ਜੀਵਃ ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਕਾਲੇ ਮृਤੇषੁ ਜੀਵਿषੁ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਆਵਾਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੌ ਚ ਸਤਤਂ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਿਏ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।
ਆਧਾਰਸ਼੍ਚਾਹਮਾਧੇਯਂ ਕਾਰ੍ਯ ਚ ਕਾਰਣਂ ਵਿਨਾ । ਅਯੇ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਨਸ਼੍ਵਰਾਣਿ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਵੀ ਹਾਂ, ਆਸਰੇ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਕਾਰਨ ਵੀ ਹਾਂ ਤੇ ਨਤੀਜਾ ਵੀ, ਸੋਹਣੀਏ। ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਸਵੰਤ ਹਨ।
ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਾਧਿਕਾਃ ਕੁਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਚਿਨ੍ਨ੍ਯੂਨਮੇਵ ਚ । ਮਮਾਂਸ਼ਾਃ ਕੇऽਪਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਦ੍ਦੇਵਾਃਕਲਾਸ੍ਤਥਾ
ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਕਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਕਦੇ ਘੱਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ਕਲਾਃ ਕਲਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ਾਸ੍ਤਦਂਸ਼ਾਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਨ । ਮਦਂਸ਼ਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਸਾਚ ਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾਚ ਪਞ੍ਚਧਾ
ਕੁਝ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਹਿੱਸੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਸੁੱਖਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚ ਕਮਲਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਵੇਦਸੂਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕਾ ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਮੂਰ੍ਤਿਧਾਰਿਣਃ
ਸਰਸਵਤੀ, ਕਮਲਾ, ਦੁਰਗਾ ਤੇ ਤੂੰ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ—ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹਨ।
ਅਹਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਦੇਹੀ ਭਕ੍ਤਧ੍ਯਾਨਾਨੁਰੋਧਤਃ । ਯੇ ਯੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਕਾ ਰਾਧੇ ਤੇ ਨष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੇ ਲਯੇ
ਮੈਂ ਆਪ ਆਤਮਾ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰੀ ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਧੇ, ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਲੈਣ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹਮੇਵਾऽऽਸਮੇਵਾਗ੍ਰੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਪ੍ਯਹਮੇਵ ਚ । ਯਥਾऽਹਂ ਚ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਥਾ ਧਾਵਲ੍ਯਦੁਗ੍ਧਯੋਃ
ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ ਪਣ।
ਭੇਦਃ ਕਦਾऽਪਿ ਨ ਭਵੇਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਚ ਤਥਾऽऽਵਯੋਃ । ਅਹਂ ਮਹਾਨ੍ਵਿਰਾਟ੍ ਸੁषਟੌ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਯਸ੍ਯ ਲੋਮਸੁ
ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪਨ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਂਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਤੀ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀ । ਆਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਵਿਰਾਟ੍ ਸृष੍ਟੌ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਯਨ੍ਨਾਭਿਪਦ੍ਮਤਃ
ਉਥੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ। ਮੈਂ ਉਸ ਛੋਟੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕੌਲ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲੋਮਕੂਪੇ ਵਾਸੋ ਮੇ ਚਾਂਸ਼ਤਃ ਸਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਚ ਬृਹਤੀ ਸ੍ਵਾਸ਼ਨੇ ਸੁਭਗਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੋਮ ਦੇ ਰੇਂਦ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ। ਤੂੰ, ਸੁਭਾਗਣੇ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਹਚਰੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾ ਅਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਚ ਮਤ੍ਕਲਾਃ
ਹਰ ਇਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ।
ਮਤ੍ਕਲਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ਕਲਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਿ ਚਰਾਚਰਾਃ । ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਹਂ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਨ। ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ ਤੇ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਸ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਦ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਯਥਾ ਗੋਲੋਕ ਏਵ ਚ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਹੈਂ। ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਸ਼ਿਵਾ ਤ੍ਵ੍ਰਂ ਚ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਵਿਨਾਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਚ ਸਰ੍ਵਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸ਼ਿਵਣੀ ਹੈਂ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਬਿਪਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਦਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਸਾ ਏਵ ਸ਼ੈਲਕਨ੍ਯਕਾ । ਕੈਲਾਸੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤੇਨ ਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਤੂੰ ਦੱਖਣ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਵੀ। ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਬਣ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਵਸਦੀ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸਿਨ੍ਧੁਕਨ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਵਿष੍ਣੁਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਅਹਂ ਸ੍ਵਾਸ਼ੇਨ ਸृष੍ਟੌ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਸ਼ਿਵਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਗੋਲੋਕੇ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਧਾ ਰਾਸੇ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਲੱਖਮੀ, ਸ਼ਿਵਣੀ, ਧਾਤ੍ਰੀ ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੈਂ। ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਰਾਧਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸ ਨਚ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ।
ਵृਨ੍ਦਾ ਦृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਿਰਜਾ ਵਿਰਜਾਤਟੇ । ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਦਾਮਸ਼ਾਪੇਨ ਭਾਰਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਗਤਾ
ਤੂੰ ਸੁੰਦਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵਿਰਜਾ ਹੈਂ। ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ।
ਪੂਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਭਾਰਤਂ ਚ ਵृਨ੍ਦਾਰਣ੍ਯਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਤ੍ਵਤ੍ਕਲਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ਕਲਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਸੁੰਦਰਏ, ਭਾਰਤ ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਉਪ-ਅੰਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ।
ਯਾਯੋषਿਤ੍ਸਾ ਚ ਭਵਤੀ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸੋऽਹਮੇਵ ਚ । ਅਹਂ ਚ ਕਲਯਾ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦਾਹਿਕਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਹਰ ਔਰਤ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰ ਮਰਦ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸ੍ਵਾਹਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸਮਰ੍ਥੋऽਹਂ ਨਾਲਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ । ਅਹਂ ਦੀਪ੍ਤਿਮਤਾਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਕਲਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਾਕਰੀ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਸਂਜ੍ਞਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਭਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾऽਹਂ ਨ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਅਹਂ ਚ ਕਲਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੋਭਾ ਚ ਰੋਹਿਣੀ
ਤੂੰ ਸੰਜਨਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮੈਂ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਰੋਹਿਣੀ ਹੈਂ।
ਮਨੋਹਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਃ । ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਲਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਚੀ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮਨਮੋਹਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸ਼ਚੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਰਾਜੋ ਹਤਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ । ਅਹਂਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕਲਯਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਿਣੀ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਉਹ ਨਿਰਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧਰਮ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈਂ।
ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਕृਤ੍ਯੋ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਧਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਂ ਵਿਨਾ । ਅਹਂ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਕਲਯਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਕਰਤਾਰ ਹੈਂ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਯਜਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੱਖਣਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਫਲਦੋऽਪ੍ਯਕਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ । ਕਲਯਾ ਪਿਦृਲੋਕੋऽਹਂ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਾ ਸਤੀ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸ੍ਵਧਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਾऽਲਂ ਕਵ੍ਯਦਾਨੇ ਚ ਸਦਾ ਨਾਲਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ । ਅਹਂ ਪੁਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਨ ਸ੍ਰष੍ਟਾऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਪੁਰਖ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਂਵਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਾऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਕਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਦਿਨਾ
ਤੂੰ ਸਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਲੱਖਮੀ ਵਜੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਧਨਵਾਨ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਨਿਰਧਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਨਾਲਂ ਕੁਲਾਲਸ਼੍ਚ ਘਟਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮृਦਾ ਵਿਨਾ । ਅਹਂ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਕਲਯਾ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਮੀ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਘੜਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ, ਉਵੇਂ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਸਸ੍ਯਰਤ੍ਨਾਧਾਰਾਂ ਚ ਬਿਭਰ੍ਮਿ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭੂਤਿਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਸਤੀ
ਸੁੰਦਰਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸੋਹਣਪ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਭਰਪੂਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈਂ।