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਸਾਧਨਃ । ਆਤ੍ਮਾ ਪਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੋਪਕਾਰਕਾਰਕਃ
ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਰਾਖਾ, ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮੇਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮੁਤ੍ਸੁਕਂ ਭਿਨ੍ਨਮਾਨਸਮ੍ । ਉਵਾਚ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਾਵਲਾ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਬੋਲ ਪਈ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਹੇ ਨਾਥ ਰਮਣਪ੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇਯਸਾਂ ਮਮ । ਹੇ ਕृष੍ਣ ਹੇ ਰਮਾਨਾਥ ਵ੍ਰਜੇਸ਼ ਮਾ ਦ੍ਰਜ ਵ੍ਰਜਮ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਨਾਥ, ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗਾਂਵ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾ।
ਅਧੁਨਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਿਨ੍ਨਮਾਨਸਮ੍ । ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਮਮ ਪ੍ਰੇਮ ਗਤਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਹੁਣ, ਹੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਿੰਤਤ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਮਾਂ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਮ੍ਭੀਰੇ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਵਿਰਹਵ੍ਯਾਕੁਲਾਂ ਦੀਨਾਂ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ ਤੇ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ।
ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰ੍ਗੇਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਨਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਗਾਯਂ ਗਾਯਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੁੜ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਹੀ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਦਿਨ ਰਾਤ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀ ਰਹਾਂਗੀ।
ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਥਵਾऽਰਣ੍ਯਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਸਾਗਰੇ । ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਤ੍ਕਾਮਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਜੇ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਵੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਚਾਹ ਵਿਚ ਹੀ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ।
ਯਥਾऽऽਕਾਸ਼ੋ ਯਥਾऽऽਤ੍ਮਾ ਚ ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਥਾ ਰਵਿਃ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਯਾਸਿ ਮਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਨਿਬਦ੍ਧੋ ਵਸਨਾਞ੍ਚਲੇ
ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਆਤਮਾ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ, ਮੇਰੀ ਚੁੰਨੀ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਧੁਨਾ ਯਾਸਿ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੇ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲ । ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਦੀਨਾਂ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਛੱਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਧਯਾਯਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਯਯਾ ਗੋਪਵੇषਂ ਕਥਂ ਜਾਨਾਮਿ ਮਤ੍ਸਰੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਤੇਰਾ ਗਵਾਲਣ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਮਤਸਰੀ?
ਕृਤਂ ਯਦ੍ਦੇਵ ਦੁਰ੍ਨੀਤਮਪਰਾਧਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਤਿਭਾਵੇਨ ਚਾਭਿਮਾਨੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੇ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੁੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਾਂ ਪਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।
ਚੂਰ੍ਣੋਭੂਤਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਗਰ੍ਵੋ ਦੂਰੀਭੂਤੋ ਮਨੋਰਥਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਾਤ੍ਮਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਮੇਰਾ ਮਾਣ ਮਿੱਟੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਕismet ਜਾਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਾਂ?
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਗਮੁਖਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਹਿਤਾ ਤਵ ਮਾਯਯਾ । ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਪਾਸ਼ਤਃ
ਗਰਗ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ ਹਾਂ। ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਆਖਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਯਾਸਿ ਚੇਨ੍ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਕਲਙ੍ਕੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੋਪਾਨਲੇਨ ਚ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ-ਪੋਤੇ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯੁਗਸ਼ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਕਥਂ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਿਭਰ੍ਮਿ ਜੀਵਨਂ ਪ੍ਰਭੀ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸੌ ਯੁੱਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਖੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾ ਮੋਪਾਤ੍ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਸਹਸਾ ਜਹਾਰ ਚੇਤਨਾਂ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ!