ਵ੍ਰਜਰਾਜ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਰਾਜਰਾਜਯਃ । ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਭਸਿ ਤਾਰਾਰਾਜਿਰ੍ਵਿਰਾਜਤੇ
ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੋਭਾ ਯਸ਼ੋਦਾਯਾ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨ । ਯਥਾ ਸ਼ਾਖਾਫਲਸ੍ਕਨ੍ਧੈਸ੍ਤਰੁਰਾਜਿਰ੍ਵਿਰਾਜਤੇ
ਹੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਿਖਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਤਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਧ ਗੋਕੁਲੇਸ਼ ਸੋਭਾ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਯਥਾ ਸਰ੍ਵਾ ਲੋਕਰਾਜੀ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਹੇ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੋਕੁਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਿਖਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਰਾਮਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਰਾਸੇਸ਼ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੋਭਾ ਮਨੋਹਰਾ । ਰਾਜਤੇ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਯਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇऽਮਰਾਵਤੀ
ਹੇ ਰਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਮ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਅਮਰਾਵਤੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੋਭਾ ਪਤਿਰ੍ਗਤਿਃ । ਅਨ੍ਯੋषਾਂ ਚ ਵਨਾਨਾਂ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਕੇਸਰੀ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮਾਲਕ ਤੇ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਿਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ੇਰ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਯ ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਤ੍ਸਂ ਮੁਰਭਿਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਯਥਾ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੜੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਮੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਆਨ੍ਦੋਲਯਨ੍ਤਿ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾ ਦਗ੍ਧਂ ਚ ਮਾਨਸਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਤਪ੍ਤਪਾਤ੍ਰੇ ਯਥਾ ਧਾਨ੍ਯਸਮੂਹਕਃ
ਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਾ ਪਤਨ੍ਤੀ ਹਰੇਃ ਪਦੇ । ਪੁਨਰਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੇਨੈਵ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਵਿਭੁਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।
ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਮੋਹਸਂਛੇਦਕਾਰਣਮ੍ । ਯਥਾ ਪਰ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਵੱਡਾ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਹੀ ਮੋਹ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੀ ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਕੁਲ੍ਹਾੜਾ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਭੀ ਮੋਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਮਹਾਯੋਗਂ ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ । ਸ਼ੋਕਚ੍ਛੇਦਂ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੁਹਲਂ ਮਮ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੋ ਮਹਾਯੋਗੋ ਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਯੋਗਿਨਾਮਵਿ । ਸ ਚ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਹਰੀ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਚਿਦਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਚੈਵ ਗੋਨੋਕੇ ਰਾਧਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਕਥਾਯਾਮਾਸ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਂ ਯਥਾ ਮੁਨੇ
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਭਾਗ ਕਹਾਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਪਾਤਾਨ੍ਤਂ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ, ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪਸੀ ਸੀ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਦ੍ਮੇ ਪਾਦ੍ਮਂ ਚ ਪਦ੍ਮਜਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਸਾਦਰਂ ਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਕਿਂਚਿਦੇਵਤਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਪਦਮ ਵਿੱਚ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਸ਼ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕਠੋਰੇਣ ਕृਸ਼ੋਦਰਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਮਸ੍ਥਿਸਾਰਂ ਚ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਸੌ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸਿਂਹਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੁਰਾ ਧਰ੍ਮਂ ਮਤ੍ਤਾਤਂ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਵਰਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਸ਼ੋਦਰਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸਿੰਘ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਪਪਾਠਾऽऽਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਕਿਚਿਚ੍ਛਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਾਂ ਤਪਨ੍ਤਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਕੁਝ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਸੌ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਚ ਤਪਨ੍ਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਪਰਮ੍ । ਸੁਤਪਨ੍ਤਮਨਨ੍ਤਂ ਚ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚੋਵਾਚ ਨਾਰਦ
ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਤਪ ਕਰਦੇ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਚਿਰਂ ਤਪਨ੍ਤਂ ਕਪਿਲਂ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਪੁष੍ਕਰੇ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਪਨ੍ਤਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤਪਃ
ਉਸਨੇ ਬਰਫੀਲੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਲੰਮਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਕਪਿਲ ਨੂੰ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦੇ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਉਵਾਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਂ ਭृਗੁਮ੍ । ਏਵਂ ਨਿਗੂਢਂ ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਕृਪ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਤੇ ਭਰਗੁ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਲੁਕਵੇਂ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੀ ਬੋਲਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਾਕਨੋਵਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਯਦੁਵਾਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਂ ਰਾਧਿਕਾਂ ਤਚ੍ਚ ਕਥਾਯਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਯਦੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਦੁਖੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਵਿਰਸਂ ਰਸਿਕਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਉਵਾਚਾऽऽਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਯੋਗਿਨੀਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਜਦ ਉਸ ਰਸ ਦੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਉਸ ਯੋਗਿਨੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੇ ਸ੍ਮਰਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਕਥਂ ਵਿਸ੍ਮਰਸਿ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਗੋਲੋਕਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸੁਦਾਮ੍ਨਃ ਸ਼ਾਪਮੇਵ ਚ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਗਈ? ਤੈਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਿਨਂ ਦੀਨੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਮਯਾ ਸਹ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮੇਲਨਂ ਪੁਨਰਾਵਯੋਃ
ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਸਾਡਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ।
ਪੁਨਰੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਗੋਲੋਕਂ ਤਂ ਨਿਜਾਲਯਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾਭਿਸ਼੍ਚ ਗੋਪੈਰ੍ਗੋਲੋਕਵਾਸਿਭਿਃ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਗੋਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਉੱਥੇ ਗੋਲੋਕ ਵਾਸੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਅਧੁਨਾऽऽਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਵਾਂ ਵਦਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਸ਼ੋਕਧ੍ਨਂ ਹਰ੍षਦਂ ਸਾਰਂ ਸੁਖਦਂ ਮਾਨਸਸ੍ਯ ਚ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਤਮਕ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਸੁਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਚ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਦृष੍ਟ ਏਵ ਚ
ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਾਂ। ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯਥੈਵ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁषੁ । ਨ ਚ ਲਿਪ੍ਤਸ੍ਤਥੈਵਾਹਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਹਰ ਥਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੀ ਹੈ ਪਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਕ ਹਾਂ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹਾਂ।
ਜੀਵੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਜੀਵਿषੁ । ਭੋਕ੍ਤਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਦਾ
ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਜੋ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਚਲਘਟੇष੍ਵੇਵ ਮਣ੍ਡਲਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਰ੍ਯਯੋਃ । ਭਗ੍ਨੇषੁ ਤੇषੁ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਸ੍ਤਯੋਰੇਵ ਤਥਾ ਮਯਿ
ਜਿਵੇਂ ਹਿਲਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਘੜੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਛਾਈ ਚੰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਵੀ ਹਾਲ ਹੈ।