ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾ ਅਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਚ ਮਤ੍ਕਲਾਃ
ਹਰ ਇਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ।
ਮਤ੍ਕਲਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ਕਲਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਿ ਚਰਾਚਰਾਃ । ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਹਂ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਨ। ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ ਤੇ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਸ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਦ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਯਥਾ ਗੋਲੋਕ ਏਵ ਚ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਹੈਂ। ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਸ਼ਿਵਾ ਤ੍ਵ੍ਰਂ ਚ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਵਿਨਾਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਚ ਸਰ੍ਵਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸ਼ਿਵਣੀ ਹੈਂ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਬਿਪਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਦਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਸਾ ਏਵ ਸ਼ੈਲਕਨ੍ਯਕਾ । ਕੈਲਾਸੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤੇਨ ਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਤੂੰ ਦੱਖਣ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਵੀ। ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਬਣ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਵਸਦੀ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸਿਨ੍ਧੁਕਨ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਵਿष੍ਣੁਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਅਹਂ ਸ੍ਵਾਸ਼ੇਨ ਸृष੍ਟੌ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਸ਼ਿਵਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਗੋਲੋਕੇ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਧਾ ਰਾਸੇ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਲੱਖਮੀ, ਸ਼ਿਵਣੀ, ਧਾਤ੍ਰੀ ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੈਂ। ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਰਾਧਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸ ਨਚ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ।
ਵृਨ੍ਦਾ ਦृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਿਰਜਾ ਵਿਰਜਾਤਟੇ । ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਦਾਮਸ਼ਾਪੇਨ ਭਾਰਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਗਤਾ
ਤੂੰ ਸੁੰਦਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵਿਰਜਾ ਹੈਂ। ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ।
ਪੂਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਭਾਰਤਂ ਚ ਵृਨ੍ਦਾਰਣ੍ਯਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਤ੍ਵਤ੍ਕਲਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ਕਲਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਸੁੰਦਰਏ, ਭਾਰਤ ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਉਪ-ਅੰਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ।
ਯਾਯੋषਿਤ੍ਸਾ ਚ ਭਵਤੀ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸੋऽਹਮੇਵ ਚ । ਅਹਂ ਚ ਕਲਯਾ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦਾਹਿਕਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਹਰ ਔਰਤ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰ ਮਰਦ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸ੍ਵਾਹਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸਮਰ੍ਥੋऽਹਂ ਨਾਲਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ । ਅਹਂ ਦੀਪ੍ਤਿਮਤਾਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਕਲਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਾਕਰੀ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਸਂਜ੍ਞਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਭਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾऽਹਂ ਨ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਅਹਂ ਚ ਕਲਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੋਭਾ ਚ ਰੋਹਿਣੀ
ਤੂੰ ਸੰਜਨਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮੈਂ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਰੋਹਿਣੀ ਹੈਂ।
ਮਨੋਹਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਃ । ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਲਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਚੀ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮਨਮੋਹਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸ਼ਚੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਰਾਜੋ ਹਤਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ । ਅਹਂਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕਲਯਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਿਣੀ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਉਹ ਨਿਰਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧਰਮ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈਂ।
ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਕृਤ੍ਯੋ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਧਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਂ ਵਿਨਾ । ਅਹਂ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਕਲਯਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਕਰਤਾਰ ਹੈਂ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਯਜਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੱਖਣਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਫਲਦੋऽਪ੍ਯਕਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ । ਕਲਯਾ ਪਿਦृਲੋਕੋऽਹਂ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਾ ਸਤੀ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸ੍ਵਧਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਾऽਲਂ ਕਵ੍ਯਦਾਨੇ ਚ ਸਦਾ ਨਾਲਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ । ਅਹਂ ਪੁਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਨ ਸ੍ਰष੍ਟਾऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਪੁਰਖ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਂਵਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਾऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਕਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਦਿਨਾ
ਤੂੰ ਸਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਲੱਖਮੀ ਵਜੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਧਨਵਾਨ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਨਿਰਧਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਨਾਲਂ ਕੁਲਾਲਸ਼੍ਚ ਘਟਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮृਦਾ ਵਿਨਾ । ਅਹਂ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਕਲਯਾ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਮੀ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਘੜਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ, ਉਵੇਂ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਸਸ੍ਯਰਤ੍ਨਾਧਾਰਾਂ ਚ ਬਿਭਰ੍ਮਿ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭੂਤਿਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਸਤੀ
ਸੁੰਦਰਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸੋਹਣਪ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਭਰਪੂਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈਂ।
ਤੁष੍ਟਿਃ ਪੁष੍ਟਿਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਲਜ੍ਜਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤृष੍ਣਾ ਪਰਾ ਦਯਾ । ਨਿਦ੍ਰਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾ ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਚ ਸਂਨਤਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾ
ਸੰਤੋਖ, ਪੋਸ਼ਣ, ਮਾਫੀ, ਲਜ੍ਜਾ, ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਇਆ, ਨੀਂਦ, ਭਰੋਸਾ, ਥਕਾਵਟ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਕਰਮ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਤਿਰੂਪਾ ਭਕ੍ਤਿਰੂਪਾ ਦੇਹਿਨਾਂ ਦੇਹਰੂਪਿਣੀ । ਮਮਾऽऽਧਾਰਾ ਸਦਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਵਾऽਤ੍ਮਾऽਹਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਹਾਂ—ਅਸੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾऽਹਂ ਚ ਸਮੌ ਪ੍ਰਕृਤਿਪੂਰੁषੌ । ਨ ਹਿ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਦੇਵਿ ਦ੍ਵਯੋਰੇਕਤਰਂ ਵਿਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇਕ ਦੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਰਾਧਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸ ਚ ਕੀਡਾਨਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਰਤ੍ਨਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਤਥਾ ਚ ਰਾਧਾਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਾਮੁਕ੍ਯਾ ਸਹ ਕਾਮੁਕਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਧਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਸੀ।
ਅਥਾष੍ਟषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪਾਤ੍ਪੁਰਾਤਨਃ । ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣਸਦृਸ਼ੀਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੇਜ ਤੋਂ, ਖੇਡ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਞ੍ਚਲੇਨ ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਮੁਖਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਪੱਲੂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਚਿਹਰਾ ਸਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਠੰਢੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਅਯਿ ਤਿष੍ਠਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਧੇ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ । ਵ੍ਰਜ ਬृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਾऽਪਿ ਵ੍ਰਜਂ ਵ੍ਰਜ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਧੇ, ਰਾਸ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਸੁੱਚੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾ। ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਗਾਂਵ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜਾ।
ਰਾਸਾਧਿष੍ਠਾਤृਤੇਵਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਸਂ ਰਾਸੇ ਕੁਰੁ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗ੍ਰਾਮੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਯਥਾ ਸਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗ੍ਰਾਮਦੇਵਤਾਃ
ਹੇ ਰਾਸ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰਾਸ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾਰਲਿਨਿਵਹੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਾ ਚਮ੍ਪਕਵਨਂ ਘਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਚੰਪਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਜਾ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਲੈ।